Jeffrey Lucey: Itinaboy Labimpitong Araw Bago ang Wakas

English · Español · Français · Italiano · 中文 · Tiếng Việt · Tagalog

Humingi ng tulong si Jeffrey Lucey nang hayagan, sa huli, na ang kanyang pamilya ay nakatayo sa kanyang tabi. Mayroon siyang diagnosis ng isang pribadong therapist na post-traumatic stress disorder. Mayroon siyang mga progress note ng VA, na kalaunang ibinahagi ng kanyang pamilya sa mga reporter, na nagtala na nagplano siyang mag-overdose, magbigti sa sarili, o sumakal sa sarili. Tinanggap siya sa ospital ng VA sa Leeds, Massachusetts, nang hindi boluntaryo, bilang panganib sa kanyang sarili, at pinanatili sa ilalim ng obserbasyon sa loob ng apat na araw. Pagkatapos ay pinalabas siya ng parehong sistema, at nang ibinalik siya ng kanyang pamilya makalipas ang apat na araw — lasing, nanlulumo, ilang araw matapos wasakin ang kotse ng pamilya — pinauwi siya nitong muli, sa pagkakataong ito, ayon sa kanyang pamilya at kalaunan ay ayon sa sariling inspektor heneral ng VA, nang hindi siya sinuri ng isang psychiatrist man lamang. Labimpitong araw ang lumipas ay patay na siya. Ang pahinang ito ang talaan ng kanyang serbisyo, ng tatlong linggo noong Mayo at Hunyo ng 2004 nang ginawa ng institusyon ang dalawang desisyon na humuhubog sa kanyang kaso, at ng kaso na dinala ng kanyang mga magulang — ang una sa uri nito sa digmaan sa Iraq — hanggang sa nagbayad ang pamahalaan upang tapusin ito nang hindi kailanman inaamin na ito ay responsable.

Ang serbisyo at ang pangako

Si Jeffrey Michael Lucey ay ipinanganak sa Springfield, Massachusetts, at lumaki sa Belchertown, ang tanging anak na lalaki nina Kevin at Joyce Lucey, na may dalawang kapatid na babae, sina Kelly at Debra. Nagtapos siya sa Belchertown High School noong 1999 at nag-enlist sa Marine Reserves noong Disyembreng iyon — sa isang bahagi, sinabi ng kanyang ama sa Boston Globe, upang bayaran ang pag-aaral na handa namang pondohan ng kanyang mga magulang, at sa isang bahagi upang patunayan ang isang bagay sa kanyang sarili: “Alam niya na ang Marines ang pinakamahirap na sangay.” Umalis siya patungong boot camp sa Parris Island noong Mayo 2000, naitalaga sa 6th Motor Transport Battalion sa New Haven, Connecticut, nag-enroll sa Holyoke Community College, at nag-drill tuwing katapusan ng linggo. Siya, ayon sa bawat salaysay na ibinigay pagkatapos, ay isang ordinaryong reservist na may ordinaryong buhay sibilyan — na siyang punto ng kanyang file. Walang anuman dito ang nangailangan sa sistema na gumawa ng anumang pambihira.

Ang kanyang unit ay inaktibo noong Enero 2003. Dumating si Lucey sa Kuwait noong Pebrero, bago ang isang pagsalakay na tinutulan niya; ang kanyang journal, na binanggit ng Globe, ay naglalarawan ng isang Scud missile na lumapag sa malapit nang magsimula ang digmaan: “Ang ingay ay halos pumutok na sa iyong mga eardrum. Talagang lumaktaw ang puso ng lahat at ang realidad ng kung nasaan kami at kung ano talaga ang nangyayari ay tumama sa amin.” Ang 6th Motors ay lumipat pahilaga patungong Iraq sa pamamagitan ng labanan sa paligid ng Nasiriyah, kung saan, iniulat kalaunan ng New Republic, isang libong Iraqi kabilang ang maraming sibilyan ang namatay. Ang kanya ay isang light transport company; sinabi ng kanyang mga kasama sa Globe na naghatid ito ng bala, pagkain, at mga bilanggo ng digmaan na Iraqi.

