Ang Bonus Army: Ang mga Beteranong Nagmartsa para sa isang Pangako, at Dinurog ng Sarili Nilang Army

English · Español · Français · Italiano · 中文 · Tiếng Việt · Tagalog

Nagsilbi sila sa France, at noong 1924 ibinigay sa kanila ng kanilang bansa ang isang sertipiko — isang pangako ng pagbabayad sa 1945. Noong 1932, walang trabaho sa kalaliman ng Great Depression, dumating sila sa Washington upang itanong kung maaaring tuparin nang maaga ang pangako, habang maililigtas pa sila nito. Tinawag nila ang kanilang sarili na Bonus Expeditionary Force. Ang sagot na nakuha nila, noong Hulyo 28, 1932, ay ang United States Army: cavalry, infantry, tear gas, at mga tangke, na ipinadala laban sa mga walang sandatang beterano at kanilang mga pamilya, at isang kampong sinunog sa tanaw ng Capitol. Ang pahinang ito ay ang nakadokumentong rekord ng kung ano ang ipinangako, kung ano ang nangyari noong tag-araw na iyon, at kung ano ang — at hindi ang — naayos pagkatapos.

Ang serbisyo at ang pangako

Ang mga lalaki ng Bonus Army ay lumaban sa Unang Digmaang Pandaigdig, sa American Expeditionary Forces na ipinadala sa France noong 1917–18. Nagsilbi sila sa halagang mga isang dolyar sa isang araw, habang ang mga manggagawa sa tahanan ay kumikita ng sahod na sibilyan na maraming ulit na mas mataas. Matapos ang digmaan, pinilit ng mga organisasyon ng mga beterano, na pinamumunuan ng bagong tatag na American Legion, ang Kongreso para sa “adjusted compensation”: isang bayad upang punan ang pagkakaiba sa pagitan ng ibinayad sa isang kawal sa serbisyo at ng maaari niyang kinita sa tahanan.

Sumang-ayon ang Kongreso sa prinsipyo matagal bago ito sumang-ayon sa katotohanan. Nag-veto si President Harding ng isang bonus bill noong 1922; nag-veto si President Calvin Coolidge ng sumunod noong Mayo 15, 1924, na nagpapahayag na «patriotism which is bought and paid for is not patriotism» (sa Tagalog: ang pagkamakabayan na binibili at binabayaran ay hindi pagkamakabayan). Binaligtad siya ng Kongreso — ang House noong Mayo 17, ang Senado noong Mayo 19 — at ang World War Adjusted Compensation Act ay naging batas noong Mayo 19, 1924.

Ang aktwal na inihatid ng batas ay pagpapaliban. Ang kredito ng isang beterano ay kinalkula sa $1 sa isang araw para sa serbisyo sa Estados Unidos at $1.25 sa isang araw para sa serbisyo sa ibayong dagat, na may hangganang $500 at $625. Ang mga beteranong may utang na $50 o mas mababa ay binayaran nang cash. Ang lahat ng iba pa — mahigit 3.5 milyong lalaki — ay nakatanggap ng isang adjusted service certificate: sa katunayan, isang bayad nang twenty-year endowment policy, na may interes, na hindi maaaring tubusin hanggang 1945, o sa pagkamatay ng beterano, alinman ang mauna. Ang mga sertipikong hindi pa nababayaran pagsapit ng 1932 ay may kabuuang halaga sa mukha na mga $3.64 bilyon. Maaaring mangutang ang mga beterano laban sa mga ito — matapos baligtarin ng Kongreso ang veto ni President Herbert Hoover sa isang loan bill noong 1931, hanggang 50 porsiyento ng halaga sa mukha — ngunit ang prinsipal ay nanatiling nakakulong sa loob ng dalawang dekada. May mapait na pangalan ang mga lalaki para sa kaayusan: ang “Tombstone Bonus,” sapagkat, gaya ng sinabi nila, marami sa kanila ang mamamatay na bago ito bayaran ng pamahalaan.

