BETRAYED BY THE VA Thomas Alan Bowman Sr. asked his country for help. He got silence. Sign the demand →
Dear Doug Collins

Henry Johnson: Ang Tanod na Humawak sa Puwesto, at ang 97 Taong Kinailangan upang Parangalan Siya

English · Español · Français · Italiano · 中文 · Tiếng Việt · Tagalog

Ginawa ni Henry Johnson ang lahat ng hiniling ng kanyang bansa, sa isang digmaang hindi siya pinayagan ng kanyang bansa na ipaglaban sa ilalim ng sarili nitong pamumuno. Sa iisang gabi noong 1918, hinawakan niya ang isang pasulong na outpost laban sa isang German raiding party, iniligtas ang lalaking katabi niya, at nagtamo ng 21 sugat sa paggawa nito. Pinarangalan siya ng Pransya halos kaagad. Walang ibinigay sa kanya ang Estados Unidos — walang medalya, walang Purple Heart, walang allowance para sa kapansanan — at pagkatapos ay kinailangan ng siyamnapu't pitong taon upang banggitin ang kanyang pangalan sa White House. Ang pahinang ito ay ang nakadokumentong talaan ng kanyang ginawa, ng ginawa ng sarili niyang institusyon tungkol dito pagkatapos, at ng kung sino ang nagdala ng kanyang kaso nang walang ibang gumawa.

Ang serbisyo at ang pangako

Ipinanganak siya bilang William Henry Johnson sa Winston-Salem, North Carolina, at lumipat sa New York bilang isang binatilyo. Nagtrabaho siya bilang isang tsuper, isang tagahalo ng soda, isang manggagawa sa bakuran ng uling, at isang redcap porter sa Union Station ng Albany. Noong Hunyo 5, 1917, nagpatala siya at itinalaga sa Company C ng 15th New York (Colored) Infantry Regiment — isang yunit ng New York National Guard na puro Itim na muling itinalaga bilang 369th Infantry Regiment, ang “Harlem Hellfighters.”

Ang Army na tumanggap sa kanya ay nakahiwalay ayon sa lahi hanggang sa kaibuturan. Bilang repleksyon ng diskriminasyon ng lipunan sa paligid nito, iniwasan ng pamunuan ng American Expeditionary Forces na ilagay ang mga yunit ng African-American katabi ng mga puting yunit ng Army, sa sariling salita ng Army — kaya itinalaga ni General John J. Pershing ang 369th na lumaban sa ilalim ng French Army. Ginugol ng regiment ang mga unang buwan nito sa trabahong suplay at serbisyo, pagkatapos ay pumasok sa mga trintsera sa unahan sa rehiyon ng Champagne noong Abril 15, 1918, sa ilalim ng French Fourth Army. Gugugulin nito ang 191 araw sa linya sa unahan, mas matagal kaysa alinmang ibang American regiment, magkakamit ng isang regimental na French Croix de Guerre, at mangongolekta ng higit sa 170 indibidwal na medalyang Croix de Guerre.

Ang pangakong ginawa sa mga lalaking tulad ni Henry Johnson ay kapareho ng ginawa sa bawat sundalong tumatayo sa isang puwestong panggabi: manindigan ka, at maninindigan ang iyong bansa para sa iyo. Ang sumusunod ay kung ano ang hitsura ng pangakong iyon nang sinubok ito — sa magkabilang direksyon.

Ano ang nangyari — Mayo 15, 1918

Sa madaling-araw ng Mayo 15, 1918, sina Privates Henry Johnson, 26, ng Albany, at Needham Roberts, 17, ng Trenton, ay tumayong tanod sa isang pasulong na outpost malapit sa isang tulay sa ibabaw ng Aisne River sa Bois d’Hauzy, hilagang-kanluran ng Sainte-Menehould, sa kanlurang gilid ng Argonne Forest. Bandang alas-dos ng umaga, narinig nila ang mga wire cutter sa bakod sa paligid. Isang German raiding party — hindi bababa sa 12 sundalo ayon sa opisyal na Medal of Honor citation; tinataya ng mga kasaysayan ng Army at National Guard na 20 hanggang 24 — ang dumating upang patayin ang outpost at kaladkarin pabalik ang mga bilanggo para sa impormasyon tungkol sa puro Itim na American regiment.