Noong Abril 2003 ay sinulatan niya ang kanyang kasintahan na gumawa siya ng mga bagay na “imoral” at nais niyang “burahin ang nakaraang buwan, magpanggap na hindi ito nangyari.” Kung ano ang mga bagay na iyon ay isa sa mga pinagtatalunang lugar sa talaang ito, at pinananatili itong pinagtatalunan ng pahinang ito. Napaniwala si Lucey, at sinabi sa kanyang pamilya, ang dalawang bagay higit sa lahat: na binuhat niya ang isang patay na batang Iraqi na mahigpit na hawak ang isang maliit na bandila ng Amerika — isang bandila, na may dugo, na inuwi niya at kalaunang inilibing kasama niya — at na inutusan siyang barilin ang dalawang walang armas na bilanggo na Iraqi sa malapitan, na ang mga dog tag aniya ay itinago niya. Inimbestigahan ng Marine Corps ang paghahabol tungkol sa bilanggo at, sa pamamagitan ng tagapagsalita na si Captain Patrick Kerr, ay malinaw na isinaad ang natuklasan nito: «There was no documented evidence to support that he had any engagement with the enemy, whatsoever.» (Walang nakadokumentong ebidensya na sumusuporta na nagkaroon siya ng anumang pakikipag-ugnayan sa kaaway, anuman.) Nakumbinsi ng Frontline ng PBS ang Corps na alisin ang tagubilin nito na huwag makipag-usap ang mga miyembro ng unit sa press, kinapanayam ang mga Marine na iyon, at iniulat na itinanggi nila na pumatay si Lucey ng dalawang bilanggo at nagduda na kailanman ay nailagay siya sa posisyon na gawin iyon nang mag-isa; napagpasyahan din ng Frontline na ang mga dog tag ay malamang na uri ng ibinebenta bilang souvenir ng mga bata sa tabi ng mga kalsada. Isang kalaunang salaysay ang nag-ulat na kinilala ng Corps na malamang na tumulong si Lucey sa paghatid ng mga bilanggo — bumuo ang kanyang ama ng isang larawan mula sa camera ng kanyang anak na nagpapakita ng isang bilanggo na Iraqi na may hood at binabantayan sa harap ng isang truck. Samakatuwid, hindi itinatag ng talaan kung ano ang ginawa ni Lucey sa Iraq. Itinatag nito kung ano ang pinaniwalaan niyang ginawa niya, kung ano ang nakita niya sa paligid ng Nasiriyah, at na ang paniniwala mismo ang sumisira sa kanya. Ang pangakong pinag-uusapan ay hindi kailanman tungkol sa pagpapatunay ng isang alaala sa larangan ng digmaan. Ito ang nakatayong pangako na ginawa sa bawat reservist na ipinauwi sa pagitan ng mga deployment — inaasahan ng kanyang unit na babalik sa Iraq sa loob ng taon, at dumadalo pa rin siya sa mga drill noong Mayo 2004 — na kapag lumitaw ang mga sugat, gagamutin sila ng sistema ng mga beterano sa Leeds, dalawampung milya mula sa bahay ng kanyang mga magulang.

Umuwi siya noong Hulyo 2003, dumating sakay ng bus sa New Haven, kayumanggi at mas payat at nakangiti. “Napakasaya namin,” sabi ng kanyang ama. “Nakaligtas siya.” Ang proseso ng paglabas ay nag-alok ng isang malinaw na pagkakataon upang sabihin ang kabaligtaran, at hindi niya ito kinuha. Sa mga unang form pagkatapos ng deployment, sinabi kalaunan ng kanyang mga magulang, isinulat niya na mayroon siyang mga alaala ng makakita ng “mga patay na tao.” Sinabi sa kanya ng kanyang mga kasama na itigil ang pagsusulat ng mga ganoong bagay maliban kung nais niyang manatili sa Camp Pendleton para sa mga linggo ng psychiatric evaluation; paparating na ang kasal ng kanyang nakatatandang kapatid na babae, at ayaw niyang makaligtaan ito. Sa debriefing questionnaire ay nilagyan niya ng tsek ang “hindi” kung kailangan niya ng tulong sa psychiatry. Ang unang kabiguang iyon, kung matatawag man itong kabiguan, ay pinaghatian: isang binata na nais umuwi ang nagsabi sa sistema kung ano ang kailangan nitong marinig. Lahat ng sumunod doon, siya at ang kanyang pamilya ay nagsabi rito ng katotohanan.

Ano ang nangyari

Ang pagkasira ay nadokumento buwan-buwan sa pagsasalaysay ng kanyang pamilya sa Globe, sa Associated Press, sa Frontline, at sa Dayton Daily News, nang pare-pareho sa mga pagsasalaysay na iyon. Ipinagpatuloy niya ang mga klase sa Holyoke Community College at noong una ay tila, sa mga salita ng kanyang kapatid na si Debra, gumaan ang loob at maayos. Noong Bisperas ng Pasko 2003 ay tumanggi siya sa pagbisita ng pamilya sa kanyang mga lolo at lola, naupo kasama si Debra sa kusina, inihagis sa kanya ang dalawang Iraqi dog tag na suot niya, at nagsabi: “Hindi mo ba alam na ang kapatid mo ay isang mamamatay-tao?”

Pagsapit ng Marso 2004 siya ay, sabi ng kanyang ina, madaling mabigla hanggang sa punto ng kahihiyan — nang sumara nang malakas ang isang pinto sa pasilyo ng kolehiyo ay ibinagsak niya ang kanyang mga aklat at yumuko. Nagsusuka siya araw-araw, nagkaroon ng mga bangungot at hallucination, nag-imagine na may mga taong sumusunod sa kanya, hindi makapag-concentrate, tumigil sa pagpasok sa mga klase, at hindi kumuha ng kanyang mga final exam. Nagtabi siya ng flashlight sa tabi ng kanyang kama sapagkat pinaniniwalaan niyang naririnig niya ang mga camel spider ng Iraq sa kanyang silid. Uminom siya, sa mga salita ng kanyang ina, sapagkat “ang tanging paraan upang makatulog siya ay uminom.” Noong Mayo ay natagpuan niya ang kopya ng kanyang ama ng isang aklat tungkol sa post-traumatic stress disorder, dumaan sa listahan ng mga sintomas nito — paulit-ulit na nakababalitang panaginip, muling pagdanas sa karanasan, mga hallucination, paglayo, kawalan ng kakayahang matulog, pagsiklab ng galit — at nagsabi, nang paulit-ulit, “Mayroon ako niyan.” Sinabi niya kay Debra na pumili siya ng lubid at puno, malamang isang paboritong maple na may rope swing mula pagkabata, at tiniyak sa kanya na hindi niya ito kailanman gagawin “sapagkat masasaktan sina Mom at Dad.” Pinakinggan niya sa kanyang ina ang awit na paulit-ulit niyang pinatutugtog, ang “45” ng Shinedown, at sinabi sa kanya na ang pagtitig sa baril ng isang .45 ay nangangahulugan, para sa kanya, ng pagtingin sa isang mahaba at madilim na lagusan. “Kapag inisip mo ito, pareho lang iyon,” sabi ni Joyce Lucey. “Walang liwanag.”