Pagkatapos ay dumating ang Depression. Pagsapit ng 1932, ang kawalan ng trabaho ay nasa humigit-kumulang isa sa bawat apat na manggagawang Amerikano, at ang mga beterano ay nasa parehong pila para sa tinapay gaya ng lahat — maliban na may hawak silang isang sertipiko ng pamahalaan na nagkakahalaga, sa karaniwan, ng ilang daang dolyar na ipinagbabawal sa kanilang hawakan sa loob ng labintatlo pang taon. Hindi pinagtatalunan ang pangako; ang petsa ang buong argumento: 1945, sabi ng pamahalaan; ngayon, habang mapapakain at mapapabahay pa nito ang isang pamilya, sabi ng mga lalaking may hawak nito. Ang sumusunod ay kung ano ang nangyari nang dumating sila sa Washington, nang personal, upang gawin ang argumentong iyon.

Ano ang nangyari

Nagsimula ang martsa sa Portland, Oregon, noong tagsibol ng 1932, kung saan si Walter W. Waters, isang walang trabahong dating sarhento ng Army, ay nagmungkahi na ang mga beterano ay sumakay sa mga tren ng kargamento patungong Washington at iharap ang kanilang kaso nang sila mismo. Ilang daang lalaki ang umalis noong Mayo; nabuo ang mga contingent sa estado matapos estado. Pinangalanan nila ang kanilang sarili na Bonus Expeditionary Force — ang B.E.F., sa sadyang pag-alingawngaw ng American Expeditionary Force ng digmaan — habang tinawag sila ng mga pahayagan na Bonus Army. Dumating si Waters sa Washington noong Mayo 29, 1932.

Kung ilan ang dumating ay isang bilang na ibinibigay ng rekord sa mga saklaw, at ibinibigay ito ng pahinang ito sa parehong paraan. Ang bilang na pinakamadalas banggitin ay mga 17,000 beterano, at mga 43,000 tao sa kabuuan kapag binilang ang mga asawa, mga anak, at mga kaugnay na grupo. Nag-iiba ang ibang institusyonal na tantya — inilalagay ng Park Service ang mga kampo sa hindi bababa sa 20,000 tao, ng Hoover Library ang mga lalaki lamang sa 8,000 hanggang 25,000. Hindi pinagtatalunan ang sukat: sampu-sampung libo, na nagkampo sa Washington sa loob ng mga linggo.

Ang pinakamalaking kampo ay bumangon sa Anacostia Flats, sa kabila ng Anacostia River mula sa Navy Yard — isang barung-barong na bayan ng tabla, mga kahon ng balot, at basurang lata na pinangalanan ng mga lalaki na Camp Marks, ayon sa isang simpatikong kapitan ng pulisya. Ang mas maliliit na kampo at mga sinakop, kalahating ginibang gusali ng pamahalaan ay nakatayo sa downtown malapit sa Pennsylvania Avenue. Ayon sa mga salaysay ng National Archives at ng Smithsonian, ang mga kampo ay disiplinado at, sa hiwalay na Washington, kapansin-pansin: ang mga beteranong Itim at puti ay namuhay, kumain, at nag-organisa nang magkasama, sa isang pinagsamang kampo na hindi kailanman pinahintulutan ng Army ng 1918. Nagrehistro ang mga residente at nagpatunay ng marangal na discharge; naglatag ang mga lalaki ng mga kalye, nagtayo ng mga pasilidad sa sanitasyon, at nagsagawa ng araw-araw na parada. Si D.C. Police Superintendent Pelham D. Glassford, siya mismo isang heneral noong panahon ng digmaan, ay nakipagtulungan sa mga pinuno ng kampo at tumulong sa pagbibigay ng pagkain, at binisita ng retiradong Marine Major General Smedley Butler ang mga lalaki upang suportahan sila. Sa buong Hunyo, nilobi ng Bonus Army ang Kongreso para sa panukalang batas ni Representative Wright Patman na bayaran kaagad ang mga sertipiko.

Noong Hunyo 15, 1932, ipinasa ng House ang panukalang batas ni Patman, 211 laban sa 176, habang nagdiriwang ang mga beterano mula sa gallery. Noong Hunyo 17, libu-libong nagmartsa ang nagtipon sa Capitol habang tinatalo ito ng Senado, 62 laban sa 18. Itinatala ng Smithsonian ang sandali nang makarating ang balita sa karamihan: nanawagan si Waters sa mga beterano na awitin ang “America,” at nang matapos ang awit, karamihan ay naglakad pabalik sa kampo. Maraming nagmartsa ang umuwi sa mga linggong sumunod. Libu-libo ang nanatili; sinabi ni Waters na mananatili sila hanggang 1945 kung kinakailangan. Sa lumalalang init ng Hulyo, pinilit ng administrasyon na linisin ang mga lugar sa downtown, at itinakda ang pagpapalayas sa Hulyo 28.

