BETRAYED BY THE VA Thomas Alan Bowman Sr. asked his country for help. He got silence. Sign the demand →
Dear Doug Collins

Ang Pagbaril sa Black Hawk noong 1994: Dalawampu't Anim ang Sakay, at Walang Nahatulan

English · Español · Français · Italiano · 中文 · Tiếng Việt · Tagalog

Dalawampu't anim na tao ang lumipad nang umagang iyon sa isang misyon ng awa na tumatakbo na sa loob ng tatlong taon, at wala sa kanila ang bumalik — hindi sa isang kaaway, kundi sa dalawang Amerikanong fighter jet na lumilipad sa parehong misyon, sa ilalim ng parehong kontrol sa himpapawid, sa malinaw na panahon. Ang mga helicopter ay Amerikano, na pininturahan ng mga bandila ng Amerika nang eksakto upang makilala ang mga ito. Ang mga fighter ay walang sinabihan tungkol sa kanila. Ang eroplano ng radar sa itaas, na alam na naroroon ang mga helicopter, ay walang sinabing pumigil sa pagbaril. Ang sumunod ay isang imbestigasyon na natagpuan ang isang "chain of events" at walang solong may sala, isang court-martial na nagpawalang-sala sa nag-iisang lalaking nilitis, mga pagsaway at pagbabawal sa paglipad na ibinigay sa ilalim ng presyur ng Kongreso at ng pamilya, at isang independiyenteng pagsusuri ng Government Accountability Office na nagdokumento, isa-isa, kung ano ang iniwan ng ulat ng Air Force. At tumatakbo sa ilalim ng lahat ng ito ay isang bilang: $100,000, na binayaran ng Department of Defense sa pamilya ng bawat dayuhang biktima, at hindi binayaran sa mga pamilya ng 15 Amerikano. Ang pahinang ito ang rekord ng dalawang crew at ng kanilang mga pasahero, ng kung ano ang ginawa at hindi ginawa ng mga institusyon pagkatapos, at ng kung ano ang hiniling ng kanilang mga pamilya at utang pa rin sa kanila.

Ang serbisyo at ang pangako

Nagsimula ang Operation Provide Comfort noong Abril 1991, pagkatapos ng Gulf War, sa ilalim ng United Nations Security Council Resolution 688, na humiling na itigil ng Iraq ang panunupil sa mga Kurdo ng hilagang Iraq at nanawagan sa mga bansang miyembro na tugunan ang mga pangangailangang makatao ng rehiyon. Isang koalisyon ng Estados Unidos at labindalawang iba pang bansa ang naglunsad ng pagsisikap na magbigay ng tulong. Ang mga puwersang panghimpapawid ng koalisyon — Amerikano, Briton, Pranses, at Turko — ang nagseguro sa himpapawid sa hilaga ng ika-36 na parallel, ang “no-fly zone” kung saan pinagbawalan ang mga eroplanong Iraqi, at isang security zone sa loob nito na hindi maaaring pasukin ng mga puwersang panlupa ng Iraq. Isang Military Coordination Center sa Zakhu, Iraq, ang sumubaybay sa mga kondisyon sa zone at sinuportahan ng isang detachment ng helicopter ng U.S. Army.

Ang detachment na iyon ay ang Eagle Flight: C Company, 6th Battalion, 159th Aviation Regiment, na nakabase sa Giebelstadt, Germany, na lumilipad mula sa Diyarbakir, Turkey, mula Oktubre 1991. Ang mga Black Hawk nito ang lumipad sa pang-araw-araw na takbo ng logistics patungo sa Coordination Center sa Zakhu, nagbigay ng search and rescue para sa mga piloto ng koalisyon na napilitang bumaba, lumipad ng mga medikal na paglikas, at nagdala ng mga pangkat ng Coordination Center sa mga nayon ng Kurdo na mararating lamang sa pamamagitan ng helicopter. Pagsapit ng Abril 1994 ay nakalipad na ang detachment ng mahigit 6,500 oras bilang suporta sa Combined Task Force. Ang anim nitong Black Hawk ay may natatanging scheme ng pintura — mga bandila ng United States sa ilong, sa mga gilid, at sa tiyan — na pinili, sabi ng sariling kasaysayan ng alaala ng detachment, upang itangi ang mga ito mula sa mga katulad na helicopter sa iba pang misyon sa rehiyon. Habang lumilipad sila sa rehiyon ng Kurdo na may mga panlabas na tangke ng gasolina, itinatala ng kasaysayan ng alaala, ang mga tao sa ibaba ay titigil upang kumaway o sumaludo.

