Clay Hunt: Isang Daang Porsiyento, Limang Linggong Huli na

English · Español · Français · Italiano · 中文 · Tiếng Việt · Tagalog

Ginawa ni Clay Hunt ang lahat ng sinasabi ng sistema na dapat gawin ng isang beteranong nasa gulo. Iniulat niya ang kanyang mga sintomas. Tinupad niya ang kanyang mga appointment kung saan makukuha niya ang mga ito. Ginamit niya ang VA — at VA lamang — para sa kanyang pangangalaga, sa Los Angeles, pagkatapos sa Grand Junction, Colorado, pagkatapos sa Houston. Inapela niya ang 30 porsiyento na antas ng kapansanan na hindi tumugma sa kondisyong pumipigil sa kanya na manatili sa isang trabaho, at naghintay siya habang ang VA, ayon sa salaysay ng kanyang ina sa Congress, ay nawala ang kanyang mga file. Noong Marso 31, 2011, sa edad na dalawampu't walo, namatay siya sa pamamagitan ng pagpapakamatay sa Houston, dalawang linggo pagkatapos sa wakas ay makakita ng isang psychiatrist doon at sabihin sa kanyang ina na hindi siya makakabalik. Limang linggo pagkatapos ng kanyang kamatayan — labing-walong buwan pagkatapos niyang isampa ang apela — ipinagkaloob ito ng VA, ni-rate ang kanyang post-traumatic stress ng 100 porsiyento. Ang pahinang ito ay ang talaan ng kanyang serbisyo, ng ginawa at hindi ginawa ng VA habang buhay pa siyang humihingi, at ng batas na dinala ng kanyang mga magulang sa Congress sa kanyang pangalan.

Ang serbisyo at ang pangako

Nag-enlist si Clay Hunt sa Marine Corps noong Mayo 2005 at naglingkod sa infantry, ayon sa pahayag na kalaunan ay ibinigay ng kanyang ina, si Susan Selke, sa House Committee on Veterans’ Affairs. Noong Enero 2007, na-deploy siya sa Anbar Province ng Iraq, malapit sa Fallujah. Di-nagtagal pagkatapos dumating, tumestigo si Selke, binaril siya sa pulso ng bala ng isang sniper na bahagyang lumampas sa kanyang ulo. Idinagdag ng profile ng Associated Press noong Abril 2011 ang pagkakasunod-sunod sa paligid ng sugat: isang buwan bago nito, napanood niya ang isang kapwa Marine, na binaril sa lalamunan, na namatay pagkatapos ilagay sa isang helicopter — isang eksenang isinulat mismo ni Hunt na tumutugtog “on repeat in my head nearly every day, and most nights as well” (nang paulit-ulit sa aking ulo halos araw-araw, at karamihan ng mga gabi rin). Kumita siya ng Purple Heart para sa sugat sa Iraq.

Hindi niya iniwan ang serbisyo. Pagkatapos gumaling sa Twentynine Palms, California — kung saan, tumestigo si Selke, nagsimula siyang makaranas ng mga sintomas ng post-traumatic stress, kabilang ang mga panic attack, at na-diagnose na may PTS kalaunan noong 2007 — pumasok siya at nagtapos sa Marine Corps Scout Sniper School noong Marso 2008. Ilang linggo pagkatapos ng pagtatapos, muli siyang na-deploy, sa pagkakataong ito sa katimugang Afghanistan, bilang isang scout sniper kasama ang 2nd Battalion, 7th Marines. Ang deployment ng batalyon sa Helmand noong 2008 ay, sa kalaunang ulat ng New York Times, kabilang sa pinakamahirap na nakuha ng anumang batalyon ng Marine sa digmaang iyon: nakakalat sa mga nakahiwalay na outpost, nagdusa ito ng mas maraming kaswalti kaysa sa anumang iba pang batalyon ng Marine ng deployment nito, at sa mga taon pagkatapos nitong umuwi, hindi bababa sa labintatlo sa humigit-kumulang 1,200 Marine nito ang namatay sa pamamagitan ng pagpapakamatay — kabilang si Clay Hunt, at ang kamatayan, ayon sa ulat ng Times, na pinakayanig sa batalyon. Mas payak ang patotoo ni Selke: sa ikalawang deployment, gaya ng una, ang kanyang anak ay “sumaksi at nakaranas ng pagkawala ng ilang kapwa Marine.” Bumalik siya noong Oktubre 2008 at marangal na na-discharge noong Abril 2009, isang corporal, na may, sa mga salita ng kanyang ina, “maraming parangal,” kabilang ang Purple Heart.