Ang Hulyo 28, 1932 ay naganap sa dalawang yugto, at mahalaga ang pagkakaiba. Una, ang pulisya: sa ilalim ng mga utos ni Attorney General William D. Mitchell na linisin ang ari-arian ng pamahalaan, kumilos ang pulisya ng D.C. upang palayasin ang mga lalaki mula sa mga gusali sa downtown. Nagkaroon ng labanan — mga brick na ibinato, mga opisyal na nasugatan — at sa isang ikalawang komprontasyon nang hapong iyon, nagpaputok ang pulisya. Dalawang beterano ang binaril at namatay sa kanilang mga sugat: si William Hushka, isang imigranteng Lithuanian na ibinenta ang kanyang tindahan ng karne sa St. Louis upang mag-enlist noong 1917, at si Eric Carlson ng Oakland, California, na lumaban sa mga trench sa France. Kapwa inilibing sa Arlington National Cemetery.

Pagkatapos, ang Army. Nang malaman ang mga pamamaril, inutusan ni President Hoover ang Army na tulungan ang mga awtoridad ng District sa pagpapanumbalik ng kaayusan. Ang Chief of Staff, si Gen. Douglas MacArthur, ang personal na namuno — sa kabila ng payo ng kanyang pangunahing aide, si Maj. Dwight D. Eisenhower, na, ayon sa tala ng Smithsonian, humimok sa kanya na manatili sa labas ng mga kalye. Sa huling bahagi ng hapon kumilos ang puwersa pababa sa Pennsylvania Avenue: halos 200 nakakabayong cavalry na may mga sable na binunot, na pinamumunuan ng kanilang executive officer, si Maj. George S. Patton; infantry na may nakakabit na mga bayoneta, na naghahagis ng mga granada ng tear-gas; at mga tangke — anim, sa contingent gaya ng karaniwang pagbibilang. Ang mga beteranong noong una ay nagdiwang, sa paniniwalang dumating ang mga kawal sa kanilang karangalan, ay tumakas kasama ang kanilang mga asawa at mga anak sa pamamagitan ng gas, at ang mga silungan sa downtown ay nagliyab.

Ang mga utos ni Hoover, gaya ng tahasang pagsasaad ng National Park Service, ay itaboy ang mga nagpoprotesta pabalik sa kabila ng Anacostia River — at huminto roon. Itinatala ng Park Service na dalawang beses nagpadala si Hoover ng mga mensahe kay MacArthur na huwag tumawid sa tulay, at hindi sila pinansin ni MacArthur; pareho ang salaysay ng National Archives. Nang gabing iyon, matapos bigyan ang mga pinuno ng kampo ng maikling panahon upang ilikas ang mga babae at mga anak, itinaboy ng mga kawal ang Camp Marks gamit ang tear gas at sinunog ito. Nagliyab ito sa buong gabi, ang mga apoy ay kinunan ng larawan laban sa simboryo ng Capitol. Pagsapit ng umaga ang Bonus Expeditionary Force ay nagkawatak-watak, ang mga tao nito ay nasa daan patungong Maryland, at ang mga nasugatan ay pumuno sa mga ospital ng Washington. Ipinagtanggol ni MacArthur ang operasyon nang gabing iyon bilang pagsagip sa pamahalaan mula sa isang malubhang banta, at pampublikong sinuportahan ni Hoover ang paglilinis: «a challenge to the authority of the United States Government has been met, swiftly and firmly» (sa Tagalog: ang isang hamon sa awtoridad ng Pamahalaan ng Estados Unidos ay hinarap, nang mabilis at matatag). Karamihan sa mga historyador ay humahatol na si MacArthur ay lumampas sa mga limitasyong itinakda ng Presidente — ang hatol mismo ng mga salaysay ng Park Service at Archives; walang korte o pagsisiyasat ang gumawa kailanman ng isang natuklasan.

