BETRAYED BY THE VA Thomas Alan Bowman Sr. asked his country for help. He got silence. Sign the demand →
Dear Doug Collins

Ang mga Merchant Mariner noong WWII: Inihatid Nila ang mga Kalakal, Pagkatapos ay Naghintay ng 43 Taon upang Tawaging mga Beterano

English · Español · Français · Italiano · 中文 · Tiếng Việt · Tagalog

Mga sibilyan sila, at namatay sila tulad ng mga sundalo — sa mas mataas na rate, sa katunayan, kaysa sa anumang sangay ng armed forces. Humigit-kumulang sangkapat ng isang milyong American merchant mariner ang nagsilbing crew sa mga cargo ship at tanker na nagdala ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig sa bawat karagatan, at isa sa dalawampu't anim sa kanila ang hindi nakauwi. Sinabi ng kanilang pangulo, sa napakaraming salita, na gagawin ng bansa para sa kanila ang ginagawa nito para sa mga lalaking nakauniporme. Hindi ginawa ng bansa — hindi noong 1944, nang lampasan sila ng GI Bill; hindi noong 1945 o 1947, nang hinayaan ng Kongreso na mamatay ang sarili nilang panukalang batas; at hindi sa loob ng apatnapu't tatlong taon, hanggang sa idemanda ng tatlong mariner ang pamahalaan at pinilit ng isang korte pederal ang Air Force na muling isaalang-alang. Sa panahong iyon, wala na ang mga benepisyo sa edukasyon, at, sa bilang ng House Veterans' Affairs Committee, mahigit 125,000 sa mga mariner ang patay na. Ang pahinang ito ang nakadokumentong rekord ng serbisyo, ng pangako, at ng paghihintay.

Ang serbisyo at ang pangako

Ang United States Merchant Marine noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig ay hindi isang sangay ng militar. Ang mga mariner nito ay mga sibilyang boluntaryo — masyadong bata, masyadong matanda, o tinanggihan ng armed services sa ilang kaso, at sumasaklaw, gaya ng itinatala ng mga marker at kasaysayan, mula sa mga batang labing-anim hanggang sa mga lalaking nasa edad sitenta — na pumirma ng articles sakay ng mga merchant ship na pinatatakbo para sa War Shipping Administration at naglayag sa kanila saanman hinihiling ng digmaan. Inilalagay ng Department of Defense ang bilang ng mga nagsilbi sa halos 250,000; ang mga bilang sa rekord ay tumatakbo mula humigit-kumulang 243,000 pataas, at ang pagkakaiba ay usapin ng kung sino ang binibilang, hindi ng kung ano ang ginawa nila.

Ang ginawa nila ay ang logistics ng buong digmaan. Inihatid ng mga merchant mariner ang mga tropa, tangke, sasakyang panghimpapawid, bala, gasolina, at pagkain sa bawat teatro — sa kabila ng Atlantic patungong Britain at Soviet Union sa Murmansk Run, sa kabila ng Pacific sa mga island campaign, papasok sa Mediterranean at sa pagsalakay sa Normandy, kung saan ang hatol ng New York Times noong 1944 na sinipi sa kalaunang lehislasyon ng Congressional Gold Medal ay nagsabi na hindi magiging posible ang pagsalakay kung wala sila. Tinawag ni President Franklin D. Roosevelt ang Merchant Marine na «fourth arm of defense» ng bansa (sa Tagalog: ikaapat na braso ng depensa), at sinabi tungkol sa mga mariner noong Setyembre 1944, sa mga salitang sinisipi pa rin ng Maritime Administration: «have delivered the goods when and where needed in every theater of operations and across every ocean in the biggest, the most difficult and dangerous transportation job ever undertaken» (sa Tagalog: inihatid nila ang mga kalakal kung kailan at kung saan kailangan sa bawat teatro ng operasyon at sa bawat karagatan sa pinakamalaki, pinakamahirap at pinakamapanganib na trabaho sa transportasyong isinagawa kailanman).