Ang ginawa niya pagkatapos ay bahagi ng talaan ng serbisyo, sapagkat itinuring niya itong gayon. Nag-enroll siya sa Loyola Marymount University sa Los Angeles, bumida sa isang kampanya ng public service para sa mga nagbabagong beterano, at sumakay sa mga long-distance event kasama ang mga sugatang beterano. Nang ang lindol noong Enero 2010 ay sumira sa Haiti, nakahanap siya ng sariling daan patungong Port-au-Prince upang sumali sa Team Rubicon, ang organisasyon ng disaster relief na kapwa itinatag ng kanyang matalik na kaibigan at kapwa sniper ng 2/7 na si Jake Wood — dumating, sa salaysay ni Wood, sa kalagitnaan ng gabi sapagkat mukhang nangangailangan ng tulong ang pangkat — at pumunta siyang muli sa Chile pagkatapos ng lindol nito. Sa paglagda ng batas na nagtataglay ng kanyang pangalan, inalala ni Wood ang sagot ni Hunt, sa Afghanistan, kung bakit siya naroon: “I’m here for you, Jake.” (Narito ako para sa iyo, Jake.) Tumakbo rin ang pangako sa kabilang direksyon. Ang isang Marine na nasugatan sa serbisyo ng bansa na pagkatapos ay humihingi sa sistema ng mga beterano — nang hayagan, na may diagnosis na nasa papel na — para sa pangangalagang umiiral ang sistemang iyon upang ibigay ay dapat na pinakamadaling kasong hinahawakan ng institusyon. Ipinapakita ng talaan kung ano ang nakuha niya sa halip.

Ano ang nangyari

Ang unang hatol ng VA sa kondisyon ni Clay Hunt ay isang numero. Pagkatapos ng kanyang paghihiwalay, tumestigo si Selke, ni-rate ng VA ang kanyang PTS ng 30 porsiyento, na may dalawang mas maliit na rating para sa iba pang isyu sa kalusugan. Nang matuklasan niyang pinipigilan siya ng PTS na manatili sa isang matatag na trabaho, inapela niya ang 30 porsiyento. Siya ay sinalubong, sinabi ng kanyang ina sa komite, ng “mahahalagang hadlang na burukratiko, kabilang ang pagkawala ng VA sa kanyang mga file.” Aabutin ng labing-walong buwan ang apela upang mapagpasyahan. Hindi siya nabuhay upang makita ang desisyon.

Ang kanyang medikal na pangangalaga ay tumakbo sa isang parallel na landas, sa tatlong lungsod, at ang patotoo ng kanyang ina — ibinigay sa komite ng House noong Hulyo 10, 2014, at inulit sa diwa sa komite ng Senate noong Nobyembre na iyon — ay ang dokumentaryong gulugod nito: ginamit ni Hunt ang VA nang eksklusibo, at muling binuo niya ang landas pasilidad bawat pasilidad.

Sa Los Angeles, kung saan siya nanirahan kaagad pagkatapos ng paghihiwalay, nakatanggap siya ng pangangalaga sa VA medical center doon. “Patuloy na ipinahayag ni Clay ang mga alalahanin tungkol sa pangangalagang natatanggap niya,” tumestigo si Selke, “kapwa sa mga hamon na hinarap niya sa pag-iiskedyul ng mga appointment pati na rin sa paggamot na natanggap niya para sa kanyang PTSD, na binubuo lamang ng gamot. Nakatanggap lamang siya ng counseling hanggang sa isang maikling talakayan tungkol sa kung gumagana ba ang gamot na inireseta sa kanya o hindi. Kung hindi, bibigyan siya ng isang bagong gamot.” Ang kanyang sariling buod, na sinipi ng kanyang ina sa dalawang komite, ay: “I’m a guinea pig for drugs. They’ll put me on one thing, I’ll have side effects, and then they put me on something else.” (Isa akong guinea pig para sa mga gamot. Ilalagay nila ako sa isang bagay, magkakaroon ako ng mga side effect, at pagkatapos ay ilalagay nila ako sa iba pa.) Ang mga naantalang bayad ng GI Bill, tumestigo siya, ay nagpalala sa parehong mga sintomas, at nagdala siya ng utang sa credit card habang naghihintay para sa pera sa edukasyon na utang sa kanya ng VA. Ang kanyang pagkabigo ay nasa talaan habang buhay pa siya: sa isang linya mula 2010 na sumunod sa kanyang kaso mula noon, nagtanong siya kung paano niya masusubaybayan ang isang paghahatid ng pizza sa kanyang telepono habang hindi mahanap ng VA ang kanyang paghahabol sa loob ng apat na buwan.

Noong huling bahagi ng 2010, lumipat siya nang panandalian sa Grand Junction, Colorado, kung saan ginamit din niya ang VA, at pagkatapos ay umuwi sa Houston upang maging mas malapit sa pamilya. Doon nasira ang pagpapatuloy. “Hindi muling pupunan ng Houston VA ang mga reseta na natanggap ni Clay mula sa Grand Junction VA,” tumestigo si Selke, “sapagkat sinabi nila na ang mga reseta ay hindi maililipat at isang bagong assessment ang kailangang gawin bago muling mai-reseta ang kanyang mga gamot.” Pinunan ng kalaunang patotoo ang panig ng parmasya ng parehong pader: ang brand-name na gamot na gumana para sa kanya ay hindi nakaimbak sa Houston — ang parmasya ay nagdadala ng mga generic, at ang gamot ay kailangang ipadala sa kanya sa koreo — para sa isang uri ng gamot na sinabi ng kanyang ina sa mga mambabatas na hindi maaaring basta itigil nang malamig habang naghihintay ang isang beterano para sa koreo.