Nilabanan niya ang VA nang pinakamatagal sa lahat. Natakot siya na malaman ng Marines ang kanyang mga problema — hindi niya ni ng kanyang mga magulang naunawaan na ang paggamot sa VA ay kumpidensyal mula sa kanyang unit — at na ang isang label na PTSD ay magdudulot sa kanya ng pagkawala ng trabaho. Noong Mayo ay nagsimula siyang kumonsulta sa isang pribadong therapist, si Dr. Mark Nickerson, na nag-diagnose ng post-traumatic stress disorder at nagrekomenda ng pangangalaga sa VA. Itinago ng kanyang pamilya ang mga tali ng aso, inalis ang kanyang mga combat knife, at naghalinhinan sa pagbabantay sa kanya.

Noong Biyernes, Mayo 28, 2004, dinala siya ng kanyang ama at kapatid na babae sa Northampton VA Medical Center sa Leeds. Tinanggap siya nang hindi boluntaryo nang gabing iyon. Ang mga talaang medikal na kalaunang sinuri nang mabuti ng kanyang ama, ayon sa iniulat ng Dayton Daily News mula sa mga kopya ng pamilya, ay nagpapakita ng paghatol sa pagtanggap sa sariling mga salita ng institusyon: siya ay «a clear and present danger to self and others from PTSD (post-traumatic stress disorder), depression with psychotic features and suicidal ideation, acute alcohol intoxication» (isang malinaw at kasalukuyang panganib sa sarili at sa iba mula sa PTSD (post-traumatic stress disorder), depresyon na may psychotic features at suicidal ideation, acute alcohol intoxication). Sa sumunod na mga araw, dalawang ulit na sumagot ang mga propesyonal sa pangangalagang pangkalusugan ng “oo” sa mga tanong tungkol sa kanyang mga hilig na magpakamatay; isang tala ang nagtala na siya ay “nagplano na mag-OD, magbigti sa sarili o sumakal sa sarili.” Sinasabi ng kanyang mga magulang na sinabi sa kanila kalaunan ng isang VA psychiatrist na tinalakay niya ang pagpatay sa kanyang sarili habang nakaospital. Inilagay siya sa suicide watch.

Noong Martes, Hunyo 1, pinalabas siya ng VA. Ang mga diagnosis sa paglabas ay alcohol intoxication, alcohol dependence, at mood disorder secondary to alcohol intoxication. Ang PTSD na na-diagnose ng kanyang pribadong therapist — at pinangalanan mismo ng tala sa pagtanggap apat na araw ang nakalipas — ay hindi lumalabas sa listahang iyon. Sinasabi ng kanyang pamilya, ayon sa salaysay ng pamilya, na sinabi ni Jeff sa kanila na hindi magagamot ng VA ang kanyang PTSD hanggang sa tumigil siya sa pag-inom, isang pagkakasunod-sunod na hayagang kinuwestiyon ng kanyang therapist: ginawa nito ang pag-inom, na ginamit ni Lucey upang pamahalaan ang trauma, bilang paunang kondisyon para sa paggamot ng trauma, kung saan inirekomenda ng National Center for PTSD ng VA na gamutin ang dalawa nang magkasama. Si Dr. Gonzalo Vera, chief of inpatient mental health ng Northampton, ay hindi tatalakayin ang kaso pero sinabi na ang mga pamilyang aktibong kasangkot sa pangangalaga ng isang beterano ay karaniwang kasangkot sa pagpaplano ng paglabas. Sinasabi ng mga Lucey na walang sinuman ang nakipagpulong sa kanila: “Inilagay namin ang aming bulag na pananampalataya sa VA, at hinayaan lang nila siyang umalis nang hindi sinasabi sa amin ang anuman tungkol sa kanyang kondisyon.”

Wala pang tatlong linggo bago ang kanyang pagkamatay — inilagay lamang ng Globe ang petsa sa ganoong paraan — winasak ni Lucey ang Nissan Altima ng kanyang mga magulang, inilabas ito sa kalsada sa pagitan ng dalawang puno. Hindi siya lasing; ininom niya ang Klonopin na inireseta para sa kanyang pagkabalisa. Inilarawan ng kaso na kalaunang isinampa ng kanyang pamilya ang pagbangga bilang isang tila pagtatangka sa pagpapakamatay; ang kasabay na salaysay ng Globe ay hindi ito tinatawag na gayon, at itinatala ng pahinang ito ang paglalarawan bilang ayon sa salaysay ng pamilya, na ginawa sa paglilitis, hindi bilang isang itinatag na natuklasan.