Ginawa nila ito bilang unang target ng kaaway. Hindi kayang labanan ng isang cargo ship ang isang submarine, at alam ng Axis na ang paglubog sa supply line ay isang paraan upang gutumin ang mga hukbo sa dulo nito. Ang mga merchant ship ay tinorpedo, binomba, minina, at pinaputukan mula sa unang araw ng digmaan hanggang sa huli nito — namamatay na ang mga American merchant seaman sa mga lumubog na barko bago ang Pearl Harbor. Sa pagitan ng 1939 at 1945, 9,521 merchant mariner ang nawalan ng buhay, ang bilang ng National World War II Museum na dala ng Defense Department — isang mas mataas na proporsyon ng mga nagsilbi kaysa sa anumang sangay ng militar. Isa pang humigit-kumulang 12,000 ang nasugatan. Ang rate ang isa na pinagkakasunduan ng bawat salaysay: isa sa dalawampu’t anim. Kabilang sa mga patay ang 142 cadet-midshipmen ng U.S. Merchant Marine Academy sa Kings Point, mga estudyanteng ipinadala sa dagat bilang bahagi ng kanilang pagsasanay — kaya ang Kings Point ay, hanggang sa araw na ito, ang tanging federal service academy na pinahintulutang magdala ng battle standard.

Tumugma ang mga termino ng serbisyo sa panganib sa iisang direksyon lamang. Binabayaran ang isang mariner habang nasa ilalim niya ang kanyang barko; ang rekord na itinago ng mga maritime historian ay na nang lumubog ang kanyang barko, tumigil ang kanyang sahod, at ang pag-uwi ay sarili niyang problema. Ang wala siya ay anumang mayroon ang mga nakaunipormeng serbisyo: walang sistema ng kapansanan, walang mga benepisyo sa kamatayan sa mga terminong militar, walang pagreretiro, at — gaya ng lumabas — walang lugar sa kasunduang ginawa ng bansa sa henerasyon nito noong digmaan.

Ang kasunduang iyon ay ang Servicemen’s Readjustment Act of 1944 — ang GI Bill — na nilagdaan ni President Roosevelt noong Hunyo 22, 1944. Ibinigay nito sa mga lalaki at babae ng armed forces ang mga benepisyo sa edukasyon, suporta sa kawalan ng trabaho, pangangalaga sa kalusugan ng VA, at mga pautang sa bahay at negosyo. Ang mga merchant mariner, na hindi mga miyembro ng armed forces, ay wala rito. Pinangalanan mismo ni Roosevelt ang pagkukulang, sa paglagda, sa pangungusap na naririto ang pahinang ito upang panindigan ang bansa: «I trust that Congress will soon provide similar opportunities to members of the merchant marine who have risked their lives time and time again during war for the welfare of their country.» (Sa Tagalog: Nagtitiwala ako na malapit nang magbigay ang Kongreso ng katulad na mga pagkakataon sa mga miyembro ng merchant marine na paulit-ulit na itinaya ang kanilang buhay noong digmaan para sa kapakanan ng kanilang bansa.) Iyon ang pangako — pampanguluhan, pampubliko, at tiyak. Ang sumusunod ay kung ano ang ginawa ng Kongreso dito.

Ano ang nangyari

Walang ginawa ang Kongreso, at hindi ito ginawa nang hindi sinasadya.