Ano ang ginawa ng institusyon pagkatapos

Sa maikling panahon, ipinagtanggol ng institusyon ang sarili, na inihaharap ang paglilinis bilang isang kinakailangang sagot sa kaguluhan at binibigyang-diin ang sinasabing impluwensyang Komunista sa mga nagmartsa. Ang kasaysayan ng National Archives ay mahinahon tungkol sa pahayag na iyon: may mga radikal sa mga naghahanap ng bonus, sa hatol ng mga historyador na sina Paul Dickson at Thomas B. Allen, “ngunit sila ay isang hindi epektibong minorya na kinamumuhian at iwinaksi ng pangunahing katawan ng B.E.F.” Isinalaysay ng mga larawan sa newsreel sa bansa ang isang mas simpleng kuwento. Isinulat ng Washington Daily News ang napagpasyahan ng karamihan sa pamamahayag: “Kung kailangang tawagin ang Army upang makipagdigma sa mga walang sandatang mamamayan, hindi na ito Amerika.” Binasa ni Roosevelt ang mga salaysay at sinabi sa isang tagapayo, ayon sa salaysay ng Smithsonian, “Ihahalal ako nito.” Noong Nobyembre, natalo si Hoover sa isang landslide.

Para kay MacArthur, walang, sa mga salita ng curator ng National Archives, “makikitang mga kahihinatnan, kahit man lamang para sa kanya.” Hindi siya pinagsabihan, nanatiling Chief of Staff, at nagpatuloy sa mga command na gumawa sa kanya bilang isang sentral na pigura ng susunod na digmaan — gaya nina Eisenhower at Patton, na ang mga papel noong 1932 ay natabunan sa pampublikong alaala ng kanilang ginawa noong 1944. Walang opisyal ang dinisiplina para sa Hulyo 28, at walang pagsisiyasat ang naghati ng pananagutan para sa paglilinis, sa pagsunog ng Camp Marks, o sa mga pagkamatay at pinsala ng araw na iyon. Sina Hushka at Carlson ay pinatay ng putok ng pulisya bago pa man kumilos ang Army; ang rekord na binuo para sa pahinang ito ay walang pag-uusig, walang kabayaran, at walang opisyal na paghingi ng paumanhin na nagmula sa mismong pagpapalayas.

Bumalik ang mga beterano — nang mapayapa, at sa isang ibang pagtanggap. Isang ikalawa, mas maliit na Bonus March ang nagtipon noong tagsibol ng 1933. Sa pagkakataong ito ay walang mga kawal: ang mga nagmartsa, mga 3,000 ayon sa salaysay ng Smithsonian, ay pinatira sa isang kampo ng tolda sa Fort Hunt, Virginia, binigyan ng pagkain at pangangalagang medikal, at binisita ni Eleanor Roosevelt, na sumama sa kanila sa isang awitan sa ulan; “Ipinadala ni Hoover ang Army; ipinadala ni Roosevelt ang kanyang asawa,” sabi ng isang beterano. Tutol pa rin si Roosevelt sa maagang pagbabayad — ngunit inalok niya ang mga lalaki ng trabaho sa bagong Civilian Conservation Corps, at pagsapit ng Hunyo 1933 mga 2,600 ang tumanggap; ang iba ay binigyan ng transportasyon pauwi. Ito ay isang tunay na pagbabago ng asal, at hindi ito pagbabayad.

Isa pang tala ang nabibilang sa seksyong ito. Noong 1934–35, ang mga walang trabahong beterano ay inilagay sa mga pederal na kampo ng trabaho sa Florida Keys, na nagtatayo ng isang highway patungong Key West. Noong Setyembre 2, 1935, tumama ang isang bagyo; isang tren ng pagsagip ang naantala at nadiskaril bago makarating sa mga kampo, at, sa pagtutuos ng Smithsonian, hindi bababa sa 256 na beterano ang napatay. Si Hemingway, na nakarating sa lugar, ay inakusahan na ang mga beterano ay “halos pinatay” ng opisyal na kabiguan; binabanggit ng mga historyador ng Smithsonian ang “isang serye ng mga pagkakamali at hindi pagkakaunawaan ng burukrasya sa Miami at Washington.” Wala pa sa mga lalaking iyon ang nababayaran ng bonus.