Nagbukas si Johnson ng isang kahon ng mga granada at sinabi kay Roberts na tumakbo pabalik at alertuhin ang pangunahing linya. Bago makakilos si Roberts, lumapag ang mga unang granadang German sa kanilang puwesto. Ang sumunod na nangyari ay itinatag ng opisyal na citation ni Johnson at ng mga kasaysayan ng Army at ng New York National Guard tungkol sa labanan:

Sa pagsikat ng araw, si Johnson ay nasugatan nang 21 beses. Ang sarili niyang salaysay ng gabing iyon, na sinipi ng New York National Guard, ay mas payak kaysa alinmang citation: “Ang bawat hiwa ay may kahulugan, maniwala kayo sa akin. Walang anumang napakaganda tungkol dito. Nakipaglaban lang ako para sa buhay ko. Gagawin iyon ng isang kuneho.”

Dumating ang sagot ng Pransya kinabukasan. Ang mga utos ng French 16th Division, na may petsang Mayo 16, 1918, ay nagsabi na si Johnson ay «gave a magnificent example of courage and energy» — sa Tagalog: nagbigay ng isang kahanga-hangang halimbawa ng tapang at sigla. Sina Johnson at Roberts ay kabilang sa mga unang American soldier na tumanggap ng French Croix de Guerre, at ang kay Johnson ay may dalang pinakaaasam na Gold Palm para sa pambihirang katapangan. Itinaas siya sa ranggo bilang sergeant, at noong Pebrero 17, 1919, sumakay siya sa isang bukas na kotse sa unahan ng parada ng pag-uwi ng 369th paakyat sa Fifth Avenue, kumakaway sa mga tao. Tatawagin siya ni Theodore Roosevelt Jr. na isa sa limang pinakamatapang na American soldier ng digmaan.

Ano ang ginawa ng institusyon pagkatapos

Pagkatapos ay pinroseso siya palabas ng sarili niyang bansa — at nawala siya sa mga papeles. Ang mga rekord ng pagka-discharge ni Johnson ay walang binanggit tungkol sa kanyang mga sugat o sa labanan, at sa lakas ng pagkukulang na iyon ay ipinagkait sa kanya ang Purple Heart at ang allowance para sa kapansanan, gaya ng itinatala ng mga salaysay ng National Archives at ng Smithsonian tungkol sa kanyang file. Ang tanging pagkilala sa sugat sa kanyang buhay, na kinilala kalaunan ng mga opisyal ng Army, ay isang wound chevron na isinusuot sa kanyang manggas. Inaamin ng sariling talambuhay ng Army ang resulta sa isang pangungusap: siya ay «was unable to return to his pre-war porter position due to the severity of his 21 combat injuries» — sa Tagalog: hindi na nakabalik sa kanyang trabaho bilang porter bago ang digmaan dahil sa tindi ng kanyang mga sugat sa labanan. Ang kanyang wasak na kaliwang paa ay muling binuo sa paligid ng isang metal plate. Itinatala ng mga karaniwang salaysay — ang kasaysayan ng Smithsonian Magazine at ng New York National Guard mismo — na hindi siya nakapagtrabaho nang tuluy-tuloy, na nagkawatak ang kanyang pamilya, at na namatay siya noong Hulyo 1929, dahil sa myocarditis pagkatapos ng tuberculosis, sa isang ospital ng mga beterano. Sa loob ng mga dekada, naniwala ang kanyang pamilya na inilibing siya sa isang libingan ng mahihirap sa labas ng Albany. Siya ay inilibing pala sa Arlington National Cemetery — Section 25, Site 64, sa ilalim ng kanyang pangalan sa kapanganakan — at hindi natagpuan ng mga historyador militar ng New York ang libingan hanggang 2001. Noong 2002, ang lalaking nangampanya para sa kanya sa loob ng maraming taon, si Herman Johnson, ay tumayo roon at nagsabi: “Ang malaman na ang aking ama ay inilibing sa lugar na ito ng pambansang karangalan ay mailalarawan sa iisang salita lamang — nakaliligaya.”