Noong Hunyo 5 dumating ang pangalawang pagharap, ang pinagbabatayan ng kanyang kaso. Araw iyon ng pagtatapos ng kanyang kapatid na si Debra mula sa Holyoke Community College — isang araw na sana ay araw din ng kanyang pagtatapos, kung hindi siya tumigil sa pagpasok sa mga klase. Nagpumilit siyang magmaneho roon nang mag-isa at dumating na lasing; kinailangan siyang ihatid ng isang bumbero sa kanyang pamilya. Nang gabing iyon ay ibinalik siya ng kanyang pamilya sa VA. Kung ano ang nangyari sa loob ay isinalaysay sa tatlong paraan sa talaan, at mahalaga ang mga pagkakaiba. Iniulat ng Globe na sa pagkakataong ito ay hindi nagpahayag si Jeff ng mga iniisip na magpakamatay, hindi pumayag na tanggapin ang sarili nang boluntaryo, at hindi tila panganib sa kanyang sarili o sa iba, kaya tumanggi ang VA sa isang hindi boluntaryong commitment. Ang New Republic, sa pagbubuod ng kalaunang pagsusuri ng inspektor heneral, ay nag-ulat na nagpasya ang doktor na medikal na namamahala na hindi isang agarang banta si Lucey nang hindi kumukonsulta sa isang psychiatrist, at na napagpasyahan ng inspektor heneral na dapat sana ay sinuri siya ng isang psychiatrist sa pangalawang pagharap. Ang kaso ng pamilya, ayon sa iniulat ng Associated Press tungkol sa mga alegasyon nito, ay nag-akusa na itinaboy siya nang walang psychiatric evaluation — sa ilang salaysay, na isang nurse ang gumawa ng desisyon. Sumasang-ayon ang mga salaysay sa resulta at sa isang katotohanan na walang partidong tumutol sa print: ang isang lalaki na ang VA chart, walong araw ang gulang, ay nagtala ng tatlong pinangalanang paraan ng pagpatay sa kanyang sarili ay hinatulan nang gabing iyon, ng isang tao na hindi psychiatrist, na hindi isang agarang panganib, at pinauwi kasama ang pamilya na nagdala sa kanya sapagkat pinaniniwalaan nilang namamatay siya.

Noong Hunyo 14, matino at umiiyak sa sahig ng sala, nagsabi siya: “Hindi ko alam kung bakit ganito ang nararamdaman ko. Pakiramdam ko ay nababaliw na ako.” Tumawag sa telepono ang kanyang ina sa VA at sa Vet Center sa Springfield at sinabi sa kanila: “Dahan-dahang namamatay ang aking anak.” Tumawag si Jeff mismo sa Vet Center at pumunta sa isang appointment. Sinabi kalaunan ng kanyang mga magulang na inilagay siya sa isang listahan para sa isang kama, at na natapos ang kanyang buhay ilang araw bago siya abisuhan na mayroon nang magagamit. Noong gabi ng Hunyo 21 ay tinanong niya ang kanyang ama kung maaari siyang umupo sa kandungan nito, gaya ng ginawa niya nang ilang ulit sa mga linggong iyon, at hinawakan siya ng kanyang ama. “Napakasaya ko na ginawa ko iyon,” sabi ni Kevin Lucey, “sapagkat sa susunod na hinawakan ko siya ay tinatanggal ko ang hose mula sa paligid ng kanyang leeg.”

Noong gabi ng Hunyo 22, 2004, umuwi si Kevin Lucey at natagpuan ang telebisyon na nakabukas, ang mga dog tag ng kanyang anak sa kanyang kama, at ang pinto ng silong na bukas. Sa sahig ng silong ay inayos ni Jeff ang isang kalahating bilog ng mga litrato — ng kanyang pamilya at ng kanyang unit sa Marine — at isang tala na nagsasabing hindi na niya makayanan ang kanyang emosyonal na sakit. Nagbigti siya gamit ang isang garden hose mula sa mga rafter. Ibinaba siya ng kanyang ama, inilagay ang kanyang ulo sa isang nakatuping alpombra, at hinawakan siya hanggang sa dumating ang pulisya. Dalawampu’t tatlong taong gulang si Jeffrey Lucey. Inilibing siya kasama ang maliit na bandilang may dugo na aniya ay mahigpit na hawak ng patay na batang Iraqi. Taglay ng kanyang lapida ang linya mula sa awit na pinakinggan niya sa kanyang ina: «What ever happened to the young man’s heart / Swallowed by pain, as he slowly fell apart.» (Ano na ang nangyari sa puso ng binata / Nilamon ng sakit, habang dahan-dahan siyang gumuho.)

Ano ang ginawa ng institusyon pagkatapos

Ang unang tugon ng institusyon ay nagmula sa Marine Corps, at tungkol ito hindi sa kanyang pangangalaga kundi sa kanyang kredibilidad: ang imbestigasyon na walang natuklasang nakadokumentong ebidensya na nakipag-ugnayan siya sa kaaway man lamang — isang natuklasan na ginawang mas kumplikado ng mga ulat ng Frontline, at na ginugol ng kanyang ama ng maraming taon sa pagsagot gamit ang isang larawan mula sa camera ng kanyang anak. Hindi magkokomento ang VA sa kanyang indibidwal na kaso, noon o kalaunan; ang pagiging kumpidensyal ang binanggit nitong dahilan. Ang kalaunang humatol sa bahagi ng VA ay ang inspektor heneral nito. Noong Abril 2007, ayon sa iniulat ng New Republic, napagpasyahan ng Office of Inspector General na ang Leeds medical center ay nagkamali sa pakikitungo kay Jeffrey Lucey — sa gitna, na dapat sana ay sinuri siya ng isang psychiatrist sa pangalawang pagharap. Laban sa natuklasang iyon ay nakatayo ang sariling pagsusuri ng Justice Department noong tagsibol na iyon, na napagpasyahan na walang medikal na malpractice na kasangkot. Nagsampa pa rin ng kaso ang pamilya.