Ang pagbabayad, nang dumating ito, ay dumating sa paraang dumating ang orihinal na bonus noong 1924: sa kabila ng veto ng isang presidente. Ipinasa ng Kongreso ang Adjusted Compensation Payment Act noong Enero 1936; nag-veto si President Roosevelt dito noong Enero 24; binaligtad siya ng Kongreso, na ang Senado ay kumukumpleto sa pagbaligtad noong Enero 27, 1936, 76 laban sa 19, at ang batas ay naging batas nang araw na iyon — Public Law 74-425. Ang mga sertipiko ay pinalitan ng mga Treasury bond na maaaring tubusin para sa cash mula Hunyo 1936. Ibinibigay ng buod ng Smithsonian ang sukat: mga bayad na may karaniwang mga $580 bawat lalaki, at sa huli halos $2 bilyon ang ipinamahagi sa mga 3 milyong beterano — ang mga tantya ng mga iskolar sa unang pagbabayad ay medyo mas mababa, mga $1.8 bilyon. Ang perang pinagmartsa ng mga lalaki noong 1932 ay nasa kanilang mga kamay noong tag-araw ng 1936, siyam na taon nang maaga, at apat na taon matapos mamatay sina Hushka at Carlson sa paghingi nito.

Kung nasaan na ito ngayon

Tapos na ang laban tungkol sa pagbabayad, at tapos na mula pa noong 1936. Nabayaran ang mga bonus, natubos ang mga sertipiko, matagal nang patay ang huli sa Bonus Army. Ang mas malaking argumentong pinilit ng mga nagmartsa — kung paano tinatrato ng isang bansa ang mga beterano ng isang digmaang katatapos lamang nitong labanan — ay sinagot nang bahagya ng digmaan ng kanilang mga kahalili: itinatala ng National Archives at ng Park Service ang hatol ng mga historyador ng Bonus Army na ang pinakamalalim na pamana nito ay ang Servicemen’s Readjustment Act of 1944, ang G.I. Bill, na isinulat upang ang 1932 ay hindi maulit para sa susunod na henerasyon ng mga beterano. Ang lugar ay iniingatan, sa isang paraan: ang Anacostia Flats kung saan nakatayo ang Camp Marks ay ngayon ay parkland at mga palaruan, na may isang historical marker na nagkukuwento ng martsa at ng pagsunog nito.

Ang pagtutuos para sa Hulyo 28, 1932 mismo ay nakatayo nang eksakto kung saan ito iniwan noong tag-araw na iyon. Ang paglilinis ay itinuturo, nakadokumento, at kinunan ng pelikula — hawak ng National Archives ang footage ng Signal Corps — ngunit hindi ito kailanman nagkaroon ng isang institusyonal na pagtutuos: walang opisyal na paghingi ng paumanhin para sa pagpapalayas, walang kabayaran para sa mga lalaking binaril, inilantad sa gas, nasugatan, o sinunugan dito, at walang disiplina o pormal na natuklasan laban sa commander na, ayon sa salaysay ng Park Service, hindi pinansin ang utos ng kanyang presidente nang dalawang beses sa isang gabi at sinunog pa rin ang kampo. Ang tanong ng pagbabayad ay naayos ng Kongreso noong 1936, sa kabila ng isang veto. Ang tanong ng asal ay hindi inayos ng sinuman. Ito ay basta na lamang nalipasan ng buhay — ni Hoover, na ipinagtanggol ito; ni MacArthur, na na-promote lampas dito; at ng mga beterano, na kinuha ang perang palagi nang utang sa kanila noong 1936 at dinala ang alaala ng mga tangke at ng apoy sa nalalabi ng kanilang mga buhay.

Iyan ang padron na umiiral ang pahinang ito upang idokumento, sa pinakamatindi nitong anyo. Tama ang mga lalaki tungkol sa utang — sinabi mismo ng Kongreso iyon, nang dalawang beses, sa kabila ng mga veto ng dalawang presidente, noong 1924 at noong 1936. Sa pagitan, nang dumating sila sa kabisera upang humingi ng kung ano ang sinabi na ng batas na kanila, ang sarili nilang Army ay inutusan laban sa kanila, dalawa sa kanila ang binaril at pinatay ng pulisya, at ang kanilang kampo ay sinunog. Nabayaran ang utang. Ang araw ay hindi kailanman pinanagutan.

Ang talaan

Ang pagtutuos, sa tatlong linya — kung ano ang ipinapakita ng rekord na nagawa na, kung ano ang ipinapakita nitong hindi pa, at kung ano ang hinahangad pa rin.

