Ang Apat na Chaplain: Ang mga Lalaki na Hindi Kayang Tanggapin ng Sariling mga Patakaran ng Medalya
English · Tagalog
Apat na chaplain ang tumayo sa kubyerta ng isang lumulubog na transport sa Hilagang Atlantiko noong gabi ng Pebrero 3, 1943, ibinigay ang sarili nilang mga life jacket sa mga sundalong wala nito, nagkapit-bisig, at nanalangin — bawat isa sa wika ng ibang pananampalataya — habang lumulubog ang barko. Ito ay kabilang sa pinakamasaksihang mga gawa ng pagsasakripisyo ng sarili sa kasaysayang militar ng Amerika; daan-daang nakaligtas ang nagdala ng larawang iyon pauwi. Pinarangalan ng Army ang apat na lalaki. Ngunit nang hingin ang Medal of Honor para sa kanila, ang sariling pamantayan ng medalya ang sumagot ng hindi: hinihingi ng medalya ang kabayanihang ginawa habang pinapaputukan, sa pakikipaglaban sa isang kaaway — at ang sakripisyo ng mga chaplain ay dumating pagkatapos ng torpedo, laban sa dagat, walang armas ayon sa disenyo at ayon sa batas. Ang lunas ng Kongreso ay aminin na nabigo ang patakaran at lumikha, sa pamamagitan ng espesyal na batas, ng isang medalyang umiiral para sa apat na lalaking ito at sa wala nang iba — labimpitong taon pagkatapos nilang mamatay. Ang pahinang ito ay ang dokumentadong rekord.
Ang serbisyo at ang pangako
Ang apat ay mga chaplain ng Army, mga lieutenant, mula sa apat na pananampalataya: George L. Fox, isang ministrong Metodista mula sa Vermont; Alexander D. Goode, isang rabinong Hudyo mula sa Washington, D.C.; Clark V. Poling, isang ministro ng Reformed Church mula sa New York; at John P. Washington, isang paring Katoliko mula sa New Jersey. Walang sinuman ang binatang naglalaro lamang sa ministeryo: si Fox ay isang dekoradong beterano ng Unang Digmaang Pandaigdig na muling pumasok sa serbisyo; si Poling ay ikapitong henerasyon ng mga ministro sa kanyang pamilya; si Goode ay naging pinuno ng Boy Scout at chaplain ng National Guard; si Washington ay lumaki sa mga kalye ng Newark. Bawat isa ay nagboluntaryong maglingkod, at bawat isa ay humiling ng atas na nagdala sa kanila sa ibayong-dagat.
Nakasakay sila sa USAT Dorchester, isang ginawang pangbaybaying liner na nagdadala ng 902 lalaki — mga sundalo, mga marinerong mangangalakal, at mga manggagawang sibilyan — patawid sa Hilagang Atlantiko patungong Greenland, nasa convoy, sa tubig na may U-boat, noong Pebrero 1943.
Ang pangakong ginawa sa mga chaplain ay tumatakbo sa dalawang direksyon. Ang mga chaplain ay hindi nakikipaglaban: ipinapadala sila ng Army sa digmaan nang walang armas, ipinagbabawal sa kanila ang lumaban, at sa halip ay hinihingi sa kanila ang ministeryo ng presensya — ang manatili kung nasaan ang takot. Ang kapalit na pangako ay titimbangin ng institusyon ang kanilang serbisyo ayon sa sarili nitong mga termino. Sa Dorchester, ginampanan ng apat na lalaki ang serbisyong iyon hanggang sa ganap nitong wakas. Ang tanong na itinatala ng pahinang ito ay kung ano ang ginawa ng sistema ng karangalan ng institusyon sa isang gawa ng kabayanihan na inilabas nito sa kahulugan ng sarili nitong pinakamataas na kategorya.