Noong Hulyo 26, 2007, nagsampa sina Kevin at Joyce Lucey ng isang wrongful-death at medical-malpractice action laban sa Estados Unidos sa federal court sa Springfield, District of Massachusetts, sa ilalim ng Federal Tort Claims Act. Ang kanilang abogado ay si Cristobal Bonifaz ng Conway, Massachusetts. Ang mga alegasyon ay ang mga inilalatag ng talaan sa itaas: pabaya na pagtanggi na gamutin ang kanyang PTSD maliban kung matino muna siya; paglabas noong Hunyo 1 sa kabila ng mga nakadokumentong plano ng pagpapakamatay; at isang pagtaboy noong Hunyo 5 nang walang psychiatric evaluation. Ito, ayon sa isinaad ng Associated Press at ng anunsyo ng pamilya, ang unang wrongful-death lawsuit na isinampa laban sa pamahalaan ng U.S. dahil sa kabiguang maayos na gamutin ang mga sugat sa kalusugan ng pag-iisip ng digmaan sa Iraq. Ang timing nito ay naglagay dito sa loob ng isang lumalawak na pagtutuos: sa parehong buwan ay inilunsad ng VA ang pambansang suicide prevention hotline nito, at isinusulong ng Kongreso ang Joshua Omvig Veterans Suicide Prevention Act, na na-enact noong Oktubreng iyon — ang system-wide na pagbuo na babanggitin ng liham ng kasunduan ng pamahalaan makalipas ang labingwalong buwan.

Hindi kailanman umabot ang kaso sa isang paglilitis o sa isang hudisyal na natuklasan. Noong Enero 6, 2009, sumulat si Assistant U.S. Attorney Karen L. Goodwin kay Bonifaz na nag-aalok ng $350,000 upang ayusin ito. Ang wika ng liham ang pinakamalapit na naging pahayag ng institusyon tungkol kay Jeffrey Lucey, na binabanggit dito nang eksakto ayon sa iniulat ng Associated Press at ng anunsyo ng pamilya: «Jeffrey’s suicide while under VA care was a tragedy for the VA and the individual care providers.» (Ang pagpapakamatay ni Jeffrey habang nasa pangangalaga ng VA ay isang trahedya para sa VA at sa mga indibidwal na provider ng pangangalaga.) Ayon sa iniulat ng AP, ipinahiwatig din ng liham na ang kanyang pagpapakamatay ay nagdulot ng mga pagbabago sa buong sistema ng VA sa pag-iwas sa pagpapakamatay. Kasabay nito, isinaad ni Goodwin ang posisyon ng pamahalaan nang walang pag-aalinlangan: hindi inaamin ng VA ang pananagutan sa pagpapakamatay. Ang Veterans for Common Sense, na nag-anunsyo ng kasunduan noong Enero 15, 2009, ay inilarawan ang liham bilang pagkilala sa substandard na pangangalaga; ang nakasaad na posisyon ng pamahalaan, na ibinigay kasabay nito, ay hindi ito responsable. Pareho ay nasa talaan, at inuulat ng pahinang ito ang pareho sa halip na pagsamahin ang mga ito. Tinanggap ng mga Lucey, at inabisuhan ni Bonifaz ang korte. Ang kanilang mga pahayag ay hindi tungkol sa pera. “Pinatay ng Pamahalaan ng US ang aking anak,” sabi ni Kevin Lucey. “Ipinadala siya nito sa isang ilegal at walang ingat na digmaan at pagkatapos, nang umuwi siya, tinanggihan siya nito ng pangunahing pangangalagang pangkalusugan na kailangan niya. Umaasa kami na ang kasong ito ay magsisilbing isang wake-up call sa bansa na ang ating pamahalaan ay dapat papanagutin sa pagdurusa na idinulot nito sa libu-libong pamilya ng militar ng US.” Idinagdag ni Joyce Lucey: “Hanggang sa seryosohin ng U.S. Department of Veterans Affairs (VA) ang mga sikolohikal na sugat ng digmaan, patuloy na lalaki ang epidemya ng mga pagpapakamatay sa militar.”

Kung ano ang hindi nilalaman ng kasunduan ay kasing dokumentado ng kung ano ang nilalaman nito. Walang pag-amin ng pananagutan. Walang korte ang kailanman humatol sa mga alegasyon. Walang natuklasan ng VA tungkol sa indibidwal na pangangalaga — ang paglabas noong Hunyo 1, ang pagtanggi noong Hunyo 5, ang nawawalang psychiatrist — ang inilathala lampas sa konklusyon ng inspektor heneral ayon sa iniulat sa press, at walang disiplina ng anumang indibidwal na provider ang ginawang publiko. Isinara ng $350,000 ang kaso. Hindi nito isinara ang kampanya ng pamilya: sumali na ang mga Lucey sa Military Families Speak Out, nag-donate ng mga bota ni Jeff at isang uniporme sa Eyes Wide Open exhibit — ang kanyang mga bota, sabi ng kanyang kapatid na babae, “para sa mga bumabalik na patay ang mga kaluluwa” — at gumugol ng maraming taon sa pagsasabi ng kanyang kuwento sa mga reporter, filmmaker, at mga tagapakinig sa paaralan. Noong Agosto 2010 ay binanggit nila sa Democracy Now! ang isang mas maliit na pagtanggi na nalampasan ang kaso: hindi sila kailanman nakatanggap ng isang presidential condolence letter. Noong Setyembre 2014 ay itinala nila ang kanilang mga alaala ng araw na siya ay na-deploy para sa StoryCorps, na ipinalabas sa Weekend Edition Saturday ng NPR.