Sa huling bahagi ng 1945, dininig ng House Committee on Merchant Marine and Fisheries ang testimonya tungkol sa mga panukalang batas upang bigyan ang mga mariner ng isang bagay na maihahambing. Ang pangunahing hakbang, ang H.R. 2346, ay magbibigay sana ng mga benepisyong maihahambing sa mga benepisyo ng iba pang beterano ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Payak ang salaysay ng Congressional Research Service tungkol sa mga pagdinig na iyon tungkol sa magkabilang panig ng silid: ang testimonyang pabor ay nagmula sa mga dating merchant seaman at sa Merchant Marine Veterans Association; ang testimonyang laban ay nagmula sa War Department, sa Veterans Administration, at sa American Legion. Ang mga argumentong laban, gaya ng ibinubuod sila ng CRS, ay na maaaring piliin ng isang merchant mariner kung sasama sa isang partikular na paglalayag o aalis sa serbisyo, at na mas malaki ang binabayaran sa mga merchant mariner kaysa sa mga lalaki ng Navy — isang paghahambing na binanggit kalaunan ng rekord ng korte sa Schumacher na sinasalungat ng mga pag-aaral na natagpuang ang kabuuang remuneration ng mga merchant seaman ay humigit-kumulang kapareho ng sa mga lalaki ng Army at Navy. Namatay ang H.R. 2346 sa komite. Isang panukalang batas noong 1947, ang H.R. 476, na magpapalawak sana ng mga benepisyo sa kalusugan at kapansanan at magdadagdag ng benepisyo sa edukasyon, ay namatay din. Ang House Veterans’ Affairs Committee, sa pagrerepaso sa kasaysayan pagkalipas ng animnapung taon, ay inilagay nang direkta ang sanhi: ang pagsisikap ay «failed in Committee, due mostly to pressure and opposition from the uniformed branches and the veterans service organizations» (sa Tagalog: nabigo sa Committee, dahil sa karamihan ay sa pressure at pagtutol mula sa mga nakaunipormeng sangay at sa mga organisasyon ng serbisyo ng mga beterano). Patay na si Roosevelt sa panahong iyon. Ang kanyang pangungusap sa paglagda ang kabuuan ng nakuha ng mga mariner.

Kaya umuwi sila bilang mga sibilyang lumaban sa isang digmaan. Nagkolehiyo ang henerasyon ng GI sa pamahalaan, bumili ng mga bahay sa mga pautang ng VA, at ginamot sa mga ospital ng VA; ang mga mariner na nagdala sa mga hukbo ng henerasyong iyon sa ibayong dagat ay hindi gumawa ng anuman nito sa account ng pamahalaan. Ang mga lalaking may mga pinsalang kaugnay ng serbisyo ay walang sistema ng kapansanan ng Kagawaran ng mga Usapin ng mga Beterano ng Estados Unidos (Department of Veterans Affairs, VA) na mahahabol. Ang mga lalaking naging bilanggo ay walang katayuang beterano na mahahabol. Isa sa kanila si Stanley Willner, isang plaintiff sa kasong sa wakas ay bumali sa pagkakabara: ang barko ni Willner ay pinalubog ng isang German raider, at gumugol siya ng mga taon bilang bilanggo ng digmaan, kabilang ang sapilitang paggawa sa Burma–Siam railroad — ang River Kwai — isang kuwentong isinalaysay sa Death’s Railway ni Gerald Reminick. Umuwi siya mula roon sa isang bansang hindi siya itinuring na beterano.

Tumanda ang henerasyon ng digmaan. Itinago ng mga mariner ang sarili nilang mga organisasyon — kasama sa kanila ang American Merchant Marine Veterans — at patuloy na humingi, at patuloy na hindi ang sagot: hindi mga beterano, dahil hindi nakauniporme, anuman ang sinabi ng mga listahan ng nasawi.

Ano ang ginawa ng institusyon pagkatapos

Ang pintong sa wakas ay bumukas ay itinayo para sa ibang tao, at unang tinanggihan ang mga mariner dito.

Noong 1977, ipinasa ng Kongreso ang GI Bill Improvement Act, P.L. 95-202. Ipinagkaloob ng Seksyon 401 nito ang pagiging karapat-dapat sa benepisyo sa Women Airforce Service Pilots at pinahintulutan ang Secretary of Defense na palawakin ang katayuang “active duty”, para sa mga layunin ng benepisyo ng mga beterano, sa iba pang sibilyang grupong “similarly situated” — isang pagpapasyang pinangangasiwaan sa pamamagitan ng Civilian Military Service Review Board, na pinamumunuan ng Secretary of the Air Force. Grupo matapos grupo ng mga sibilyan noong digmaan ang kinilala sa ilalim ng prosesong iyon. Nag-apply ang mga merchant mariner — para sa oceangoing service group, Disyembre 7, 1941 hanggang Disyembre 31, 1946, at para sa mga lalaking nakibahagi sa mga pagsalakay — at noong 1985 tinanggihan sila ng Secretary of the Air Force.

