Ang Shaw Seven: 432 Medalya, Wala ni Isa ang Kanila — Hanggang 1997

English · Español · Français · Italiano · 中文 · Tiếng Việt · Tagalog

Lumaban sila sa isang Army na hiwalay ayon sa lahi at ipinapalagay, bilang usapin ng patakaran, na hindi sila makalalaban. Hinawakan nila ang isang daan patungo sa isang kastilyo sa Italy, isang bridgehead sa ilog sa Germany, isang lumulubog na barko sa New Guinea — at nang ipamahagi ang mga medalya, 432 sa mga ito, wala ni isa ang may pangalan nila. Kinailangan pang ang Army mismo, makalipas ang kalahating siglo, ay magbayad sa isang unibersidad ng mga Black upang suriin ang sarili nitong rekord, bago sa wakas ay iginawad ang pito sa mga medalyang iyon. Anim sa pitong lalaki ay patay na. Ang pahinang ito ang dokumentadong rekord ng ginawa ng pito, at kung ano ang kinailangan upang mabuo ang rekord.

Ang serbisyo at ang pangako

Mahigit isang milyong African American ang nagsilbi sa militar ng Estados Unidos noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig, sa isang Army na hiwalay ayon sa patakaran — isang Army na, sa mga salitang gagamitin kalaunan ng sarili nitong kinomisyong pag-aaral, ay pumasok sa digmaan «with racial assumptions about the inferiority of black soldiers as combat troops» (sa Tagalog: na may mga pagpapalagay ayon sa lahi tungkol sa kababaan ng mga sundalong Black bilang mga tropang panlaban), mga pagpapalagay na «relegated blacks overwhelmingly to service in noncombatant units» (sa Tagalog: nagtulak sa mga Black nang napakalaki sa serbisyo sa mga yunit na hindi panlaban).

Kaya karamihan sa mga sundalong Black ay itinulak sa trabahong quartermaster, transportasyon, at paggawa — kailangan, mapanganib, at inilalayo sa mga takdang panlaban na pinagmumulan ng mga parangal para sa kagitingan. Ang mga lalaki sa pahinang ito ay kabilang sa mga eksepsiyon na nakarating sa labanan: isang infantry lieutenant sa puro-Black na 92nd Infantry Division sa Italy, isang tank sergeant sa 761st Tank Battalion — ang “Black Panthers” — sa France, isang forward observer sa isang nayon sa Italy, isang scout sa lambak ng Weser River, isang opisyal ng tank-destroyer sa Climbach, isang boluntaryo na kinailangang isuko ang kanyang mga guhit ng sergeant upang payagang makapasok sa labanan, at isang quartermaster private sa Pacific na ang labanan ay isang lumulubog na barko.

Ang pangakong ginawa sa mga lalaking tulad nila ay kaparehong pangako sa bawat sundalo: ibukod ang iyong sarili nang higit at lampas sa tawag ng tungkulin, at sasabihin ito ng iyong bansa, sa pinakamataas nitong dekorasyon. Ang sumusunod ay kung ano ang halaga ng pangakong iyon sa mga sundalong Black — at kung ano ang kinailangan upang makolekta ito limampu’t dalawang taon ang lumipas.

Ano ang nangyari

Magsimula sa aritmetika, dahil ang aritmetika ang kaso. Para sa Ikalawang Digmaang Pandaigdig, iginawad ng Estados Unidos ang 432 Medal of Honor. Sa sariling salaysay ng Army noong 1997: «Out of 432 presented for World War II, none went to any of more than a million blacks who served.» (Sa Tagalog: Sa 432 na iniharap para sa Ikalawang Digmaang Pandaigdig, wala ni isa ang napunta sa sinuman sa mahigit isang milyong Black na nagsilbi.) Wala ni isang sundalong Black, marino, o Marine ang tumanggap ng pinakamataas na parangal ng bansa para sa kagitingan sa digmaang iyon — hindi noong panahon nito, at hindi sa mga taong kaagad pagkatapos. Ang mga Distinguished Service Cross na natanggap ng ilan sa kanila ay hindi kailanman itinaas noong panahon ng digmaan.

Ang pitong kilos sa ibaba ay kinuha mula sa mga opisyal na citation ng mga lalaki. Bawat isa ay tumugon sa pamantayan ng Medal of Honor sa araw na ito ay nangyari. Sasabihin iyon kalaunan ng sariling review board ng Army. Kinailangan lamang hanggang 1997.