Ang dalawang helicopter na nawala noong Abril 14, 1994 ay may sakay na walong miyembro ng crew ng Eagle Flight: Specialist Cornelius A. Bass, Specialist Jeffrey C. Colbert, Specialist Mark A. Ellner, Chief Warrant Officer John W. Garrett Jr., Chief Warrant Officer Michael A. Hall, Captain Patrick M. McKenna — ang kumander ng detachment — Warrant Officer Erik S. Mounsey, at Sergeant Michael S. Robinson. Ang kanilang mga pasahero ay isang pangkat ng pamunuan ng koalisyon na nasa isang orientation flight: si Colonel Jerald L. Thompson, ang papalabas na kumander ng Coordination Center, ay ipinakikilala ang kanyang kapalit, si Colonel Richard A. Mulhern, sa rehiyon at sa mga pinuno nito. Kasama nilang lumipad sina Staff Sergeant Paul Barclay, Sergeant First Class Benjamin T. Hodge, Staff Sergeant Ricky L. Robinson, at First Lieutenant Laura A. Piper, isang opisyal ng intelligence ng Air Force; si Barbara L. Schell, ang tagapayong pampulitika ng United States; sina Major Harry Shapland at Lieutenant Colonel Jonathan C. Swann ng Britain; si Lieutenant Colonel Guy Demetz ng France; sina Colonel Hikmet Alp, Lieutenant Ceyhun Civas, at Lieutenant Barlas Gultepe ng Turkey; at limang kinatawan ng Kurdo — sina Abdulsatur Arab, Ghandi Hussein, Bader Mikho, Salid Said, at Ahmad Mohamad. Labinlima sa 26 ay Amerikano: labing-apat na miyembro ng armadong puwersa at isang sibilyang pederal na empleyado. Ang iba pang labing-isa ay ang mga opisyal ng kaalyado at mga kinatawan ng Kurdo na kasama nilang pagsilbihan ayon sa pag-iral ng misyon.

Ang pangakong ginawa sa kanila at sa kanilang mga pamilya ay binigkas sa loob ng ilang oras, sa harap ng kamera, ng Pangulo. «We will get the facts,» (sa Tagalog: Kukunin namin ang mga katotohanan,) sabi ni President Clinton noong Abril 14, 1994, «and we will make them available to the American people and to the people of Britain, France, and Turkey, our partners in Operation Provide Comfort.» (sa Tagalog: at gagawin naming magagamit ang mga ito para sa mamamayang Amerikano at para sa mga mamamayan ng Britain, France, at Turkey, ang aming mga katuwang sa Operation Provide Comfort.) Si Secretary of Defense William Perry, gaya ng iniulat noong panahong iyon, ay nagsabi: «I take full responsibility for this tragedy and I pledge that I will take a direct role in ensuring that the investigation is conducted as thoroughly and quickly as possible.» (Sa Tagalog: Inaako ko ang buong pananagutan para sa trahedyang ito at nangangako ako na gaganap ako ng direktang papel sa pagtiyak na ang imbestigasyon ay isinasagawa nang lubusan at nang mabilis hangga’t maaari.) Pagkalipas ng labing-isang araw, sa seremonya ng alaala sa Fort Myer, inilagay ng Pangulo ang obligasyon sa pangmatagalan nitong anyo: «We owe it to them to honor their lives and their service, to answer the questions of their families.» (Sa Tagalog: Utang namin sa kanila na parangalan ang kanilang mga buhay at ang kanilang serbisyo, na sagutin ang mga tanong ng kanilang mga pamilya.) Ang talaan sa dulo ng pahinang ito ay itinatago laban sa mga pangungusap na iyon.