Tatlong mariner — sina Ed Schumacher, Stanley Willner, at isang ikatlong kapwa plaintiff — kasama ang AFL-CIO, ang nagsakdal. Sa Schumacher v. Aldridge, 665 F. Supp. 41 (D.D.C. 1987), na pinagpasyahan noong Hulyo 16, 1987, nirepaso ni Judge Louis F. Oberdorfer ang mga pagtanggi laban sa rekord ng mga grupong inaprubahan ng Secretary. Ang kaso ng mga plaintiff, gaya ng pagbalangkas dito ng opinyon, ay na natugunan ng mga mariner ang mga itinatag na criterion sa mas mataas na antas kaysa sa maraming inaprubahang grupo, at na ang mga pagtanggi ay hindi naaayon sa sariling mga naunang desisyon ng Secretary. Nagpasya ang korte na nagkamali ang Secretary sa pagtanggi sa mga aplikasyon, at ibinalik sila para sa muling pagsasaalang-alang. Mahalagang maging eksakto tungkol sa ginawa at hindi ginawa ng korte: hindi nito mismo idineklara ang mga mariner na mga beterano — itinapat nito ang proseso ng pagtanggi laban sa sariling mga pamantayan ng pamahalaan sa P.L. 95-202 at natagpuang hindi maaaring manatili ang mga pagtanggi gaya ng ginawa.

Sa muling pagsasaalang-alang, sumuko ang pamahalaan. Noong Enero 19, 1988 — ang petsang nakasulat na ngayon sa pederal na regulasyon, 38 C.F.R. § 3.7 — pinagpasyahan ng Secretary of the Air Force na ang mga American merchant mariner na nasa oceangoing service sa panahon ng armadong tunggalian, Disyembre 7, 1941 hanggang Agosto 15, 1945, ay nagsagawa ng aktibong serbisyong militar, at mga beterano para sa layunin ng mga benepisyo ng VA, na ang mga discharge certificate ay inisyu sa pamamagitan ng Coast Guard. Apatnapu’t tatlong taon matapos ang digmaan, ipinagkaloob ang katayuan — sa pamamagitan ng isang demanda, hindi sa pamamagitan ng pasasalamat ng institusyong hinilingan nito, sa Kongreso, mula noong 1945.

Ang hindi na kayang dalhin ng katayuan ang sentro ng salaysay na ito. Ang mga benepisyo sa edukasyon ng GI Bill — ang mga edukasyon sa kolehiyo na muling humubog sa mga buhay ng nakaunipormeng henerasyon — ay nag-expire na mga dekada na ang nakalipas; ang isang lalaking nasa edad kolehiyo noong 1946 ay nasa edad sisenta na noong 1988. Inilalahad ng CRS ang kahihinatnan nang walang palamuti: ang paglipas ng panahon ay «may have made it impossible for them to fully access these benefits» (sa Tagalog: maaaring naging dahilan upang imposibleng ganap nilang ma-access ang mga benepisyong ito), at ang mga lalaking may kapansanang kaugnay ng serbisyo ay «may have lost out on nearly 40 years of VA disability compensation or medical benefits» (sa Tagalog: maaaring nawalan ng halos 40 taon ng bayad sa kapansanan ng VA o mga benepisyong medikal). At itinala ng House Veterans’ Affairs Committee, sa ulat nito tungkol sa lehislasyon ng belated-thank-you, ang aritmetika ng pagkaantala: nang dumating ang katayuang beterano noong Enero 1988, “ang mga benepisyo sa edukasyon ay nag-expire na at mahigit 125,000 merchant mariner ang namatay na.”