Ano ang nangyari
Sa maagang oras ng Pebrero 3, 1943, tinorpedo ng submarino ng Alemanya na U-223 ang Dorchester sa labas ng Greenland. Nawalan ng kuryente at komunikasyon ang barko, mabilis na pinasok ng tubig, at nagsimulang lumubog sa dilim. Sa dalawampung minutong natitira sa barko, gumalaw ang apat na chaplain sa gitna ng kaguluhan bilang isang yunit: binuksan nila ang isang locker ng imbakan at namigay ng mga life jacket, itinuro ang mga lalaki sa mga bangka, pinatatag ang mga sugatan at ang mga takot na takot — at nang maubos ang suplay ng mga life jacket, habang may mga sundalo pa ring wala nito, hinubad ng apat na chaplain ang sarili nilang mga life jacket at ibinigay ang mga iyon.
Ang apat ay naglakbay bilang isang yunit nang higit pa sa espiritu: magkasama silang nagsanay sa paaralan para sa chaplain ng Army sa Harvard, apat na klerigo ng apat na pananampalataya na naging magkakaibigan sa silid-aralan bago pa man nila nakita ang Dorchester. Naalala ng mga nakaligtas ang mga detalyeng nanatili sa kanila habambuhay — isang lalaki, na umakyat sa kubyerta nang walang guwantes sa nagyeyelong dilim, ang nakaalala kay Chaplain Goode na idiniin ang sarili niyang mga guwantes sa kanyang mga kamay. Nagpatotoo ang mga nakaligtas sa nalalabi, at ang kanilang patotoo ay hindi kailanman nagbago. Habang lumulubog ang Dorchester, nakita ang apat na chaplain na magkasamang nakatayo sa nakahilig na kubyerta, magkakapit-bisig, nakayuko ang mga ulo — sina Fox, Goode, Poling, at Washington na magkasamang nananalangin, bawat isa ay naririnig sa sarili niyang tradisyon, sa ibabaw ng tunog ng barkong namamatay sa ilalim nila. Sa 902 lalaking nakasakay, 672 ang namatay at 230 ang nakaligtas; ang mga nakaligtas ay hinila mula sa nagyeyelong tubig ng mga cutter ng Coast Guard na Escanaba at Comanche, at ang kanilang patotoo — nakalap sa mga lifeboat, sa mga ospital, at sa mga pahayag sa Army sa loob ng maraming taon pagkatapos — ang nagtakda sa huling oras ng mga chaplain sa rekord nang lampas sa anumang pagtatalo. Kabilang ang apat na chaplain sa mga namatay. Ang kanilang mga katawan ay hindi kailanman narekober; ang Hilagang Atlantiko ang kanilang libingan, gaya ng para sa higit sa anim na raan ng mga lalaking namatay silang kasama.
Walang kalabuan tungkol sa ginawa ng apat, at walang kakulangan ng mga saksi: dinala ng mga nakaligtas ang kuwento sa Army, sa prensa, at sa bansa sa loob ng ilang linggo mula sa paglubog. Iginawad ng Army sa lahat ng apat na chaplain ang Distinguished Service Cross at ang Purple Heart, na iniharap nang postumo sa kanilang pinakamalapit na kamag-anak sa kapilya ng post sa Fort Myer, Virginia, noong Disyembre 19, 1944.
Ano ang ginawa ng institusyon pagkatapos
Ang Medal of Honor ang natural na susunod na hakbang, at sinubukan ito. Nabigo ito sa isang teknikalidad na malinaw na isinasaad ng rekord: hinihingi ng pamantayan para sa Medal of Honor ang hayagang katapangan sa aksyong kinasasangkutan ng aktuwal na salungatan sa isang kaaway — kabayanihan, sa pormulasyong ginamit noong panahong iyon, na ginawa “under fire.” Ang kabayanihan ng mga chaplain ay tunay, nasaksihan, at ganap, ngunit ginawa ito pagkatapos tumama ang torpedo, laban sa pagkalunod at kaguluhan at lamig, ng mga lalaking pinagbabawalang magdala ng mga armas. Sa ilalim ng patakaran ayon sa pagkakasulat nito, hindi sila karapat-dapat. Itinayo ng institusyon ang pinakamataas nitong karangalan para sa isang uri ng tapang, at ang apat na lalaking ito ay nagpakita ng iba, at ang sistema ng karangalan ay walang kahon para rito.