Ano ang nangyari

Noong umaga ng Abril 14, 1994, ang dalawang Black Hawk — Eagle Flight — ay lumipad mula Diyarbakir patungo sa Military Coordination Center sa Zakhu, na inuulat ang kanilang pagpasok sa no-fly zone sa en route controller ng AWACS at lumapag sa Center. Doon ay sinundo nila ang labing-anim na miyembro ng pangkat ng pamunuan ng koalisyon at umalis sa Zakhu patungong Arbil, na inuulat ang kanilang pag-alis, ruta, at destinasyon, na kinilala ng en route controller ng AWACS. Ang eroplanong AWACS, na lumilipad sa Turkey, ay responsable bukod sa iba pang bagay sa pagkontrol sa mga eroplanong papunta at mula sa zone, sa pagbibigay ng babala sa banta at kontrol sa loob nito, at sa pagkilala sa lahat ng hindi kilalang eroplano. Alam ng crew nito na nasa lugar ang mga Black Hawk.

Ang dalawang F-15 ang mga unang fighter na pumasok sa zone nang araw na iyon, na itinalaga upang “linisin” ito — upang walisin ito at kumpirmahing malinaw ito mula sa mga kaaway na eroplano bago pumasok ang natitirang pakete ng misyon ng araw na iyon. Ang kanilang mga piloto, si Captain Eric A. Wickson sa unahan at si Lieutenant Colonel Randy W. May, ang kanyang kumander ng squadron, bilang wingman, ay hindi sinabihan na naroroon ang mga Black Hawk. Ang pang-araw-araw na Air Tasking Order ay dinala ang mga misyon ng Black Hawk lamang bilang “as required,” na walang mga oras ng paglipad. Pumasok ang mga fighter sa zone na nakikipag-usap sa ibang controller ng AWACS, sa ibang frequency, mula sa ginamit ng mga helicopter; hindi marinig ng mga helicopter ang mga transmisyon sa pagitan ng mga fighter at ng AWACS.

Nakakuha ang nangungunang piloto ng mga contact sa radar — mababa, mabagal na eroplano — at sinubukan ng dalawang fighter ang elektronikong pagkilala. Dalawang beses nilang iniulat ang kanilang mga contact at ang kanilang hindi matagumpay na pagtatangka sa pagkilala sa AWACS. Ang AWACS, na may access sa elektronikong impormasyon na nagpapakita ng mga kaibigang eroplano malapit sa mga contact na iyon, ay hindi sinabi sa mga fighter na nasa lugar ng contact ang mga Black Hawk. Sa ilalim ng Airspace Control Order, ang mga aircrew na nakakatagpo ng isang hindi pangkaraniwang kalagayan — ang isang hindi kilalang eroplano sa zone ang huwarang kaso — ay kinakailangang iulat ito sa Airborne Command Element sakay ng AWACS, ang opisyal na kumilos bilang mga mata at tainga ng director of operations ng air component at na may awtoridad na pigilan ang mga fighter na makipag-ugnayan sa hindi kilalang eroplano. Hindi ginawa ng mga piloto ng F-15 ang ulat na iyon. Humigit-kumulang isang linggo ang nakalipas, pagkatapos na sa una ay binalewala ng mga piloto ng F-15 ang isang utos ng Airborne Command Element na putulin ang isang intercept, muling binigyang-diin nang pasalita ng director of operations ang eksaktong kinakailangang iyon. Hindi kailanman nalaman ng accident board ang direktibang iyon.