Ang pagkilala, nang sa wakas ay kumilos ito, ay kumilos na parang hagdan — bawat baitang ay magkakahiwalay ng mga dekada, bawat isa ay itinulak mula sa labas:

Ang kaso ay dinala sa loob ng mga dekada ng mga tagapagtaguyod sa Albany — ang yumaong si John Howe ang nangunguna sa kanila — ng New York National Guard, ng opisina ni Schumer, at higit sa lahat ni Herman Johnson, isang Tuskegee Airman noong World War II na lumaking naniniwalang si Henry Johnson ang kanyang ama at ginugol ang sarili niyang huling buhay sa pakikipaglaban para sa mga karangalan ng lalaki. Namatay si Herman noong 2005, sampung taon na masyadong maaga. Pagkatapos, noong 2015, ang genealogical vetting ng Army para sa parangal ay naghatid ng isang dagok na walang sinumang umasa: natagpuan ng mga mananaliksik na ang birth certificate ni Herman ay nagpangalan ng ibang lalaki bilang kanyang ama. Si Henry Johnson ay walang direktang inapo upang tumanggap ng medalya. Ang pamilyang nagdala ng kanyang pangalan sa loob ng tatlong henerasyon ay dumalo sa seremonya bilang mga panauhin ng pamahalaan, at ang medalya mismo ay inilagay sa mga kamay ng institusyong sa wakas, sa wakas ay pumayag: si Command Sgt. Maj. Louis Wilson ng New York National Guard — ang senior enlisted leader ng sariling Guard ni Johnson — ang tumanggap nito mula kay President Obama sa East Room. Si Wilson, isang Guardsman ng 39 na taon, ay nagsabi noon pa man na ang buo niyang karera ay “hindi man lang lumalapit” sa ginawa ni Johnson sa isang araw.

Pinangalanan ni Obama ang dahilan ng pagkaantala nang malakas: sina Johnson at Sgt. William Shemin, na pinarangalan sa tabi niya nang araw na iyon, ay hinusgahan — sa salita ng pangulo — “ayon sa kulay ng kanilang balat at hindi sa nilalaman ng kanilang pagkatao.” At inilahad niya ang aritmetikang umiiral ang seksyong ito upang itala: “Matagal bago natanggap nina Henry Johnson at William Shemin ang pagkilalang nararapat sa kanila… Ang pinakamaliit na magagawa natin ay sabihin: Alam namin kung sino kayo. Alam namin ang ginawa ninyo para sa amin. Magpakailanman kaming nagpapasalamat.”

Isang pagwawasto ang nabibilang sa pahinang ito, dahil ang seksyong ito ay binuo mula sa talaan at ang talaan, nang sa wakas ay hukayin ito ng mga mananaliksik, ay nagwawasto ng bahagi ng alamat. Matagal nang pinaniniwalaan ng ilang salaysay na walang natanggap na suporta mula sa pamahalaan si Johnson. Natagpuan ng inupahang genealogist ng Army, si Megan Smolenyak, na hindi iyon lubos na totoo: ipinapakita ng mga rekord ng Veterans Affairs ang isang permanent at total disability rating na iginawad noong Setyembre 16, 1927 — para sa tuberculosis, sa huling dalawang taon ng kanyang buhay — kasama ang kabayaran at mga pagbisita sa medikal ng VA pagkatapos nito. “Nahihirapan siya nang mamatay siya,” pagtatapos ni Smolenyak, “ngunit hindi naman kinakailangang nasa kahirapan.” Hindi pinawawalang-sala ng pagwawasto ang sinuman. Ang isang lalaking nasugatan nang 21 beses sa serbisyo ng kanyang bansa ay ipinagkaitan sa pagka-discharge dahil sa isang pagkukulang sa papeles, at ang sa wakas ay ibinigay sa kanya ng sistema ay dumating noong 1927, hindi noong 1919 — sapat na malapit sa kanyang kamatayan upang maging isang talababa, hindi isang buhay.