Kung nasaan na ito ngayon

Bilang isang legal na bagay, kumpleto na ang kaso at ganoon na ito mula pa noong Enero 2009: naayos, nabayaran, at isinara, na ang hindi pag-amin ng pamahalaan ng pananagutan ang huling salita nito. Walang kalaunang paglilitis ang nagdagdag dito. Ang Northampton VA ay tumatakbo pa rin sa Leeds, ngayon bilang bahagi ng VA Central Western Massachusetts Healthcare System, sa ilalim ng mga pamamaraan na hindi umiral noong 2004: mga suicide prevention coordinator (2007), safety planning (2008), at ang crisis line na nagsimula noong Hulyo 2007 at ngayon ay naaabot sa pamamagitan ng pambansang sistema ng 988.

Ang mas malawak na sukatan ay ang sariling taunang pagtutuos ng VA. Ang 2024 National Veteran Suicide Prevention Annual Report nito (inilabas Disyembre 19, 2024; datos hanggang 2022) ay nagbilang ng 6,407 na pagpapakamatay ng beterano noong 2022, 17.6 bawat araw — pito bawat araw sa mga beterano na nakatanggap ng pangangalaga ng VA noong 2021 o 2022, 10.6 bawat araw sa mga beterano na hindi. Kabilang si Jeffrey Lucey sa mas maliit, mas mahirap na kolum: nasa loob ng sistema, na-diagnose, kamakailang pinalabas mula sa naka-lock nitong ward, at ibinalik sa pintuan nito ng kanyang pamilya labimpitong araw bago siya namatay. Ang mga pagbabago na binanggit ng liham noong 2009 — isang hotline, mga coordinator, isang prevention apparatus — ay binuo para sa sandaling kinakatawan ng Hunyo 5, 2004: isang beterano na nasa krisis, pisikal na naroroon, humihingi. Kung ang apparatus na iyon ay maaasahang sumasagot sa sandaling iyon ang tanong na hiniling ng kanyang mga magulang sa isang korte na sagutin, at iniwan ng kasunduan na pormal na hindi nasagot.

Kung kayo po o isang beteranong kilala ninyo ay nasa krisis, ang Veterans Crisis Line ay magagamit sa buong orasan: i-dial ang 988 at pindutin ang 1, o mag-text sa 838255. Hindi po ninyo kailangang ma-enroll sa pangangalaga ng VA upang gamitin ito.

Ang talaan

Ang pagtutuos, sa tatlong linya — kung ano ang ipinapakita ng talaan na nagawa na, kung ano ang ipinapakita nitong hindi pa, at kung ano ang hinahangad pa rin.

Ano ang nagawa na

• Abril 2007: Napagpasyahan ng VA Office of Inspector General, ayon sa iniulat ng New Republic, na ang Leeds VA Medical Center ay nagkamali sa kanyang pangangalaga — sa gitna, na dapat sana ay sinuri siya ng isang psychiatrist sa pangalawang pagharap, Hunyo 5, 2004.
• Hulyo 26, 2007: Nagsampa sina Kevin at Joyce Lucey ng kanilang wrongful-death suit laban sa Estados Unidos sa federal court sa Springfield, Massachusetts — ang unang gayong suit ng digmaan sa Iraq — na nag-aakusa ng pabaya na pagtanggi na gamutin ang kanyang PTSD, paglabas sa kabila ng mga nakadokumentong plano ng pagpapakamatay, at isang pagtaboy nang walang psychiatric evaluation.
• Enero 6, 2009: Ang Department of Justice, sa pamamagitan ni Assistant U.S. Attorney Karen L. Goodwin, ay nag-alok ng $350,000 sa kasunduan, na sumusulat na «Jeffrey’s suicide while under VA care was a tragedy for the VA and the individual care providers,» (ang pagpapakamatay ni Jeffrey habang nasa pangangalaga ng VA ay isang trahedya para sa VA at sa mga indibidwal na provider ng pangangalaga,) at nagpapahiwatig, ayon sa iniulat ng AP, na ang kanyang pagpapakamatay ay nagdulot ng mga pagbabago sa buong sistema sa pag-iwas sa pagpapakamatay ng VA.
• Enero 15, 2009: Tinanggap ng mga Lucey; inihayag ang kasunduan at isinara ang pederal na kaso.
• 2007–2008, sa buong sistema: Itinatag ng VA ang pambansang suicide prevention hotline (Hulyo 2007; mga 85,000 tawag at 2,100 pagsagip sa unang labinlimang buwan nito, ayon sa mga bilang ng VA na iniulat noon), mga suicide prevention coordinator sa bawat medical center, at, sa ilalim ng Joshua Omvig Act noong Oktubre 2007, isang komprehensibong programa sa pag-iwas.
• Pagkatapos, ng pamilya: Dinala ng mga Lucey ang kanyang talaan sa print, pelikula, at broadcast sa loob ng isang dekada — ang Globe at Frontline noong 2005, The Ground Truth noong 2006, CBS News noong 2007, Democracy Now! noong 2010, at isang StoryCorps recording na ipinalabas ng NPR noong 2014.