Ang paghihintay para sa bagong assessment ay nasa kanyang patotoo rin, na may mga petsa. “Dalawang appointment lamang ang nagkaroon si Clay noong Enero at Pebrero ng 2011, at wala sa dalawa ang kasama ng isang psychiatrist. Noong Marso 15 lamang sa wakas nakakita si Clay ng isang psychiatrist sa Houston VA medical center.” Pumunta siya mismo sa sentrong iyon pagkatapos ng kanyang kamatayan, upang bawiin ang kanyang mga talaan, at tumestigo sa natuklasan niya: malalaking pulutong, walang sinuman sa information desk, at kinailangang tawagin ang isang nurse para sa mga direksyon. “Hindi ko maisip kung paano matagumpay na makakakuha ng pangangalaga ang sinumang humaharap sa mga pinsala sa kalusugan ng isip gaya ng PTS sa isang nakaka-stress na kapaligirang gaya nito.”

Pagkatapos ng appointment noong Marso 15, tinawagan niya siya sa biyahe pauwi. “Mom, I can’t go back there. The VA is way too stressful and not a place I can go. I’ll have to find a Vet Center or something.” (Mom, hindi na ako makakabalik doon. Masyadong nakaka-stress ang VA at hindi isang lugar na mapupuntahan ko. Kailangan kong humanap ng isang Vet Center o kung ano.) Dalawang linggo kalaunan, noong Marso 31, 2011, namatay si Clay Hunt sa pamamagitan ng pagpapakamatay. Siya ay dalawampu’t walong taong gulang. Limang linggo pagkatapos niyon — labing-walong buwan pagkatapos niyang isampa — napagpasyahan ng VA ang kanyang apela: ang kanyang PTS ay ni-rate ng 100 porsiyento.

Walang pampublikong natuklasan ng VA o ng inspector general nito na naghuhusga sa pangangalagang natanggap niya nang indibidwal ang natuklasan para sa pahinang ito. Ang umiiral ay ang patotoo ng kanyang ina, sa talaan ng komite sa dalawang kamara, hindi pinabulaanan sa mga tiyak nito — ang mga nawalang file, ang paggamot na gamot lamang, ang mga reseta na hindi maililipat, dalawang appointment na hindi psychiatrist sa loob ng dalawang buwan, isang psychiatrist noong Marso 15, isang kamatayan noong Marso 31, at isang 100 porsiyento na rating limang linggo pagkatapos niyon. Ang kanyang konklusyon ay ang pangungusap na pinaglalagyan ng kanyang kaso: “Sa kabila ng kanyang maagap at bukas na paraan sa paghanap ng pangangalaga upang tugunan ang kanyang mga pinsala, hindi sapat na tinugunan ng sistema ng VA ang kanyang mga pangangailangan.”

Ano ang ginawa ng institusyon pagkatapos

Ang institusyong sumagot para sa pangangalaga ni Clay Hunt ay, sa huli, ang Congress — sapagkat pinakilos ito ng kanyang mga magulang. Dinala ni Susan Selke at ng kanyang asawang si Richard — ang stepfather ni Clay; ang kanyang ama, si Stacy Hunt, ay tumayo kasama ang pamilya sa parehong kampanya — ang kanyang talaan sa mga silid ng pagdinig kasama ang Iraq and Afghanistan Veterans of America, ang organisasyong nilobby ni Clay mismo kasama sa buhay. Noong Hulyo 10, 2014, tumestigo si Susan Selke sa harap ng House Committee on Veterans’ Affairs, sa pagdinig tungkol sa pag-access sa pangangalaga sa kalusugan ng isip at pag-iwas sa pagpapakamatay kung saan ipinakilala ni Chairman Jeff Miller ang unang panukalang nagtataglay ng pangalan ni Clay. Noong Nobyembre 19, 2014, muli siyang tumestigo, sa harap ng Senate Committee on Veterans’ Affairs, sa pagdinig nitong pinamagatang “Mental Health and Suicide Among Veterans.” Sinabi ni Senator Jerry Moran sa Senate floor na ang kanyang salaysay — ang kanyang paniniwala na ang burukrasya ng VA ay “the straw that broke the camel’s back” (ang dayami na bumasag sa likod ng kamelyo) — ay kabilang sa pinakamakapangyarihang patotoo na narinig niya sa komite. Ang kanyang pangwakas na hiling, sa House, ay hindi kompensasyon o disiplina. Ito ito: “Wala nang isa pang beterano ang dapat dumaan sa pinagdaanan ni Clay sa VA pagkatapos umuwi mula sa digmaan. Wala nang isa pang magulang ang dapat tumestigo sa harap ng isang komite ng kongreso upang pilitin ang VA na tuparin ang mga responsibilidad nito sa mga naglingkod at nagsakripisyo.”

Gumalaw ang panukala, pagkatapos ay tumigil, pagkatapos ay gumalaw muli — at ang pagtigil ay bahagi ng talaan. Ang Act (H.R. 5059) ay naipasa sa House nang nagkakaisa noong Disyembre 9, 2014. Sa Senate, hinarang ito mula sa isang boto ng isang nag-iisang nagretiro na senador, si Tom Coburn ng Oklahoma, na nangatuwiran na dinodoble nito ang umiiral na mga programa ng VA at hindi binayaran. Ang petisyon ng IAVA — inihatid kay Majority Leader Harry Reid noong Disyembre 4, 2014 na may higit sa 59,000 lagda — ay patuloy na tumakbo at naipasa ang 136,000 pangalan. Ang tugon ni Susan Selke ay kalungkutan, na isinasaad nang tuwiran: “Nagluluksa ako sa pag-iisip sa mga kabataang lalaki at babaeng iyon na maaantala sa pagtanggap ng tulong dahil sa hindi pagkilos na ito.”