Ano ang nagawa na

• Ang bonus mismo ay binayaran: ang Adjusted Compensation Payment Act ay naging batas noong Enero 27, 1936, sa kabila ng veto ni President Roosevelt (pagbaligtad ng Senado 76–19), at mula Hunyo 1936 ang mga sertipiko ay tinubos sa mga Treasury bond — halos $2 bilyon sa mga 3 milyong beterano, siyam na taon nang maaga.
• Ang ikalawang martsa noong 1933 ay sinagot ng silungan, pagkain, pangangalagang medikal, at mga trabaho sa Civilian Conservation Corps sa halip na mga kawal — mga 2,600 lalaki ang nag-enroll; ang iba ay binigyan ng transportasyon pauwi.
• Ang aral ay isinulat sa batas para sa susunod na henerasyon: ang G.I. Bill ng 1944, na tinatawag ng mga historyador ng Bonus Army — na binanggit ng National Archives — na “kahanga-hangang pamana” ng martsa, ay nagbigay sa mga beterano ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig ng agarang mga benepisyo sa halip na isang sertipikong babayaran sa loob ng dalawampung taon.- Ang lugar at ang rekord ay iniingatan: ang Anacostia Park at ang historical marker nito sa Flats, at ang mga larawan at pelikula ng Signal Corps ng National Archives tungkol sa 1932.

Ano ang hindi pa nagagawa

• Walang pananagutan para sa Hulyo 28, 1932. Si MacArthur ay hindi kailanman pinagsabihan para sa pagtawid sa Anacostia laban sa dalawang beses na ipinadalang utos ni Hoover, ayon sa salaysay ng Park Service; walang opisyal ang dinisiplina; walang pagsisiyasat ang gumawa ng natuklasan tungkol sa paglilinis o sa pagsunog ng Camp Marks.
• Walang opisyal na paghingi ng paumanhin, at walang kabayaran para sa mismong pagpapalayas — walang anuman sa rekord para kina Hushka at Carlson, na binaril ng pulisya ng D.C. nang araw na iyon, para sa mga nasugatan, o para sa mga pamilyang sinunugan. Ibinayad ng batas ng 1936 ang utang na dapat sa mga lalaki bilang mga may hawak ng sertipiko; wala itong binayaran para sa ginawa sa kanila bilang mga nagmartsa.
• Walang pagtutuos para sa mga patay sa pederal na kampo ng trabaho sa bagyo sa Florida Keys noong Setyembre 2, 1935 — hindi bababa sa 256 na beterano, ayon sa bilang ng Smithsonian — maliban sa mga kasaysayan mismo.

Ano ang hinahangad

• Wala tungkol sa pagbabayad: tapos na ang labang iyon, at tapos na mula pa noong 1936. Ang nananatiling hinahangad ay ang pagtutuos na hindi kailanman nangyari — isang institusyonal na pagkilala, sa sariling pangalan ng pamahalaan, sa kung ano ang ginawa sa sarili nitong mga beterano noong Hulyo 28, 1932. Ang pagtutuos na iyon ay dinadala ngayon ng mismong rekord: ang mga archive, ang marker sa Flats, at mga pahinang tulad nito.

Ang rekord, sa video

Malawakang kinunan ng pelikula ang Bonus Army — ang mga kamera ng newsreel ay nasa mga kalye noong Hulyo 28, 1932, at ang mga larawan ay gumalaw sa bansa. Apat na pelikula: ang footage ng Signal Corps, ang dokumentaryo, at dalawang maikling kasaysayan.