Ang ginawa ng mga piloto sa halip ay isang visual identification pass — isang pass bawat isa, na nilipad, napagpasyahan ng pangulo ng board, sa mga bilis, altitude, at distansya kung saan malabong matuklasan nila ang mga marka ng mga helicopter. Ang mga Black Hawk, na may dalang mga panlabas na tangke ng gasolina sa mga mount sa pakpak, ay binasa bilang mga helicopter na Iraqi Hind, na ang mga pakpak ay may dalang mga sandata; sinabi ng mga piloto pagkatapos na hindi nila nakilala ang mga pagkakaiba. Nagkamali ang nangungunang piloto sa pagkilala sa mga helicopter bilang mga Hind; ang wingman, na hindi nagawang positibong kilalanin ang mga ito, ay hindi sinabi iyon sa nangunguna. Pinaputok ng nangungunang piloto ang isang missile at winasak ang nasa hulihang Black Hawk. Sa kanyang direksyon, nagpaputok ang wingman at winasak ang nangungunang Black Hawk. Lahat ng 26 kataong sakay ay napatay.

Ano ang ginawa ng institusyon pagkatapos

Kalaunan noong Abril 14, nag-utos ang Secretary of Defense ng isang Aircraft Accident Investigation Board — ang uri ng imbestigasyon na ang mga natuklasan ay pampubliko at ang testimonya ay maaaring gamitin sa mga paglilitis sa pagdidisiplina, sa halip na isang kumpidensyal na imbestigasyon sa kaligtasan. Ang ulat ng board at ang opinyon ng pangulo nito, na inilabas noong Mayo 27, 1994, ay natagpuan ang isang «chain of events» (sa Tagalog: isang kadena ng mga pangyayari): ang kabiguan ng task force na magbigay ng malinaw na patnubay; ang hindi pagkakaunawaan ng mga component sa kanilang mga responsibilidad; ang kabiguang isama ang mga operasyon ng helicopter ng Army at ng Air Force; mga pagkakamali ng crew ng AWACS; at, sa dulo ng kadena, ang maling pagkilala ng nangungunang piloto at ang kabiguan ng wingman na sabihing hindi niya positibong nakilala ang mga helicopter. Batay sa ulat, inutusan ng Secretary ang mga command na tukuyin kung may mga paglabag sa Uniform Code of Military Justice na nangyari. Labing-apat na opisyal ang inimbestigahan, sa ilalim ng dalawang magkahiwalay na command.

Ang resulta ng military justice, nang buo, ay ito. Isang opisyal — si Captain Jim Wang, ang senior director ng AWACS — ang nilitis sa court-martial, na kinasuhan ng pagpapabaya sa tungkulin dahil sa kabiguang bigyang-babala ang mga piloto ng F-15 na nagkamali sila sa pagkilala sa mga kaibigang helicopter. Sa Tinker Air Force Base, Oklahoma, pagkatapos ng isang dalawang-linggong paglilitis, isang tribunal ng sampung opisyal ang nagdelibera nang humigit-kumulang limang oras sa loob ng dalawang araw at, noong Hunyo 20, 1995, pinawalang-sala siya sa lahat ng bilang. Ang mga kaso laban sa iba pang opisyal, kabilang ang mga kaso ng negligent-homicide laban sa isa sa mga piloto ng fighter, ay ibinasura o hindi kailanman dinala sa paglilitis. Isang opisyal ang nakatanggap ng Article 15 nonjudicial punishment, isang liham ng pagsaway; siyam na iba pa ang nakatanggap ng mga administratibong liham ng pagsaway, babala, o pagpapayo; laban sa tatlo sa labing-apat, walang aksyon ang ginawa. Walang sinuman ang nahatulan ng anuman na nagmula sa 26 na pagkamatay.

Ang hatol ng mga pamilya sa resultang iyon ay nasa rekord. “Nararamdaman namin ng aking asawa na tinatapos nito para sa Air Force ang kanilang napakalaking pagtatakip sa trahedyang ito na kumitil sa buhay ng aming anak na si Patrick, at ng 25 iba pang tao,” sabi ni Maureen McKenna, ina ng kumander ng Eagle Flight. Sabi ni Joan Piper, ina ni Lieutenant Laura Piper: “Kaya ngayon ay mayroon tayong 26 katao, sa isang malinaw na araw na may perpektong panahon, na binaril ng sarili nating mga F-15 at walang sinuman ang responsable.” Sabi ni Kaye Mounsey, biyuda ni Warrant Officer Erik Mounsey, na siya ay “nagtataka pa rin kung paano brutal na mapapatay ang 26 katao at gayunpaman ay walang sinumang tao ang mananagot.” Direktang sinagot ni Secretary Perry ang mga pamilya: pitong opisyal ang nakatanggap ng mga liham ng pagsaway o babala, binanggit niya. «No one has been sent to jail, that is true,» (sa Tagalog: Walang sinuman ang naipadala sa bilangguan, totoo iyon,) sabi niya. «But many officers’ careers were very adversely affected by this.» (Sa Tagalog: Ngunit ang mga karera ng maraming opisyal ay lubhang naapektuhan nang masama nito.)