Muling ipinakilala bilang H.R. 203, naipasa ang Act sa House 403 hanggang 0 noong Enero 12, 2015, at sa Senate 99 hanggang 0 noong Pebrero 3, 2015. Noong Pebrero 12, 2015, nilagdaan ito ni President Obama sa East Room bilang Public Law 114-2, na sina Susan at Richard Selke ay nasa entablado at ipinakilala siya ni Jake Wood. “Nagdusa siya ng mga pisikal na pinsala na gumaling, at nagdusa siya ng mga hindi nakikitang sugat na nanatili sa kanya,” sinabi ng Pangulo. “Sa lahat ng salaysay, siya ay walang pag-iimbot, at siya ay matapang.” Ang kanyang mensahe sa mga beteranong nasa posisyon pa rin ni Hunt: “If you are hurting, you are not forgotten. You are not alone. America is here for you.” (Kung nasasaktan po kayo, hindi po kayo nakalimutan. Hindi po kayo nag-iisa. Narito ang America para sa inyo.)

Ang iniutos ng Act ay mas makitid kaysa sa ipinahihiwatig ng pangalan nito, at pinananatili ito ng pahinang ito sa sinasabi ng batas. Mayroon itong walong seksyon. Hinihiling ng Section 2 na ang isang malayang entity ay magsagawa ng taunang mga pagsusuri ng mga programa ng VA sa pangangalaga sa kalusugan ng isip at pag-iwas sa pagpapakamatay, ang una pagsapit ng dulo ng fiscal year 2018. Hinihiling ng Section 3 ang isang sentralisadong website tungkol sa mga serbisyo ng VA sa kalusugan ng isip — ang one-stop resource na kinailangang buuin ng henerasyon ni Hunt para sa sarili nito. Hinihiling ng Section 4 ang isang tatlong-taong piloto na nagbabayad ng mga pautang sa edukasyon ng hindi bababa sa sampung psychiatrist, o mga final-year resident, para sa dalawa o higit pang taon ng serbisyo sa VA. Hinihiling ng Section 5 ang isang tatlong-taong piloto, sa hindi bababa sa limang regional network ng VA, ng community outreach at peer support para sa mga nagbabagong beterano. Pinahihintulutan ng Section 6 ang pakikipagtulungan sa mga nonprofit na organisasyon sa kalusugan ng isip, sa ilalim ng isang Director of Suicide Prevention Coordination. Pinapalawig ng Section 7, ng isang taon, ang pinahusay na enrollment para sa ilang combat veteran. Ipinagbabawal ng Section 8 ang mga bagong appropriation — ang probisyong humubog sa lahat ng sumunod. Tinaya ng CBO ang pagpapatupad sa $24 milyon sa 2015–2020, lahat ay hahanapin sa loob ng umiiral na badyet ng VA.

Ang pagpapatupad, gaya ng sinubaybayan ng IAVA sa update nito sa ikatlong quarter ng fiscal 2017, ay mabagal sa eksaktong mga lugar na hinulaan ng disenyo na walang bagong pera. Ang mga pagsusuri ng Section 2 ay nasa pilot data collection pa rin dalawa at kalahating taon pagkatapos ng pagpapatupad, na may “no outcomes to report on to date” (walang mga resultang maiuulat hanggang sa kasalukuyan). Ang website ay isinama sa isang mas malawak na service locator ng VA. Ang programa ng pagbabayad ng pautang ay pinabagal ng mga hamon sa pagpopondo, na ang mga unang bayad ay pinlano para sa Enero 2018. Ang mga piloto ng peer support ay tumatakbo sa limang lokasyon, nakatakdang magtapos sa Enero 2019. Ang Section 7, mag-isa, ay may isang mabibilang na resulta: halos 1,200 combat veteran na nalampasan ang enrollment ay nakakuha ng access sa pangangalaga. Ang unang kinakailangang pagsusuri ay umabot sa Congress noong huling bahagi ng 2018; nang iulat ito ng Air Force Times noong Marso 2019, hindi ito inilathala ng VA sa publiko — «VA doesn’t typically release congressionally mandated reports outside of the committees that request them» (karaniwang hindi inilalabas ng VA ang mga ulat na iniutos ng kongreso sa labas ng mga komiteng humihingi sa kanila), sinabi ng tagapagsalita nito — at binigyan nito ng positibong marka ang karamihan ng mga programa ng VA sa kalusugan ng isip, sa parehong mga taon na ang bilang mismo ng pagpapakamatay ay hindi bumabagsak.