• Private George Watson — Marso 8, 1943, malapit sa Porlock Harbor, New Guinea. Si Watson, ng 2nd Battalion, 29th Quartermaster Regiment, ay sakay ng transport na Jacob nang tamaan ng mga bomber ng Japan ang barko at ito ay iniwan. Sa halip na iligtas ang kanyang sarili, nanatili siya sa malalim na tubig, hinihila ang mga sundalong hindi marunong lumangoy patungo sa isang life raft — paulit-ulit, hanggang, nanghina dahil sa pagod, siya ay hinila pababa ng pagsipsip ng lumulubog na barko at nalunod. Ang kanyang katawan ay hindi kailanman nabawi; siya ay ginugunita sa Tablets of the Missing sa Manila American Cemetery. Ang kanya ang tanging isa sa pitong kilos na nilabanan sa Pacific.
• Staff Sergeant Ruben Rivers — Nobyembre 16–19, 1944, Guebling, France. Si Rivers, isang tank commander sa Company A, 761st Tank Battalion, ay nawasak ang tangke dahil sa isang mina; ang kanyang binti ay napunit hanggang buto. Tumanggi siya sa morphine, tumangging mailikas, kumuha ng pamumuno sa isa pang tangke, at pinamunuan ang kanyang kompanya papasok sa Guebling kinabukasan. Sa loob ng tatlong araw ay tumanggi siyang mailikas. Noong Nobyembre 19, inutusang umatras sa ilalim ng mabigat na antitank fire, nag-radio siya na nakita niya ang mga posisyon ng Aleman — «I see ’em. We’ll fight ’em!» (sa Tagalog: Nakikita ko sila. Lalabanan natin sila!) — at, kasama ang isa pang tangke, nagpaputok upang takpan ang pag-atras ng kanyang kompanya. Tinamaan ang kanyang tangke. Napatay si Rivers, sa edad na 26.
• First Lieutenant Charles L. Thomas — Disyembre 14, 1944, malapit sa Climbach, France. Si Thomas, ng Company C, 614th Tank Destroyer Battalion, ay nakasakay sa nangungunang scout car ng isang task force na ipinadala upang salakayin ang Climbach. Nasugatan sa unang putok, inilabas niya ang kanyang crew, tinamaan muli — maraming sugat sa dibdib, mga binti, at kaliwang braso — at pinangasiwaan ang paglalagay ng dalawang antitank gun na kaagad nagpaputok pabalik. Pagkatapos lamang niyang dalhin ang kanyang kapalit at bigyan ito ng buong briefing tungkol sa mga posisyon ng baril ng kaaway ay pumayag si Thomas na mailikas.
• First Lieutenant John R. Fox — Disyembre 26, 1944, Sommocolonia, Italy. Si Fox, isang forward observer sa Cannon Company, 366th Infantry, 92nd Infantry Division, ay nanatili sa ikalawang palapag ng isang bahay sa Sommocolonia habang sinakop ng mga puwersang Aleman ang bayan at umatras ang iba pang infantry ng U.S. Tinawag niya ang defensive fire nang palapit nang palapit sa sarili niyang posisyon: «That was just where I wanted it. Bring it in 60 yards!» (Sa Tagalog: Iyon mismo ang gusto ko. Ilapit mo ito ng 60 yarda!) Nagprotesta ang kanyang commander na ang barrage ay babagsak kay Fox mismo. Sinagot siya ng huling transmission ni Fox: «Fire It! There’s more of them than there are of us. Give them hell!» (Sa Tagalog: Paputukin mo! Mas marami sila kaysa sa amin. Bigyan mo sila ng impiyerno!) Nang mabawi ang posisyon, natagpuang patay si Fox at ang kanyang grupo sa gitna ng mga patay na Aleman na ginawa ng kanyang barrage.
• Staff Sergeant Edward A. Carter Jr. — Marso 23, 1945, malapit sa Speyer, Germany. Humingi si Carter ng combat duty sa loob ng tatlong taon; dahil hindi pinapayagan ang isang sundalong Black na mamuno sa mga tropang puti, nakuha lamang niya ito sa pamamagitan ng pagsuko sa kanyang mga guhit ng staff sergeant at paglilingkod bilang isang private. Malapit sa Speyer, sakay ng isang tangke na nakatanggap ng bazooka at small-arms fire, pinamunuan niya ang isang patrol na may tatlong lalaki sa 150 yarda ng bukas na lupain patungo sa isang bodega. Isang patrolman ang napatay; ibinalik ni Carter ang dalawa pa at nagpatuloy nang mag-isa, nasugatan nang limang beses — sa braso, sa binti, at tumagos sa kamay. Nang dumating ang walong rifleman na Aleman upang hulihin siya, pinatay ni Carter ang anim at hinuli ang dalawa pa, pagkatapos ay tumawid pabalik habang ginagamit ang kanyang mga bilanggo bilang panangga. Ang impormasyong ibinigay nila, itinala ng kanyang citation, ay lubhang nakatulong sa pagsulong patungong Speyer.
• First Lieutenant Vernon J. Baker — Abril 5–6, 1945, malapit sa Viareggio, Italy. Pinamunuan ni Baker ang kanyang weapons platoon ng 370th Infantry, 92nd Infantry Division, laban sa Castle Aghinolfi, isang muog ng Aleman sa bundok. Sinira niya ang isang posisyon ng machine-gun sa point-blank range; sinalakay ang isang observation post; kasama ang isa sa kanyang mga lalaki, sinira ang dalawa pang machine-gun nest; pagkatapos ay sinakop ang isang nakalantad na posisyon at inakit ang putok ng kaaway sa kanyang sarili upang takpan ang paglikas ng kanyang mga sugatan. Kinabukasan ay boluntaryo niyang pinamunuan ang isang pagsulong ng batalyon sa mga minefield at mabigat na putok. Mga dalawang-katlo ng humigit-kumulang 25 lalaking umakyat sa burol kasama niya ang napatay o nasugatan.
• Private First Class Willy F. James Jr. — Abril 7, 1945, malapit sa Lippoldsberg, Germany. Si James, first scout ng nangungunang squad, Company G, 413th Infantry, ay nagboluntaryong mag-reconnoiter pasulong nang mag-isa, naipit sa bukas na lugar nang mahigit isang oras — umaakit ng putok upang ihayag ng kaaway ang kanilang mga posisyon — pagkatapos ay tumawid ng mahigit 300 yarda sa ilalim ng pagmamasid upang mag-ulat. Itinayo ng platoon ang bago nitong plano sa kanyang impormasyon, at pinamunuan ni James ang isang squad sa pagsalakay, itinuturo ang mga target habang sumusulong. Napatay siya habang pumupunta upang tulungan ang kanyang platoon leader na malubhang nasugatan.