Sa ilalim ng presyur mula sa mga pamilya at mula sa Kongreso, sinuri ng bagong Chief of Staff ng Air Force, si General Ronald Fogleman, ang mga administratibong aksyon sa kahilingan ng Secretary of the Air Force at natuklasan na ang ilan sa mga pagsusuri sa pagganap ng mga sangkot na opisyal ay hindi sumasalamin sa kanilang kabiguang matugunan ang mga pamantayan ng Air Force. Noong Agosto 1995 ay naglabas siya ng mga liham ng pagsusuri para sa pitong opisyal — kabilang ang kumander ng task force, si Brigadier General Jeffrey S. Pilkington, at ang kumander ng air component, si Brigadier General Curtis H. Emery — at gumawa ng karagdagang aksyon laban sa lima. Ang dalawang piloto ng F-15 ay diskuwalipikado mula sa serbisyo sa abyasyon sa loob ng tatlong taon. Tatlong miyembro ng crew ng AWACS — sina Captain Wang, Captain Joseph M. Halcli, at First Lieutenant Ricky L. Wilson — ay diskuwalipikado nang hindi bababa sa tatlong taon mula sa mga tungkulin sa pagkontrol ng eroplano. Si Lieutenant Colonel May ay kalaunang nagretiro sa grado ng major, ang huling grado kung saan natukoy ng Secretary of the Air Force na siya ay gumanap nang kasiya-siya. Ang mga ito ang pinakamabibigat na kahihinatnan na dinanas ng sinuman, at bawat isa ay administratibo.

Ang pagsusuri ng institusyon sa sarili ay kung saan ang mga tanong ng mga pamilya ay gumawa ng masusukat na gawain. Ang kanilang mga tanong ay nagdala sa House Committee on National Security na magdaos ng isang pagdinig noong Agosto 3, 1995, tungkol sa pagbaril, sa imbestigasyon ng board, at sa mga aksyong hudisyal. Pagkatapos, tinanong ng Military Personnel Subcommittee ng komite ang Government Accountability Office kung natugunan ng imbestigasyon ng board ang mga layunin nito, kung sumunod ang mga imbestigasyon sa UCMJ sa mga itinatag na patnubay, at kung hindi wastong o labag sa batas na naimpluwensyahan ng mga opisyal ang alinmang proseso — isinasaalang-alang, habang ito ay gumagawa, ang mga alalahanin ng mga pamilya. Kinapanayam ng GAO ang mahigit 160 katao at sinuri ang 25 tomo ng board at libu-libong klasipikadong dokumento. Ang ulat nito, OSI-98-4, na inilabas noong Nobyembre 5, 1997, ang angkla na dokumento ng pahinang ito.