Walang kalaunang Congress ang muling nagpahintulot sa Clay Hunt Act bilang isang nakatayong batas, at ang mga piloto nito ay nag-expire sa kanilang tatlong-taong termino. Ang sumunod ay isang ikalawang henerasyon ng mga pinangalanang batas na binuo sa balangkas nito: ang Commander John Scott Hannon Veterans Mental Health Care Improvement Act (Public Law 116-171, Oktubre 17, 2020), nagdadagdag ng mga community grant at probisyon ng workforce, at ang Veterans COMPACT Act (Public Law 116-214, Disyembre 2020), na nagpahintulot ng emergent suicide care nang hindi nangangailangan ng bayad — ang garantiya sa harapang pintong ang kawalan nito ay tumatakbo sa sariling talaan ni Hunt.

Kung nasaan na ito ngayon

Ang pinaka-makatarungang sukat ng Clay Hunt Act ay ang isinulat nito para sa sarili nito: ang sariling taunang accounting ng VA ng pagpapakamatay ng beterano, inilathala na may pagkaantala at iniuukol dito sa ulat na naglabas ng bawat bilang.

Sa debateng nagdulot ng Act, ang namamahalang numero ay ang pagtataya ng VA, mula sa ulat nito ng datos ng pagpapakamatay noong 2012, na 22 beterano ang namatay sa pamamagitan ng pagpapakamatay araw-araw — ang bilang na dinala ni Susan Selke sa mga silid ng pagdinig at inilagay ng IAVA sa petisyon nito. Nagbago ang paraan ng VA mula noon, at ang mga kalaunang ulat nito ay hindi isang malinis na magkatulad na serye laban sa 22. Sa kasalukuyang serye, ang 2024 National Veteran Suicide Prevention Annual Report ng VA (inilabas Disyembre 19, 2024; datos hanggang 2022) ay nagbilang ng 6,407 pagpapakamatay ng beterano noong 2022, isang average na 17.6 bawat araw — pito bawat araw sa mga beteranong nakatanggap ng pangangalaga ng VA noong 2021 o 2022, 10.6 bawat araw sa mga beteranong hindi. Ang ulat ng VA noong 2026 (inilabas Setyembre 30, 2026; datos hanggang 2024) ay nagbilang ng 6,488 pagpapakamatay noong 2024, 17.7 bawat araw. Ang pinakamatalas nitong natuklasan ay tungkol sa kung sino ang naaabot ng sistema: 62 porsiyento ng mga beteranong namatay noong 2024 ay hindi nakatanggap ng pangangalaga sa kalusugan ng VA sa taong namatay sila o sa taon bago nito, at mula 2023 hanggang 2024, ang rate ng pagpapakamatay ay bumagsak ng 4.8 porsiyento sa mga beteranong naka-enroll sa pangangalaga ng VA habang tumaas ng 3.7 porsiyento sa mga beteranong hindi naka-enroll. Si Clay Hunt ay naka-enroll, humingi, at patuloy na humingi — nakaupo siya sa mas maliit, mas mahirap na hanay ng sariling talahanayan ng departamento — ngunit ang mas malaking hanay ay ang tinutukan ng mga probisyon ng outreach at enrollment ng kanyang batas, at sa sariling mga bilang ng VA ay naroon pa rin ang karamihan ng mga kamatayan.

Ang indibidwal na account ay nananatiling bukas sa isang tiyak na paraan. Walang natuklasan ng VA o inspector general tungkol sa pangangalagang natanggap mismo ni Clay Hunt — ang mga nawalang file, ang paggamot na gamot lamang, ang mga reseta na hindi muling pupunan ng Houston, ang dalawang buwan na walang psychiatrist — ang nailathala, at walang indibidwal na pananagutan ang lumilitaw sa pampublikong talaan. Ang kanyang apela ay ipinagkaloob, sa antas na hinanap niya, limang linggo pagkatapos hindi na ito makakatulong sa kanya; walang ipinapakita ang talaan ng kalaunang pagsusuri ng VA kung bakit inabot ito ng labing-walong buwan. Ang idinulot ng kanyang kaso ay prospective: isang batas, isang kahilingan ng pagsusuri, at isang pamilyang ikinakabit pa rin ang kanyang pangalan sa proposisyong iniharap ng kanyang ina sa House noong 2014 — na ang sukat ng sistema ay kung ang susunod na beteranong humingi sa paraang humingi si Clay ay makakakuha ng ibang sagot. Kung kayo po o isang beteranong kilala ninyo ay nasa krisis, ang Veterans Crisis Line ay makukuha sa buong orasan: i-dial ang 988 at pindutin ang 1, o mag-text sa 838255.

Ang talaan

Ang accounting, sa tatlong linya — kung ano ang ipinapakita ng talaan na nagawa na, kung ano ang ipinapakita nitong hindi pa, at kung ano ang hinahangad pa rin.