Kung nasaan na ito ngayon

Ang kuwenta, hanggang sa mga medalya, ay sarado na. Ang Medal of Honor ni Johnson ay nakatago sa War Room ng New York State Capitol sa Albany, sa lungsod na iniwan niya bilang isang porter. Ang kanyang libingan sa Arlington ay may marka at natatagpuan. Muling pinangalanan ng Albany ang isang boulevard para sa kanya, itinayo ang kanyang estatwa sa Washington Park, at ginugunita ang Henry Johnson Day tuwing Hunyo na may isang parangal para sa serbisyo sa komunidad sa kanyang pangalan. Ang kuwento ng 369th — at ang kanya — ay isinasalaysay na ngayon ng Army, ng Medal of Honor Society, at ng National Guard na minsang nailigaw ang kanyang libingan.

Ngunit pansinin kung ano ang kinailangan, dahil iyon ang padron na umiiral ang site na ito upang idokumento. Ang labanan ay tumagal ng isang gabi. Ang medalya ay kinailangan ng siyamnapu’t pitong taon, isang waiver ng Kongreso, isang muling pagsusumite na 1,300 pahina, isang tauhan ng senador na nakakita ng memo ng isang heneral sa internet, at isang pamilyang nagdala ng kaso sa loob ng mga dekada — isang pamilyang lumabas, sa pinakadulo, na dinala ito para sa isang lalaking hindi nila kadugo, at dinala pa rin ito. Kinailangan ng Pransya ng isang araw upang makita ang ginawa ni Henry Johnson. Ang sarili niyang institusyon ay kinailangan ng isang siglo, at ang katigasan ng ulo ng ibang tao, upang sabihin ito.

Ang talaan

Si Johnson ang eksibit na “sa wakas ay naitala” ng seksyong ito — ang sa wakas ay naitama nila, 97 taon na huli. Tapos na ang kanyang laban; ang kanyang lugar sa listahang ito ay ang patunay na ang isang pagtutuos ay maaaring dumating kahit isang siglo nang huli.

Ano ang nagawa na

Ano ang hindi pa nagagawa

Ano ang hinahangad

Ang rekord, sa video

Walang kamerang umiikot sa outpost ng Bois d’Hauzy noong 1918 — ang laban ni Johnson ay nabubuhay sa mga citation, mga ulat, at isang lithograph, hindi sa pelikula. Ang mayroon ang talaan sa halip ay ang araw na sa wakas ay sinabi ito ng kanyang bansa, at ang mga pagsasalaysay na sumunod. Anim na pelikula: ang seremonya, ang larawan ng Society, dalawang kasaysayan, isang dokumentaryo tungkol sa kanyang regiment, at ang lupang kanyang hinihimlayan.

Ang seremonya. Ang pelikula ng U.S. Army ng seremonya sa East Room noong Hunyo 2, 2015: iniharap ni President Obama ang Medal of Honor ni Johnson kay Command Sgt. Maj. Louis Wilson, 97 taon pagkatapos ng labanan. (Video ng U.S. Army.)

Ang pelikula ng Society. Ang sariling larawan ng Congressional Medal of Honor Society tungkol kay Johnson at ang medalyang kinailangan ng isang siglo.

Ang pagsasalaysay. Ang salaysay ng HISTORY tungkol sa laban at pamana ni Johnson — ang labanan, ang mga sugat, at ang mahabang paghihintay para sa sarili niyang bansa.

Ang regiment. Ang dokumentaryo ng Lucasfilm tungkol sa 369th — ang nakahiwalay na regiment na ibinigay ni Pershing sa Pransya, at ang digmaang ipinaglaban nito sa loob ng 191 araw.

Ang labanan, sinuri. Ang pag-aaral ng The Great War channel noong panahon ng sentenaryo tungkol kay Johnson at sa Hellfighters, mula sa talaan noong panahon ng digmaan.

Kung saan siya nakahimlay. Ang pelikula ng Arlington National Cemetery tungkol sa sarili nitong residente: si Johnson, inilibing sa Section 25, Site 64, sa ilalim ng pangalang kanyang ipinanganak. (Video ng Arlington National Cemetery.)

Mga sanggunian

Karagdagang talaan

Bahagi ng Betrayed, Not Forgotten — ang pagtutuos ng site na ito para sa mga kasapi ng serbisyo at mga beterano na binigo ng sarili nilang mga institusyon. Ang mga video ay naka-embed mula sa kanilang mga tagapaglathala; walang anuman dito ang muling inilagay sa ibang host.