Natuklasan ng GAO na ang board ay wastong binuo at nagsagawa ng isang malawak na imbestigasyon na tumugon sa layunin nitong mangalap ng ebidensya — at pagkatapos ay idinokumento nito kung ano ang iniwan ng ulat. Una, hindi nito kailanman tinalakay ang responsibilidad ng mga piloto ng F-15 sa ilalim ng Airspace Control Order na mag-ulat sa Airborne Command Element nang makatagpo sila ng isang hindi kilalang eroplano sa zone — isang ulat na hindi nila ginawa — kahit na sinuri ng board ang probisyong iyon at ang ebidensya na alam ito ng mga piloto. Ikalawa, binanggit nito ang pahayag ng kumander ng air component na ang Airborne Command Element ay walang awtoridad na itigil ang insidente; ang paglalarawang iyon ay hindi tumpak, ang element ay may awtoridad na iyon, at ang ebidensya nito ay magagamit ng board. Ikatlo, maling napagpasyahan ng pangulo ng board na ang paggamit ng mga Black Hawk ng isang maling elektronikong code ng pagkilala ang pumigil sa mga piloto ng F-15 na makatanggap ng isang elektronikong tugon; isang kalaunang pagsusuri ng Air Force ay nagpahiwatig na ayon sa sariling salaysay ng mga piloto tungkol sa kanilang mga setting, dapat ay nakatanggap sila ng isang tugon sa ilang pagkakasunod-sunod anuman ang code. Ikaapat, ang ulat at opinyon ay hindi kailanman tinalakay ang dalawang alalahaning iniharap ng mga pamilya: isang pinaghihinalaang pangkalahatang kakulangan ng disiplina sa komunidad ng piloto ng F-15, at isang pinaghihinalaang pagmamadali ng mga pilotong ito na makipag-ugnayan. Direktang tinanong ng GAO ang mga opisyal ng operasyon tungkol sa dalawa. Isinasaad ng mga opisyal na ang kabiguan ng mga piloto na makipag-ugnayan sa Airborne Command Element ay nagresulta mula sa kakulangan ng disiplina sa misyon ng F-15 sa Operation Provide Comfort noong panahong iyon; na nakakita sila ng ilang problema sa disiplina sa misyon ng F-15, kabilang ang insidente ng pagputol isang linggo bago ang pagbaril; na ang tunggalian ng F-15/F-16 ay naging litaw; at na walang dahilan para sa pagmamadaling makipag-ugnayan, yamang ang mga helicopter ay walang banta. Ang pagsasama ng mga isyung ito, napagpasyahan ng GAO, ay maaaring nagbangon ng mga tanong na kapaki-pakinabang sa mga paglilitis sa pagdidisiplina na sumunod.

Tungkol sa proseso ng military justice, natuklasan ng GAO na ang mga imbestigasyon sa UCMJ ay sumunod sa Code at sa Manual for Courts-Martial, at walang natagpuang ebidensya ng hindi wasto o labag sa batas na impluwensya ng command — na may isang nakasaad na limitasyon. Upang kumpirmahin kung ang disposisyon ng mga pinaghihinalaang pagkakasala ay naimpluwensyahan, humiling ang GAO na kapanayamin ang mga convening authority at ang mga inquiry at investigating officer. Tumanggi ang Department of Defense, sa nakasaad na batayan na ang «any Congressional intrusion» (sa Tagalog: anumang panghihimasok ng Kongreso) sa proseso ng deliberasyon ay makokompromiso ang kalayaan ng sistema ng military justice. Ang tanong na pinakagustong masagot ng mga pamilya — bakit, na may 26 na patay, ang mga kaso ay nalutas sa isang pagpapawalang-sala at isang hanay ng mga liham — ay samakatuwid isang tanong na hindi pinahintulutan ang independiyenteng tagasuri na itanong sa mga taong gumawa ng mga desisyon.

Tungkol sa pag-iwas, mas malakas ang rekord: sa loob ng dalawampu’t apat na oras ay binago ang mga tuntunin ng pakikipag-ugnayan, ang mga oras ng paglipad ng helicopter ay inilagay sa pang-araw-araw na Air Tasking Order, at ang mga responsibilidad ng AWACS ay higit pang binigyang-kahulugan — ang una sa daan-daang pagkilos na pagwawasto na kalaunang binilang ng GAO. Ang sistema na nabigong ilagay ang Eagle Flight sa larawan ng mga fighter ay, sa papel at sa pamamaraan, muling binuo upang hindi tahimik na muling mabuksan ang parehong puwang.