Ano ang nagawa na

• Ang kanyang rating, pagkatapos ng kamatayan: Limang linggo pagkatapos ng kanyang kamatayan — labing-walong buwan pagkatapos niyang iapela ang isang 30 porsiyento na rating ng PTS — ipinagkaloob ng VA ang apela at ni-rate ang kanyang PTS ng 100 porsiyento, ang rating na tumestigo ang kanyang ina na kailangan niya habang buhay at hindi makapagtrabaho.
• Hulyo 10 at Nobyembre 19, 2014: Tumestigo si Susan Selke, na si Richard Selke ay nasa tabi niya, sa harap ng mga komite ng House at pagkatapos ng Senate Veterans’ Affairs, inilalagay ang kanyang landas ng pangangalaga — Los Angeles, Grand Junction, Houston — at ang labing-walong buwang apela sa talaan ng kongreso.
• Pebrero 12, 2015: Ang Clay Hunt Act ay nilagdaan bilang Public Law 114-2 — pagkatapos patayin ng pagtutol ng isang senador ang panukala ng 2014 — nag-uutos ng taunang malayang mga pagsusuri, isang sentralisadong website ng mapagkukunan ng tulong, mga piloto ng pagbabayad ng pautang ng psychiatrist at peer support, pakikipagtulungan sa nonprofit, at isang isang-taong pagpapalawig ng enrollment.
• Pagsapit ng huling bahagi ng 2017, sa pagpapatupad: Halos 1,200 combat veteran na nalampasan ang enrollment ay nakakuha ng access sa pangangalaga sa ilalim ng Section 7, ayon sa pagsubaybay ng IAVA, at ang mga piloto ng peer support ay tumatakbo sa limang lokasyon.
• Huling bahagi ng 2018: Ang unang taunang malayang pagsusuri na hinihiling ng Section 2 ay inihatid sa Congress — at, gaya ng iniulat ng Air Force Times noong Marso 2019, hindi inilathala sa publiko ng VA.
• 2020, ang mga kahaliling batas: Ang Hannon Act (Public Law 116-171) ay nagdagdag ng mga community grant at probisyon ng workforce, at ang Veterans COMPACT Act (Public Law 116-214) ay nagpahintulot ng emergent suicide care nang hindi nangangailangan ng bayad.

Ano ang hindi pa nagagawa

• Walang pampublikong natuklasan ng VA o inspector general ang tumutugon sa pangangalagang natanggap mismo ni Clay Hunt, at walang indibidwal na pananagutan para sa mga nawalang file, ang mga reseta na hindi maililipat, o ang puwang sa appointment noong Enero–Pebrero 2011 ang lumilitaw sa talaan.
• Ang mga piloto ng Act ay tatlong-taong piloto, pinondohan nang walang mga bagong appropriation sa ilalim ng sarili nitong Section 8; idinokumento ng IAVA ang mabagal na pagtatayo at, para sa mga pagsusuri sa marka ng dalawa at kalahating taon, wala pang mga resultang maiuulat. Walang nakatayong muling pagpapahintulot ang naipatupad.
• Sa sariling mga bilang ng VA, ang bilang ng kamatayan ay hindi materyal na bumalik: 6,407 pagpapakamatay ng beterano noong 2022 (17.6 bawat araw) at 6,488 noong 2024 (17.7 bawat araw) — na 62 porsiyento ng mga patay noong 2024 ay hindi nakatanggap ng pangangalaga ng VA sa taon ng kamatayan o sa taon bago nito.
• Ang unang pagsusuring hiningi ng Congress ay inihatid sa mga komite at hindi inilathala ng VA para sa mga beterano at pamilyang pinangalanan ng Act — oversight na ginawa, sa unang siklo nito, bilang isang dokumentong hindi mababasa ng publiko.

Ano ang hinahangad

• Patuloy, pampubliko, malayang pagsusuri ng mga programa ng VA sa kalusugan ng isip at pag-iwas sa pagpapakamatay na gaya ng ipinangako ng Section 2 — inihatid sa iskedyul at inilabas, hindi itinago sa loob ng proseso ng komite.
• Pagsasara ng puwang na idinokumento ng ulat ng VA noong 2026: pag-abot sa karamihan ng mga beteranong nasa panganib na wala sa pangangalaga ng VA, sa pamamagitan ng mga mekanismo ng enrollment, peer support, at pakikipagtulungan sa komunidad na pinasimulan ng Act at pinalawak ng mga kahaliling batas ng 2020.
• Sa mga salita ni Susan Selke sa House noong 2014, ang nakatayong hiling: na walang beteranong dumaan sa pinagdaanan ni Clay sa VA, at walang magulang ang kailangang tumestigo upang pilitin ang VA na tuparin ang mga responsibilidad nito sa mga naglingkod.

Ang rekord, sa video

Ang kaso ni Clay Hunt ay isinalaysay sa talaan sa apat na paraan: ng 60 Minutes ng CBS, kasama ang kanyang pamilya, ang kanyang kapwa Marine, at si Hunt mismo sa kamera sa Haiti; ng mga beteranong nagdala ng kanyang pangalan sa Senate sa anyo ng petisyon noong Disyembre 2014; ng Pangulong lumagda sa kanyang batas noong Pebrero 2015; at ng Team Rubicon, na nagsasalaysay ng sarili nitong kuwento ng pagkakatatag. Apat na pelikula, sa ayos na iyon.