Apat sa pito ang napatay sa mga kilos mismo: sina Watson, Rivers, Fox, James. Nakaligtas sina Thomas, Carter, at Baker sa digmaan. Bawat isa sa kanila ay dinikorahan — anim ang may Distinguished Service Cross, ang ikalawang pinakamataas na parangal ng Army; si Rivers, ang eksepsiyon, ay may hawak na Silver Star. Wala ni isa ang inirekomenda para sa medalya na nararapat sa kanyang kilos at nagtagumpay iyon. Sa kaso ni Baker, babanggitin kalaunan ni Clinton, ang rekomendasyon ng kanyang commanding officer ay naglalaman ng isang talata na nagsasabing handa si Baker na isakripisyo ang sarili niyang buhay upang manalo sa labanan — at «that passage was never forwarded» (sa Tagalog: ang talatang iyon ay hindi kailanman ipinasa). Sa kaso ni Rivers, pinanindigan ng kanyang commander, si Captain David J. Williams, na inirekomenda niya si Rivers para sa medalya noong Nobyembre 1944; hindi ito umusad, at si Clinton, na binabasa ang file makalipas ang limampung taon, ay nagsabi kung ano ang ipinakita ng file: «it was felt that the Silver Star he had already been given was reward enough for a black man» (sa Tagalog: nadama na ang Silver Star na naibigay na sa kanya ay sapat nang gantimpala para sa isang lalaking Black).

Ano ang ginawa ng institusyon pagkatapos

Sa loob ng halos limampung taon, walang ginawa ang institusyon — dahil, sa papel, walang makikita. Natagpuan ng pag-aaral ng Shaw na walang opisyal na patunay na ang mga African American ay isinaalang-alang man para sa parangal, at walang dokumentaryong ebidensya sa mga file na nagpapatunay ng pagkiling ayon sa lahi sa mga patakaran mismo ng parangal. Iyon mismo kung paano gumana ang sistema: ang pagkiling ay wala sa isang memo. Ito ay nasa mga pagpapalagay na sinipi ng pag-aaral, sa segregasyon na nagpanatili sa mga sundalong Black sa labas ng mga combat billet, sa mga rekomendasyong hindi kailanman isinulat o hindi kailanman ipinasa. Ang konklusyon ng pag-aaral, gaya ng iniulat ng Army: «found that there was disparity, and said the political climate and Army practices during the war guaranteed that no black soldier would receive the military’s top award» (sa Tagalog: natagpuan ng Shaw na mayroong hindi pagkakapantay, at sinabi na ang klimang pampulitika at mga gawi ng Army noong digmaan ay nagsigurong wala ni isang sundalong Black ang makatatanggap ng pinakamataas na parangal ng militar).