Mga sanggunian

• National Park Service, “Bonus Expeditionary Forces March on Washington” — ang mga tuntunin ng batas ng 1924, ang boto ng Senado noong Hunyo 17, ang pagkakasunud-sunod noong Hulyo 28, ang dalawang beses na ipinadalang utos ni Hoover na huwag tumawid sa tulay at ang hindi pagpansin ni MacArthur dito, at ang mga papel nina Patton at Eisenhower: https://www.nps.gov/articles/bonus-expeditionary-forces-march-on-washington.htm?utm_source.com
• Alice Kamps, National Archives, “The 1932 Bonus Army: Black and White Americans Unite in March on Washington,” Pieces of History (Prologue blog), July 15, 2020 — ang pinagsamang mga kampo, ang pelikula ng Signal Corps, ang dalawang nagmartsa na binaril ng pulisya, at ang pagkilos ni MacArthur laban sa utos ng Presidente: https://prologue.blogs.archives.gov/2020/07/15/the-1932-bonus-army-black-and-white-americans-unite-in-march-on-washington/
• Spencer Howard, Herbert Hoover Presidential Library (National Archives), “Bonus Army,” Hoover Heads blog, July 26, 2017 — ang mga saklaw sa mga kontemporaryong bilang ng mga nagmartsa, ang pagtanggi ng Senado na 62 laban sa 18, at ang tahimik na pamamahagi ni Hoover ng mga rasyon at suplay: https://hoover.blogs.archives.gov/2017/07/26/bonus-army/
• Paul Dickson and Thomas B. Allen, “Marching on History,” Smithsonian Magazine, February 2003 — sina Waters at ang contingent ng Portland, ang Camp Marks at ang 1,100 asawa at anak nito, ang sandali ng “America” noong Hunyo 17, ang timeline noong Hulyo 28, ang mga papel nina Eisenhower at Patton, ang kampo sa Fort Hunt noong 1933 at ang mga enrollment sa CCC, ang bagyo sa Florida Keys noong 1935, at ang mga pagbabayad noong 1936 (halos $2 bilyon sa 3 milyong beterano, na may karaniwang mga $580): https://www.smithsonianmag.com/history/marching-on-history-75797769/
• U.S. Capitol Visitor Center, “Bonus Army on Capitol Lawn, Washington, D.C.” — ang batas ng 1924, ang pagpasa ng House at ang pagkatalo sa Senado na 62 laban sa 18 ng panukalang batas noong Hunyo 17, 1932, sa presensya ng mga nagmartsa: https://www.visitthecapitol.gov/node/1081
• U.S. Department of Veterans Affairs, “WWI Veterans Marched On Washington For Promised Payment In 1932,” VA Northeast Ohio Health Care, May 23, 2023 — ang pagsisimula sa Portland, ang paglilinis noong Hulyo 28 gamit ang tear gas at mga bayoneta, at ang pagbabayad noong 1936 na siyam na taon nang maaga sa kabila ng veto ni President Roosevelt: https://www.va.gov/northeast-ohio-health-care/stories/wwi-veterans-marched-on-washington-for-promised-payment-in-1932
• The American Legion, “Bonus issue put to rest,” Legion Centennial timeline — ang pagpapatupad ng Adjusted Compensation Payment Act sa kabila ng veto ni President Roosevelt noong Enero 27, 1936, at ang daloy ng mga aplikasyong sumunod: https://centennial.legion.org/timeline/16939/bonus-issue-put-rest
• National Archives, “National Archives Presents Special May 24th Screening of ‘The March of the Bonus Army’,” press release 06-105, 2006 — ang dokumentaryo noong 2006, ang mga gumawa nito, at ang paggamit nito ng footage ng newsreel, mga declassified na dokumento, at mga panayam sa mga nakasaksi: https://www.archives.gov/press/press-releases/2006/nr06-105
• “Bonus Army,” Encyclopaedia summary of the standard account — ang karaniwang binabanggit na paghahati ng mga 17,000 beterano sa loob ng mga 43,000 nagmartsa kabilang ang mga pamilya at mga kaugnay na grupo, ang anim na tangke, at ang dalawang beteranong binaril noong Hulyo 28: https://en.wikipedia.org/wiki/Bonus_Army
• “World War Adjusted Compensation Act” — ang kasaysayang lehislatibo ng batas: vineto ni President Coolidge noong Mayo 15, 1924, binaligtad ng House (313–78) noong Mayo 17 at ng Senado (59–26) noong Mayo 19, 1924: https://en.wikipedia.org/wiki/World_War_Adjusted_Compensation_Act

Karagdagang talaan

• Paul Dickson and Thomas B. Allen, The Bonus Army: An American Epic (2004) — ang karaniwang kasaysayan, na itinayo sa mga panayam sa mga nabubuhay na saksi.
• Walter W. Waters, B.E.F.: The Whole Story of the Bonus Army (1933) — ang sariling salaysay ng commander, na inilathala sa taon matapos ang pagpapalayas.
• The March of the Bonus Army (2006) — ang dokumentaryong pelikula, na isinalaysay ni Gary Sinise.
• National Archives Catalog — mga larawan at pelikula ng Bonus Army, kabilang ang pagsunog ng kampo sa Anacostia (Identifier 531102) at ang sagupaan sa pulisya noong Hulyo 28 (Identifier 593253).

Part of Betrayed, Not Forgotten — ang pagtutuos ng site na ito para sa mga miyembro ng serbisyo at mga beterano na binigo ng sarili nilang mga institusyon. Ang mga video ay naka-embed mula sa kanilang mga publisher; walang anumang bagay dito ang muling inihost.