Mga sanggunian

• Susan Selke, statement before the House Committee on Veterans’ Affairs, Hulyo 10, 2014, sa pamamagitan ng Iraq and Afghanistan Veterans of America — ang pangunahing salaysay na pinagbatayan sa kabuuan: ang kronolohiya ng serbisyo, ang 30 porsiyento na rating, ang mga nawalang file, ang labing-walong buwang apela at 100 porsiyento na rating pagkatapos ng kamatayan, pangangalagang gamot lamang, ang pahayag na “guinea pig for drugs”, ang landas ng pangangalaga sa tatlong lungsod, at ang mga petsa noong Marso 2011: http://iava.org/media/read-statement-of-susan-selke-before-the-house-committee-on-veterans-affairs-for-the-hearing-on-mental-health-and-suicide-prevention
• Senate Report 114-34, Clay Hunt Suicide Prevention for American Veterans Act — ang salaysay ng komite ng Senate tungkol sa patotoo ni Selke noong Nobyembre 19, 2014, sinisipi ang paggamot na gamot lamang at ang appointment sa Houston noong Marso 15 dalawang linggo bago ang kanyang kamatayan: https://www.govinfo.gov/content/pkg/CRPT-114srpt34/html/CRPT-114srpt34.htm
• Congressional Research Service, “Health Care for Veterans: Suicide Prevention” (R42340) — ang Act seksyon bawat seksyon (mga pagsusuri; website; mga piloto ng pagbabayad ng pautang at outreach; pakikipagtulungan sa nonprofit; pagpapalawig ng enrollment; walang mga bagong appropriation; ang pagtataya ng CBO na $24 milyon), at ang mga sipi nito para sa dalawang pagdinig ng 2014: https://www.EveryCRSReport.com/reports/R42340.html
• Clay Hunt Suicide Prevention for American Veterans Act, Public Law 114-2, 129 Stat. 30 (Pebrero 12, 2015; H.R. 203) — ang batas gaya ng ipinatupad: https://www.govinfo.gov/content/pkg/STATUTE-129/pdf/STATUTE-129-Pg30.pdf
• The White House (Obama archives), “The Clay Hunt Act: What the President Just Signed,” Pebrero 12, 2015 — ang paglagda at ang mga kalahok sa entablado nito (si Susan Selke, kinilala bilang ina ni Clay Hunt; si Richard Selke, kinilala bilang kanyang stepfather): https://obamawhitehouse.archives.gov/blog/2015/02/12/clay-hunt-act-what-president-just-signed
• Remarks on signing the Clay Hunt SAV Act, Pebrero 12, 2015, sa pamamagitan ng GovInfo — ang pagpapakilala ni Jake Wood, ang “You are not forgotten. You are not alone” ng Pangulo, at ang talang nagtatalaga sa H.R. 203 ng Public Law No. 114-2: https://www.govinfo.gov/content/pkg/DCPD-201500094/pdf/DCPD-201500094.pdf
• Associated Press, Abril 2011 profile of Clay Hunt, muling inilathala bilang “Ex-Marine, veterans’ advocate kills self after war tours” — ang ranggo ng corporal, ang sugat sa pulso, ang kapwa Marine na ang kamatayan ay isinulat niyang tumutugtog “on repeat” sa kanyang ulo, ang kanyang utang sa credit card na naghihintay sa mga bayad ng GI Bill, at ang kanyang gawain sa pagtulong sa Haiti at Chile: https://community.pearljam.com/discussion/154445/this-is-why-we-must-take-care-of-our-soldiers-after-war
• Dave Philipps, “Plagued by Suicide,” The New York Times reporting on the 2nd Battalion, 7th Marines, muling inilathala ng Military Connection — ang deployment ng batalyon sa Helmand noong 2008, ang mga kaswalti nito, hindi bababa sa labintatlong pagpapakamatay sa humigit-kumulang 1,200 Marine nito pagkatapos, at ang kamatayan ni Hunt bilang ang pinakayanig sa batalyon: https://www.militaryconnection.com/blog/plagued-by-suicide-military-connection/amp/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=plagued-by-suicide-military-connection
• NPR, “One Marine’s Journey: War, Activism, Then Tragedy,” Abril 21, 2011 — sina Hunt at Wood bilang mga sniper sa katimugang Afghanistan, ang kanyang bukas na PTS at gawain sa IAVA, at ang kanyang kamatayan sa Houston: https://www.weku.org/2011-04-21/marine-activist-loses-battle-with-ptsd
• Loyola Marymount University, message from President David W. Burcham, Abril 2011, at LMU Magazine, “Remembering Clay,” Abril 13, 2011 — ang kanyang enrollment, ang kanyang edad (28), ang Purple Heart, Team Rubicon, at ang salaysay ng kanyang amang si Stacy Hunt: https://newsroom.lmu.edu/community/clay-hunt/
• Iraq and Afghanistan Veterans of America, “Mother of Marine Who Died By Suicide Takes Fight To Washington,” Hulyo 10, 2014 — ang patotoo ni Selke sa House noong umagang iyon at ang pagpapakilala ni Chairman Miller ng panukala sa araw na iyon: https://iava.org/media/mother-of-marine-who-died-by-suicide-takes-fight-to-washington