Ang tugon ng Kongreso ang kahanga-hangang tala sa rekord na ito: sa halip na pilitin ang medalya o ibaba ang pamantayan, inamin nito ang puwang sa pamamagitan ng batas. Noong Hulyo 14, 1960, ipinasa ng Kongreso ang Public Law 86-656, na nagpapahintulot sa isang espesyal na dekorasyon — ang Chaplain’s Medal for Heroism, na tinatawag ding Four Chaplains’ Medal — na nilikha upang taglayin ang kaparehong bigat at kahalagahan ng Medal of Honor, at pinahintulutan para sa apat na lalaking ito lamang. Hindi ito kailanman iginawad sa sinuman pang iba. Binanggit sila ng batas isa-isa — «Chaplain George L. Fox of Gilman, Vermont; Chaplain Alexander D. Goode of Washington, District of Columbia; Chaplain Clark V. Poling of Schenectady, New York; and Chaplain John P. Washington of Arlington, New Jersey» (sa Tagalog: “Chaplain George L. Fox ng Gilman, Vermont; Chaplain Alexander D. Goode ng Washington, District of Columbia; Chaplain Clark V. Poling ng Schenectady, New York; at Chaplain John P. Washington ng Arlington, New Jersey”) — «in recognition of the extraordinary heroism displayed by them when they sacrificed their lives in the sinking of the troop transport Dorchester… by giving up their life preservers to other men aboard such transport.» (sa Tagalog: “bilang pagkilala sa pambihirang kabayanihan na ipinakita nila nang isakripisyo nila ang kanilang buhay sa paglubog ng troop transport na Dorchester… sa pamamagitan ng pagbibigay ng kanilang mga life preserver sa ibang mga lalaking nakasakay sa nasabing transport.”)
Labimpitong taon na ang lumipas mula sa paglubog. Ang mga lalaking tatanggap sana ng medalya ay tatlumpu’t apat na buwan, pagkatapos ay labimpitong taon, na nasa dagat.
Kung nasaan na ito ngayon
Ang mga Chaplain’s Medal for Heroism ay iniharap nang postumo sa pinakamalapit na kamag-anak ng mga chaplain ni Secretary of the Army Wilber M. Brucker sa Fort Myer, Virginia, noong Enero 18, 1961 — ang mismong lugar kung saan natanggap ng mga pamilya ang mga Distinguished Service Cross noong 1944. Tinanggap ng mga balo at mga pamilya, sa ikalawang pagkakataon, ang isang karangalan para sa mga lalaking ang pahingahan ay isang walang markang bahagi ng Hilagang Atlantiko.
Ang apat ay hindi nakalimutan ng bansa sa kabuuan — isang interfaith na Chapel of the Four Chaplains ay inilaan sa Philadelphia noong 1951, kasama si Pangulong Truman sa paglalaan; noong 1988, itinalaga ng Kongreso ang Pebrero 3 bilang Four Chaplains Day, na ipinagdiriwang taun-taon; ang kanilang larawan ay lumabas sa isang selyo ng koreo ng Estados Unidos noon pang 1948; mga kapilya at mga bintana sa buong mga serbisyo ang nagdadala ng kanilang mga pangalan. Ang nakatayo sa pahinang ito ay mas makitid at mas malamig kaysa sa pampublikong alaala: ang dokumentadong katotohanan na ang pinakamataas na karangalang militar ng bansa, ayon sa pagkakasulat ng mga patakaran nito, ay hindi maibigay sa apat na lalaking walang armas na nagbigay ng kanilang mga life jacket at namatay na nananalangin sa isang lumulubog na kubyerta — at na kinailangan ng Kongreso ng labimpitong taon, at ng isang pasadyang batas na lumikha ng isang medalya na may “kaparehong bigat at kahalagahan,” upang sabihin iyon. Umiiral ang medalya dahil nabigo ang patakaran. Ang patakaran, dapat itala, ay hindi kailanman muling isinulat mismo; ang eksepsyon ay ginawa para sa apat na lalaki lamang, ayon sa pangalan, sa isang batas na hindi na naipatupad sa sinuman mula noon.