Ang rekord ng kompensasyon ay nakatayong hiwalay, dahil hindi ito kailanman naging bahagi ng pagsusuri ng GAO — sinabi iyon ng tanggapan nang malinaw nang magtestigo ito tungkol sa paksa noong 1998. Noong Agosto 26, 1994, inanunsyo ng Department of Defense ang $100,000 na ex gratia na makataong bayad sa pamilya ng bawat biktimang hindi taga-Estados Unidos, na pinahintulutan ng Secretary of Defense sa ilalim ng section 127 of title 10 bilang isang kilos ng pagsisisi ng pamahalaan. Walang katumbas na bayad ang ginawa o inalok sa mga pamilyang Amerikano, na mayroon lamang karaniwang mga incidental ng pagkamatay sa militar — kabilang, para sa mga bumili nito, ang Servicemen’s Group Life Insurance na may maximum na $200,000. Isang Amerikanong biktima, si Lieutenant Laura Piper, ay walang life insurance. Ang kanyang ama, si Colonel Danny Piper, isang retiradong opisyal ng Air Force, ay nagharap ng pagkakaiba sa Senate Armed Services Committee: kung wasto ang mga dayuhang bayad, dapat ay ginawa ang mga katulad na bayad sa mga pamilyang Amerikano, at ang pagtrato sa dalawang grupo nang magkaiba ay diskriminasyon. Sinagot siya ng GAO noong Pebrero 1, 1996 (NSIAD-96-91R): ang mga bayad ay pinahintulutan, ang mga batas tungkol sa paghahabol ay hindi naghihigpit sa awtoridad ng Secretary sa section 127, at ang probisyon sa karapatang sibil na binanggit niya ay hindi umaabot sa mga diskresyonal na bayad na ganito ang uri. Sinagot ng opinyon ang legal na tanong. Hindi nito ginalaw ang pera.

Pagkatapos ay hiniling sa Kongreso na isara mismo ang agwat. Ang mga panukalang batas para sa pribadong tulong — H.R. 2986 noong 1997 at H.R. 4061, na inihain noong Hunyo 16, 1998 — ay mag-uutos sana sa Treasury na magbayad ng $100,000 sa mga nabubuhay na kapamilya ng bawat isa sa labing-apat na miyembro ng serbisyo at ng isang sibilyang pederal na empleyadong napatay. Tinalakay ng House Judiciary Subcommittee on Immigration and Claims ang usapin noong Hunyo 18, 1998, sa isang pagdinig kung saan nagtestigo ang GAO tungkol sa pagsusuri nito at nagtestigo ang mga tagasuporta ng mga pamilya tungkol sa kung ano ang ipinarating ng pagkakaiba mismo: sa pamamagitan ng pagbibigay ng kompensasyon sa mga dayuhang pamilya ng $100,000 na higit pa sa natanggap ng bawat pamilyang Amerikanong nabubuhay na kapamilya, ang Department ay “di-tuwirang nagpahiwatig na itinuturing nito ang mga buhay ng ilang dayuhang mamamayan na may higit na halaga kaysa sa mga buhay ng sarili nitong mga tauhan.” Ang mga panukalang batas ay dininig. Hindi sila naisabatas.

Kung nasaan na ito ngayon

Ang kriminal na pagtutuos ay nagsara noong Hunyo 20, 1995, at hindi kailanman muling binuksan: ang kumpletong hudisyal na produkto ng 26 na pagkamatay ay isang pagpapawalang-sala. Ang administratibong pagtutuos ay nagsara noong Agosto 1995 na may mga pagbabawal sa paglipad, mga diskuwalipikasyon, mga liham sa mga rekord ng pagpili, at isang pagreretiro sa isang binawasang grado. Ang pamamaraang pagtutuos — mga tasking order, mga tuntunin ng pakikipag-ugnayan, mga responsibilidad ng AWACS, mga pag-aayos sa pinagsamang integrasyon na binibilang sa daan-daan — ay ang isang bahagi ng talaan na pinunan ng institusyon nang maagap at, ayon sa pagsusuri ng GAO, nang malakihan.