• Iraq and Afghanistan Veterans of America, Susan Selke, “I Lost My Son By Suicide,” Hulyo 10, 2014 — ang kanyang buod ng landas ng pangangalaga sa Los Angeles, Grand Junction, at Houston at ang apela na inaprubahan limang linggo pagkatapos ng kanyang kamatayan: http://iava.org/media/read-i-lost-my-son-by-suicide-susan-selke-shares-her-story
• Military.com, “Clay Hunt Veteran Suicide Bill Blocked in Senate by Coburn,” Disyembre 16, 2014 — ang pagharang ni Coburn sa panukala ng 2014, ang kanyang isinasaad na mga dahilan, at ang mga tugon ng Selke at IAVA: https://www.military.com/daily-news/2014/12/16/clay-hunt-veteran-suicide-bill-blocked-in-senate-by-coburn.html?amp
• U.S. Senator Dick Durbin, “Senate Passes Bill To Improve Mental Health Care & Suicide Prevention Resources For Veterans,” Pebrero 3, 2015 — pagpasa sa Senate, 99 hanggang 0: https://www.durbin.senate.gov/newsroom/press-releases/senate-passes-bill-to-improve-mental-health-care-and-suicide-prevention-resources_for-veterans
• Iraq and Afghanistan Veterans of America, “Campaign to Combat Suicide: Clay Hunt SAV Act Update,” Nobyembre 15, 2017 — pagpapatupad ayon sa seksyon pagsapit ng Q3 FY2017: mga pagsusuri na nasa pilot data collection pa rin, ang website na isinama sa locator ng VA, mga bayad ng pagbabayad ng pautang na pinlano para sa Enero 2018, limang lokasyon ng piloto ng peer support, at halos 1,200 beteranong naka-enroll sa ilalim ng Section 7: https://iava.org/media/read-campaign-to-combat-suicide-clay-hunt-sav-act-update
• Air Force Times, “This VA report touts ‘positive outcomes’ from its suicide prevention programs — but veteran suicide rates haven’t slowed,” Marso 14, 2019 — ang unang iniutos na pagsusuri, inihatid noong huling bahagi ng 2018, at ang pahayag ng VA na karaniwang hindi nito inilalabas ang gayong mga ulat sa publiko: https://www.airforcetimes.com/news/pentagon-congress/2019/03/14/va-report-cites-positive-results-from-mental-health-programs-despite-no-drop-in-veterans-suicides/?contentFeatureId=f0fmoahPVC2AbfL-2-1-8&contentQuery=%7B%22includeSections%22%3A%22%2Fhome%22%2C%22excludeSections%22%3A%22%22%2C%22feedSize%22%3A10%2C%22feedOffset%22%3A5%7D
• Military Times, “Lawmakers want DoD, VA pharmacies to match meds,” Abril 22, 2015 — ang kalaunang patotoo ni Selke na ang parmasya sa Houston ay nag-imbak lamang ng mga generic at ang kanyang brand-name na reseta ay kailangang dumating sa koreo: https://www.militarytimes.com/pay-benefits/military-benefits/health-care/2015/04/22/lawmakers-want-dod-va-pharmacies-to-match-meds/
• U.S. Department of Veterans Affairs, “VA releases 2024 National Veteran Suicide Prevention Annual Report,” Disyembre 19, 2024 — datos 2001–2022: 6,407 pagpapakamatay ng beterano noong 2022 (17.6 bawat araw); pito bawat araw sa mga beteranong nakatanggap ng pangangalaga ng VHA noong 2021 o 2022, 10.6 bawat araw sa iba pang beterano: https://news.va.gov/137221/va-2024-suicide-prevention-annual-report/
• The American Legion, “Veteran suicides at 17.7 per day, based on latest VA report,” Oktubre 2026 — ang taunang ulat ng VA noong 2026, inilabas Setyembre 30, 2026 (datos hanggang 2024): 6,488 pagpapakamatay noong 2024 (17.7 bawat araw); 62 porsiyento ng mga namatay ay hindi nakakatanggap ng pangangalaga ng VA sa taon ng kamatayan o sa taon bago nito; ang mga rate ng naka-enroll ay bumagsak ng 4.8 porsiyento mula 2023 hanggang 2024 habang ang mga rate ng hindi naka-enroll ay tumaas ng 3.7 porsiyento: https://www.legion.org/information-center/news/be-the-one/2026/october/veteran-suicides-at-177-per-day-based-on-latest-va-report
• U.S. Senate Committee on Veterans’ Affairs, “Senate Veterans’ Affairs Committee Passes Veteran Suicide Prevention Bill,” Enero 21, 2015 — ang buod ng talambuhay ng komite tungkol kay Hunt at ang mga probisyon ng panukala: https://www.veterans.senate.gov/2015/1/senate-veterans-affairs-committee-passes-veteran-suicide-prevention-bill01212015
• U.S. Senator Jerry Moran, floor remarks on the Clay Hunt SAV Act — ang kanyang salaysay ng patotoo ni Selke noong Nobyembre 19, 2014 at ang kanyang paniniwala na ang burukrasya ng VA ay “the straw that broke the camel’s back”: https://www.moran.senate.gov/public/index.cfm/speeches?ID=E4BE69F3-378E-404B-9515-5E948AE5AF45

Part of Betrayed, Not Forgotten — ang accounting ng site na ito para sa mga serviceman at beteranong binigo ng kanilang sariling mga institusyon. Ang mga video ay naka-embed mula sa kanilang mga publisher; walang anuman dito ang muling inihost.