Ano ang hindi pa nagagawa

• Walang pag-amin ng pananagutan o responsibilidad ang kailanman ginawa: ang nakasaad na posisyon ng pamahalaan sa kasunduan, sa pamamagitan ng abogado nito, ay hindi ito responsable sa pagpapakamatay ni Jeffrey Lucey, at ang $350,000 ay ibinayad nang walang gayong pag-amin.
• Walang korte ang kailanman humatol sa mga alegasyon; tinapos ng kasunduan ang tanging paglilitis na maaaring magdulot ng mga natuklasan tungkol sa paglabas noong Hunyo 1 o sa pagtaboy noong Hunyo 5.
• Walang natuklasan ng VA o inspektor heneral tungkol sa indibidwal na pangangalaga na natanggap niya ang inilathala lampas sa konklusyon ng inspektor heneral ayon sa iniulat sa press, at walang disiplina ng anumang indibidwal na provider ang ginawang publiko.
• Ang natuklasan ng Marine Corps tungkol sa kanyang salaysay ng Iraq — «no documented evidence to support that he had any engagement with the enemy, whatsoever» (walang nakadokumentong ebidensya na sumusuporta na nagkaroon siya ng anumang pakikipag-ugnayan sa kaaway, anuman) — ay hindi kailanman pormal na muling binisita sa publiko, sa kabila ng mga ulat ng Frontline at ng larawan na binuo ng kanyang ama mula sa kanyang camera.
• Ayon sa sariling mga bilang ng VA, nagpapatuloy ang bilang na binanggit ng pamilya: 6,407 na pagpapakamatay ng beterano noong 2022, ang pinakakamakailang bilang sa 2024 annual report ng VA.

Ano ang hinahangad

• Ang laban tungkol sa kaso ay kumpleto na; walang anuman dito ang nakabinbin pa. Ang hinahangad ng pamilya sa pamamagitan nito, sa mga salita ni Kevin Lucey sa kasunduan, ay isang wake-up call: na ang pamahalaan ay “papanagutin sa isang hukuman” at papanagutin na ibigay sa mga bumabalik na beterano ang “lahat ng kinakailangang pangangalagang medikal na nararapat sa kanila kapag sila ay bumalik.”
• Sa mga salita ni Joyce Lucey, ang nakatayong kahilingan: na seryosohin ng VA ang “mga sikolohikal na sugat ng digmaan,” upang ang epidemya ng mga pagpapakamatay sa militar ay hindi patuloy na lumaki.
• Na ang isang beterano na humaharap sa isang ospital ng VA na nasa krisis — kamakailang pinalabas, na may mga nakadokumentong plano ng pagpapakamatay, na dinala ng kanyang pamilya — ay suriin ng isang psychiatrist bago siya pauwiin: ang tiyak na kabiguan na tinukoy ng inspektor heneral sa kasong ito, na hinahangad ngayon bilang isang bagay ng pagsasanay sa halip na ng paglilitis.

Ang rekord, sa video

Ang kaso ni Jeffrey Lucey ay isinalaysay sa pelikula nang dalawang ulit habang ito ay nagaganap pa: ng Frontline ng PBS, na inilagay ang kanyang mga magulang, ang kanyang kasintahan, at ang kanyang mga kapwa Marine sa camera noong Marso 2005, at ng dokumentaryo ni Patricia Foulkrod na The Ground Truth, kung saan sina Kevin at Joyce Lucey ay kabilang sa mga pamilyang nagsasabi ng kanilang mga kuwento. Dalawang pelikula, sa ganoong pagkakasunod.