Ang talaan
Ang pagtutuos, sa tatlong linya — kung ano ang ipinapakita ng rekord na nagawa na, kung ano ang ipinapakita nitong hindi pa, at kung ano ang hinahangad pa.
Ano ang nagawa na
- Ang Distinguished Service Cross at Purple Heart para sa bawat isa sa apat, na iniharap nang postumo sa kanilang pinakamalapit na kamag-anak sa Fort Myer noong Disyembre 19, 1944.
- Ang Chaplain’s Medal for Heroism, na pinahintulutan ng Public Law 86-656 noong Hulyo 14, 1960 — isang minsanan lamang na medalyang nilikha ng Kongreso upang taglayin ang kaparehong bigat at kahalagahan ng Medal of Honor — na iniharap sa pinakamalapit na kamag-anak ng Secretary of the Army sa Fort Myer noong Enero 18, 1961.
- Four Chaplains Day, Pebrero 3, na itinatag ng Kongreso noong 1988 at ipinagdiriwang taun-taon.
Ano ang hindi pa nagagawa
- Ang Medal of Honor mismo. Hiniling ito at nahadlangan ng kahilingan ng pamantayan ng kabayanihan under fire — ang sakripisyo ng mga chaplain, na ginawa nang walang armas at pagkatapos ng torpedo, ay nahulog sa labas ng kahulugang isinulat ng institusyon, at ang kahulugan ay hindi kailanman binago. Sa halip, nagtayo ang Kongreso ng isang eksepsyon para sa apat na pinangalanang lalaki, labimpitong taon pagkatapos ng kanilang kamatayan.
Ano ang hinahangad
- Wala nang iba pang pormal na nakabinbin: umiiral ang medalya na may kaparehong bigat, at umiiral ang araw ng pag-alaala. Ang natitira ay ang pagsasalaysay — na ang Apat na Chaplain ay alalahanin hindi lamang kung paano sila namatay, na pinanatili ng bansa, kundi kung ano ang pinatunayan ng kanilang kaso tungkol sa sistema ng karangalan mismo: na wala itong kategorya para sa tapang ng mga lalaking walang armas, hanggang sa kinailangang lumikha ang Kongreso ng isa.
Mga sanggunian
- U.S. Department of Veterans Affairs, “Four Chaplains Day” (Columbia, Missouri) — ang pagdiriwang at ang kuwento ng mga chaplain: https://www.va.gov
- American Legion Post 24 (New Hampshire), ang Apat na Chaplain at Public Law 86-656 — ang batas noong 1960, ang paghaharap noong Enero 18, 1961 sa pinakamalapit na kamag-anak sa Fort Myer, at ang nilayong pagkakapareho ng medalya sa Medal of Honor: https://legionpost24nh.org
- Public Law 86-656, 74 Stat. 521 (Hulyo 14, 1960) — ang batas na nagpapahintulot sa Chaplain’s Medal for Heroism para kina Fox, Goode, Poling, at Washington ayon sa pangalan.
- U.S. Army, “Chaplain Corps History: The Four Chaplains” — ang 902 nakasakay sa Dorchester, ang mga Distinguished Service Cross at Purple Heart, at ang minsanan lamang na Special Medal for Heroism na iniharap sa pinakamalapit na kamag-anak noong Enero 18, 1961: https://www.army.mil/article/232310/chaplain_corps_history_the_four_chaplains
Part of Betrayed, Not Forgotten — ang pagtutuos ng site na ito para sa mga miyembro ng serbisyo at mga beterano na binigo ng sarili nilang mga institusyon.