Ang pagtutuos ng kompensasyon ay nananatili kung saan ito iniwan ng mga pamilya noong 1998. Ang mga dayuhang pamilya ay nakatanggap ng $100,000 bawat isa bilang isang pagpapahayag ng pagsisisi ng pamahalaan; ang mga pamilyang Amerikano ay hindi nakatanggap ng katumbas, at ang dalawang panukalang batas na magbibigay sana ng isa ay namatay nang walang pagpapasa. Ang pagkakaiba ay ayon sa batas — inayos iyon ng opinyon ng GAO noong 1996 — at hindi ito kailanman naitama.

Ang tanong tungkol sa impluwensya ng command ay nananatiling pormal na hindi nalulutas sa isang tiyak at dokumentadong paraan: walang natagpuang ebidensya nito ang GAO sa lahat ng pinahintulutan itong makita, at tinanggihan itong bigyan ng access sa mga opisyal na ang mga desisyon ay pinag-uusapan. Ang ulat nito noong 1997 — na walang ginawang rekomendasyon, at na ang mga konklusyon nito ay sinang-ayunan ng Department — ay nakatayo bilang kapwa ang pinakakumpletong pampublikong pagtutuos ng pagbaril at isang nakatayong rekord ng limitasyong inilagay ng Department sa pagtutuos na iyon.

Ang nananatili ay ang pag-alaala na binuo mismo ng mga pamilya at ng detachment. Ang Eagle Flight Detachment Memorial Monument — pribadong pinondohan, mahigit $50,000 ang nalikom ng isang boluntaryong organisasyon — ay inilaan sa Giebelstadt Army Airfield noong Abril 14, 1996, ang ikalawang anibersaryo, sa harap ng mga apat na raang tao, na may mensahe mula kay President Clinton. Walong bato ang may dala ng mga pangalan at badge ng walong miyembro ng crew; mga tansong replika ng dalawang helicopter ang tumataas sa itaas ng mga plake na nagpapangalan sa labingwalong pasahero. Ang mga aklat ng mga pamilya ay nakatayo sa tabi nito: ang A Chain of Events (2000) ni Joan L. Piper, tungkol sa pagkamatay ng kanyang anak na si Laura at sa imbestigasyong sumunod, at ang Michael, My Son, and the Story of the Eagle Flight Detachment (2002) ni Allen L. Hall, ang salaysay ng isang ama tungkol sa kanyang anak na si Chief Warrant Officer Michael A. Hall. Ang akademikong salaysay, ang Friendly Fire ni Scott A. Snook (Princeton University Press, 2000), ay bumabalangkas sa buong kaso sa isang obserbasyon: pagkatapos ng halos dalawang taon ng imbestigasyon na may halos walang limitasyong mapagkukunan, walang may sala ang lumitaw at walang smoking gun ang natagpuan — kumpleto ang palaisipan, at ang pananagutan na ipinangako sa mga pamilya noong Abril 1994 ay ang isang piraso na hindi kailanman naroroon dito.

Ang talaan

Ang pagtutuos, sa tatlong linya — kung ano ang ipinapakita ng rekord na nagawa na, kung ano ang ipinapakita nitong hindi pa, at kung ano ang hinahangad pa rin.

Ano ang nagawa na

Ano ang hindi pa nagagawa

Ano ang hinahangad

Ang rekord, sa video

Ang kasong ito ay isinalaysay sa harap ng kamera sa sarili nitong panahon: sa mga pahayag ng Pangulo sa telebisyon sa araw ng pagbaril, sa seremonya ng alaala sa Fort Myer pagkalipas ng labing-isang araw, at sa pagbabalita tungkol sa court-martial at sa mga pagdinig. Ang mga rekording na iyon ay archival. Walang rekording ng kasong ito mula sa publisher nito ang maaaring mapatunayan sa pamantayang hinihiling ng pahinang ito para sa pag-embed, kaya ang pader sa ibaba ay nananatiling walang laman sa halip na punan ng hula.

Mga sanggunian

Part of Betrayed, Not Forgotten — ang pagtutuos ng site na ito para sa mga miyembro ng serbisyo at mga beterano na binigo ng sarili nilang mga institusyon. Ang mga video ay naka-embed mula sa kanilang mga publisher; walang anumang bagay dito ang muling inihost.