Gumuhit din ang pagpapasyahan noong 1988 ng isang linya na hindi iginuhit ng sariling mga petsa ng mga nakaunipormeng serbisyo. Tumigil ito sa Agosto 15, 1945, bagaman ang opisyal na panahon ng armadong tunggalian ay tumakbo hanggang Disyembre 31, 1946 — na pinutol ang mga mariner na naglayag sa mga mapanganib na buwan matapos ang pagsuko, na nag-uuwi sa mga tropa. Pagkalipas ng sampung taon, tinugunan ng Kongreso ang grupong iyon nang bahagya: ang Seksyon 402 ng Veterans Programs Enhancement Act of 1998, P.L. 105-368, ay nagpalawak ng mga benepisyo sa libing at paglilibing sa mga pambansang sementeryo sa mga mariner na nasa oceangoing service mula Agosto 16, 1945 hanggang Disyembre 31, 1946. Libing lamang. Noong 1999, pinagpasyahan ng Secretary of the Air Force na ang serbisyo ng huling grupong ito ay hindi active duty sa ilalim ng P.L. 95-202 para sa anumang iba pang benepisyo ng VA. Maaari silang ilibing bilang mga beterano. Hindi sila maaaring tratuhin bilang mga beterano sa buhay.

Kung nasaan na ito ngayon

Ang katayuan, sa loob ng mga linya nito, ay nananatili. Ang isang kuwalipikadong mariner ng grupong oceangoing ng Disyembre 1941–Agosto 1945 ay isang beterano, karapat-dapat sa mga benepisyo ng VA gaya ng ibang mga beterano; hawak ng grupong 1945–46 ang mga karapatan sa libing at pambansang sementeryo. Nagpatuloy ang pagkilala sa rehistro ng seremonya: noong Marso 2020, isinabatas ng Kongreso ang Merchant Mariners of World War II Congressional Gold Medal Act, at noong Mayo 18, 2022, sa Statuary Hall sa Capitol, inilahad ang medalya sa sampung mariner sa ngalan nilang lahat — ayon sa salaysay ng American Merchant Marine Veterans, sa ngalan ng humigit-kumulang 1,500 mariner ng digmaan na nabubuhay pa. Si Dave Yoho, na pumirma sa edad na labing-anim at nagtrabaho sa boiler room ng isang refueling tanker sa South Pacific, ang nagsalita para sa iba: “Nagsasalita ako para sa 248,500 lalaking patay na. Isa sa 26 sa amin ang namatay, ngunit libo-libo sa amin ang umuwing pinagkaitan ng isang bahagi ng aming buhay.” Hiniling niya sa bansa na gawin ang isang bagay na nasa kapangyarihan pa nito: “sabihin sa kanila ang tungkol sa ginawa namin; himukin silang magbasa tungkol sa amin at alamin ang tungkol sa amin… ‘ibinigay namin ang aming mga kahapon para sa inyong mas mabuting bukas.’” Ang medalya mismo ay ipinapakita sa American Merchant Marine Museum sa Kings Point, at nag-iisyu ang Maritime Administration ng mga duplicate sa mga karapat-dapat na mariner at sa kanilang next of kin.

Ang materyal na account — ang pera para sa mga benepisyong nag-expire habang tinatanggihan ang katayuan — ay hindi kailanman naayos. Ipinakilala ito, sa isa o ibang anyo, sa Kongreso matapos ang Kongreso. Ang pinakakilalang bersyon ay ang lehislasyon ni Representative Bob Filner na “Belated Thank You to the Merchant Mariners of World War II” — H.R. 23 sa 110th Congress — na magbabayad sana ng $1,000 sa isang buwan sa mga kuwalipikadong nabubuhay na mariner at nabubuhay na asawa; dininig ito, at iniulat ng Veterans’ Affairs Committee, at hindi kailanman isinabatas. Binabanggit ng CRS na ang katulad na lehislasyon ng kabayaran ay ipinakilala sa bawat Kongreso mula sa ika-108. Ang modernong anyo ng panukala ay isang solong bayad: ang mga panukalang batas na Honoring Our WWII Merchant Mariners ay magbabayad ng $25,000 nang isang beses, at ang kasalukuyang bersyon, ang H.R. 39, ang Original Honoring Our WWII Merchant Mariners Act of 2025, na ipinakilala ni Representative Al Green ng Texas noong Enero 3, 2025 at isinangguni sa Veterans’ Affairs Committee, ay magtatatag ng isang Merchant Mariner Equity Compensation Fund para mismo sa layuning iyon. Hindi ito isinabatas. Walang bersyong naisabatas.