Mga sanggunian

• Irene Sege, “Something happened to Jeff,” The Boston Globe, Marso 1, 2005, muling inilathala nang buo ng Veterans for Common Sense — ang gulugod ng salaysay ng pahinang ito: ang pag-enlist at unit, ang pag-aktibo noong Enero 2003 at pagbalik noong Hulyo 2003, ang pagkasira, ang pribadong diagnosis ng PTSD, ang pagtanggap noong Mayo 2004 at mga progress note, ang pagbangga ng kotse dahil sa Klonopin, ang pagbalik noong Hunyo 5 kung saan hindi siya nagpahayag ng mga iniisip na magpakamatay at hindi tinanggap, ang tawag sa Vet Center noong Hunyo 14, at ang gabi ng Hunyo 21–22, 2004: https://veteransforcommonsense.org/2008/06/22/june-22-in-memory-and-honor-of-jeffrey-lucey/
• Associated Press, “Questioning the loss of a Marine,” Oktubre 2004, muling inilathala ng Veterans for Common Sense — ang mga screening form at payo ng kanyang mga kasama, ang hindi boluntaryong commitment at paglabas makalipas ang apat na araw nang walang pulong sa paglabas kasama ang pamilya, ang pagtanggi noong Hunyo 5 sa hindi boluntaryong commitment, ang listahan ng kama sa Vet Center, ang pahayag ni Captain Patrick Kerr na “no documented evidence,” at si Dr. Gonzalo Vera tungkol sa pagpaplano ng paglabas: https://veteransforcommonsense.org/2004/10/16/questioning-the-loss-of-a-marine/
• Dayton Daily News, “Swallowed by Pain,” muling inilathala sa Mail Archive — ang mga talaang medikal ng VA ayon sa ibinahagi ng pamilya: ang tala sa pagtanggap noong Mayo 28, 2004 (“a clear and present danger to self and others”), ang nakatalang plano na “OD, hang himself or suffocate himself,” ang mga diagnosis sa paglabas noong Hunyo 1 na nakabatay sa alkohol, at ang pananaw ni Dr. Mark Nickerson: https://www.mail-archive.com/bisexual@yahoogroups.com/msg00185.html
• John B. Judis, “An American Suicide: What War Did to Jeffrey Lucey,” The New Republic, Agosto 6, 2007, sa pamamagitan ng Carnegie Endowment for International Peace — ang pagsasampa noong Hulyo 26, 2007, ang konklusyon ng inspektor heneral noong Abril 2007 na dapat sana ay sinuri ng isang psychiatrist si Lucey sa pangalawang pagharap, ang natuklasan ng pagsusuri ng Justice Department na walang medikal na malpractice, at ang mga natuklasan ng Frontline tungkol sa paghahabol sa bilanggo at sa mga dog tag: https://carnegieendowment.org/posts/2007/08/an-american-suicide-what-war-did-to-jeffrey-lucey/
• Veterans for Common Sense, press release, Enero 15, 2009 — ang anunsyo ng kasunduan: ang pagsasampa sa Springfield bilang unang gayong suit ng digmaan sa Iraq, ang liham ng DOJ noong Enero 6, 2009 kay attorney Cristobal Bonifaz (“a tragedy for the VA and the individual care providers”), ang alok na $350,000, ang pagtanggap ng pamilya, at ang mga pahayag ng mga Lucey na “wake-up call”: https://veteransforcommonsense.org/2009/01/15/jan-15-u-s-government-agrees-to-pay-350000-to-parents-of-jeffrey-lucey-a-suicidal-iraq-war-veteran-denied-va-medical-care/
• Associated Press report of the settlement, Enero 2009, muling inilathala ng Veterans for Common Sense noong Enero 20, 2009 — ang pahayag ni Assistant U.S. Attorney Karen L. Goodwin na hindi responsable ang pamahalaan sa pagpapakamatay, at ang mga bilang ng hotline ng VA (mga 85,000 tawag, 2,100 pagsagip sa labinlimang buwan). Ang muling paglalathalang ito ay nagkakamali sa paglalagay ng taon ng kanyang pagkamatay bilang 2005 sa lede nito; itinatag ng talaan ang Hunyo 22, 2004: https://veteransforcommonsense.org/2009/01/20/jan-20-vcs-in-the-news-u-s-settles-lawsuit-with-family-of-iraq-war-veteran-who-committed-suicide/
• AboutLawsuits, “VA Wrongful Death Lawsuit Settled by Federal Government,” Enero 20, 2009, na nagbubuod sa Associated Press — ang mga alegasyon sa ilalim ng Federal Tort Claims Act (walang paggamot sa PTSD hanggang matino; pagtaboy nang walang psychiatric evaluation, na doon ay inilarawan bilang kasunod ng isang pagbangga ng kotse na inilarawan bilang isang tila pagtatangka sa pagpapakamatay) at ang pahiwatig ng liham ni Goodwin tungkol sa mga pagbabago sa buong sistema sa pag-iwas sa pagpapakamatay: https://www.aboutlawsuits.com/va-wrongful-death-lawsuit-settled-by-federal-government-2463/
• PBS, Frontline, “The Soldier’s Heart,” Marso 1, 2005, at ang inilathala nitong program material — si Lucey bilang isang lance corporal ng 6th Motor Transport Battalion, ang inaasahang pagbalik sa Iraq, at ang pag-alis ng Corps sa tagubilin nito na huwag magsalita ang mga miyembro ng unit sa press: https://forums.anandtech.com/threads/pbs-frontline-the-soldiers-heart.1541221/
• CBS News, “Suicide Epidemic Among Veterans,” Nobyembre 13, 2007, muling inilathala ng Veterans for Common Sense — si Kevin Lucey kabilang sa limang pamilya ng Iraq na kinapanayam (“There’s a crisis going on and people are just turning the other way”): https://veteransforcommonsense.org/2007/11/14/nov-13-cbs-news-interviews-vcs-about-epidemic-of-iraq-war-veteran-suicides/
• Democracy Now!, Agosto 6, 2010, transcript na muling inilathala ng Environmentalists Against War — sina Kevin at Joyce Lucey tungkol sa stigma at sa hindi kailanman pagkatanggap ng isang presidential condolence letter: http://www.envirosagainstwar.org/2010/08/07/parents-distressed-over-white-house-policy-no-recognition-for-soldier-suicides/
• StoryCorps, Military Voices Initiative, “Kevin Lucey and Joyce Lucey” — ang kanilang recording sa Wellesley, ipinalabas Setyembre 13, 2014, sa Weekend Edition Saturday ng NPR: https://storycorps.org/initiative/mvi/page/4/
• U.S. Department of Veterans Affairs, research timeline, “Suicide Prevention” — ang pakikipagtulungan ng Veterans Crisis Line noong 2007 at mga posisyon ng suicide prevention coordinator, ang Joshua Omvig Act, safety planning noong 2008, at ang Clay Hunt Act noong 2015: https://www.research.va.gov/topics/suicide.cfm
• U.S. Department of Veterans Affairs, “VA releases 2024 National Veteran Suicide Prevention Annual Report,” Disyembre 19, 2024 — 6,407 na pagpapakamatay ng beterano noong 2022 (17.6 bawat araw); pito bawat araw sa mga beterano na nakatanggap ng pangangalaga ng VA noong 2021 o 2022, 10.6 bawat araw sa iba pang mga beterano: https://news.va.gov/137221/va-2024-suicide-prevention-annual-report/
• Worcester Telegram & Gazette, “Parents talk about lost Marine son,” 2007, sa pamamagitan ng The Free Library — ang kampanya ng pamilya sa pagsasalita. Ang caption nito ay nag-istilo sa kanya bilang “Cpl. Jeffrey M. Lucey” at ang teksto nito ay nagkakamali sa paglalagay ng kanyang edad bilang 24; itinatag ng Globe, ng AP, at ng Frontline ang lance corporal at 23: https://www.thefreelibrary.com/Parents+talk+about+lost+Marine+son%3b+Iraq+veteran+haunted+by+war.-a0161146647

Part of Betrayed, Not Forgotten — ang pagtutuos ng site na ito para sa mga miyembro ng serbisyo at mga beterano na binigo ng sarili nilang mga institusyon. Ang mga video ay naka-embed mula sa kanilang mga publisher; walang anumang dito ang muling ini-host.