At isinasara ng panahon ang tanong sa paraang isinara nito ang benepisyo sa edukasyon. Ang mga mariner na labing-anim noong 1945 ay nasa huling bahagi na ng edad nobenta ngayon; ang humigit-kumulang 1,500 na nabubuhay sa seremonya ng Gold Medal noong 2022 ay mas kaunti bawat buwan. Ang isang retrospective equity payment na isinabatas sa susunod na Kongreso ay aabot sa isang maliit at lumiliit na samahan ng napakatandang mga lalaki, at wala talaga para sa sangkapat ng milyong pinangakuan, noong 1944, na malapit nang magbigay ang Kongreso. Nasa rekord ang pangako. Ganoon din ang paghihintay. Ang paghihintay ang mas malaking bahagi ng rekord.

Ang talaan

Ang pagtutuos, sa tatlong linya — kung ano ang ipinapakita ng rekord na nagawa na, kung ano ang ipinapakita nitong hindi pa, at kung ano ang hinahangad pa.

Ano ang nagawa na

Ano ang hindi pa nagagawa

Ano ang hinahangad

Ang rekord, sa video

Walang iniwang sariling battle camera ang mga mariner — nag-iwan sila ng mga oral history, ng mga barkong nakaligtas, at ng mga wartime newsreel na gumamit sa kanila at nakalimot sa kanila. Apat na pelikula: isang mariner sa sarili niyang mga salita, ang Liberty ship na nilayag niya na ipinaliwanag, ang huli sa mga barkong iyon na naglalayag pa, at ang digmaan gaya ng ipinakita ito ng mga newsreel.

Sa sarili niyang mga salita. Si John Gregory Becker, na nagsilbi sa U.S. Maritime Service mula 1943 hanggang 1946 bilang isang junior officer sa Mediterranean at Adriatic, ay nagbibigay ng kanyang buong panayam sa Veterans History Project — ang pagsasanay, ang mga paglalayag, at ang mga mina. (Library of Congress Veterans History Project collection, sa pamamagitan ng archive ng Cincinnati & Hamilton County Public Library.)

Ang barkong nilayag nila. Ang Liberty ship ay payak, mabagal, at itinayo nang libo-libo sa paligid ng makinang talagang makukuha ng America — ang nakadokumentong kuwento ng procurement ng sasakyang nagdala ng digmaan, at ng mga lalaking nagsilbing crew nito. (Debacle Desk.)

Ang huling naglalayag. Ang SS John W. Brown — tanging nakaligtas sa 384 Liberty ship na itinayo sa Fairfield yard ng Bethlehem Steel sa Baltimore — na pinananatiling umaandar ng isang volunteer crew, at ang kuwento ng mga lalaking naglayag sa kanyang uri. (WickleinGroup.)

Gaya ng ipinakita ito ng mga newsreel. Wartime newsreel at archival footage ng U.S. Merchant Marine noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig — ang mga convoy at kargamento gaya ng ipinakita sila sa home front, habang ang mga lalaki sa mga pelikula ay wala talagang katayuang beterano. (Archival footage, sa pamamagitan ng PublicDomainFootage; ang parehong reel ay dala ng Hudson River Maritime Museum.)

Mga sanggunian

Karagdagang talaan

Part of Betrayed, Not Forgotten — ang pagtutuos ng site na ito para sa mga miyembro ng serbisyo at mga beterano na binigo ng sarili nilang mga institusyon. Ang mga video ay naka-embed mula sa kanilang mga publisher; walang anumang bagay dito ang muling inihost.