Ang buhay ng mga lalaki pagkatapos ng digmaan ay tumakbo sa loob ng aritmetikang iyon. Sinubukan ni Carter na muling mag-enlist — at noong 1949 ay hinarang ng Army ang kanyang muling pag-enlist at dinischarge siya nang walang paliwanag, sa hinalang nagmula sa kanyang mga taon sa China at Spain; malinaw itong itinala ng sariling kasaysayan ng Army. Namatay siya sa Los Angeles noong Enero 30, 1963. Nabuhay si Thomas hanggang 1980. Ang Distinguished Service Cross ni Fox ay hindi dumating hanggang 1982, tatlumpu’t walong taon pagkatapos ng Sommocolonia. Nanatili si Baker sa Army hanggang 1968 at nagtrabaho para sa Red Cross nang mga dalawampung taon pagkatapos — dala ang isang Distinguished Service Cross para sa isang kilos na, binanggit ng National WWII Museum, hindi siya inirekomenda nang mas mataas ng kanyang mga kapwa sundalo, tiyak na ang isang opisyal na Black ay tatanggihan ng mga opisyal na puti.

Ang pagwawasto ay dumating dahil sa wakas ay inutusan ng institusyon ang isang audit ng sarili nito. Noong 1992, inutusan ni Acting Secretary of the Army John Shannon ang isang pag-aaral na pananaliksik. Noong 1993, kinontrata ng Army ang Shaw University ng Raleigh, North Carolina — isang historically Black university — upang tukuyin kung mayroong pagkakaiba ayon sa lahi sa paraan ng pagpili sa mga tumanggap. Limang historyador — sina Elliot V. Converse, Robert K. Griffith, Daniel K. Gibran, Richard H. Kohn, at John A. Cash — ang gumawa ng trabaho. Ang kanilang ulat, “The Medal of Honor and African Americans in the United States Army During World War II,” ay inihatid noong Enero 1995, at inilathala sa anyong libro noong 1997 bilang The Exclusion of Black Soldiers from the Medal of Honor in World War II.

Ginamit ng koponan ng Shaw ang Distinguished Service Cross bilang salaan nito at nagpasa ng sampung rekomendasyon sa isang board ng mga heneral sa Pentagon. Pumili ang board ng pito. Noong Oktubre 1996, isinantabi ng Kongreso ang itinakdang limitasyon ng panahon sa batas para sa mga parangal. At noong Enero 13, 1997, sa East Room, iniharap ni Pangulong Bill Clinton ang medalya sa pito — nakatayo, gaya ng itinuro niya, kung saan nakatayo si Harry Truman limampu’t dalawang taon na ang nakalilipas upang igawad ang 28 Medal of Honor sa isang grupong tinawag ni Truman na isang mahusay na cross-section ng Estados Unidos. «But that day,» sabi ni Clinton, «something was missing from his cross section of America. No African American who deserved the Medal of Honor for his service in World War II received it. Today we fill the gap in that picture… Now and forever, the truth will be known about these African Americans who gave so much that the rest of us might be free.» (Sa Tagalog: Ngunit nang araw na iyon, sabi ni Clinton, may kulang sa kanyang cross section ng America. Wala ni isang African American na karapat-dapat sa Medal of Honor para sa kanyang serbisyo sa Ikalawang Digmaang Pandaigdig ang tumanggap nito. Ngayon ay pinupunan natin ang puwang sa larawang iyon… Ngayon at magpakailanman, malalaman ang katotohanan tungkol sa mga African American na ito na nagbigay nang napakarami upang ang iba sa atin ay maging malaya.)

Si Vernon Baker, 77, ang tanging isa sa pito na nabubuhay. Bumuhos ang mga luha sa kanyang mukha habang isinasabit ni Clinton ang medalya sa kanyang leeg; sinabi niya pagkatapos na umiiyak siya dahil “naaalala niya ang nangyari sa burol na iyon.” Para sa iba pang anim, ang mga pamilya ang tumanggap ng mga medalya — kabilang sa kanila ang kapatid ni Rivers na si Grace Woodfolk, na dumalo si Captain Williams. Si George Watson ay walang kilalang pinakamalapit na kamag-anak; ang Sergeant Major of the Army, si Gene C. McKinney, ang tumanggap ng kanyang medalya sa ngalan niya.

Kung nasaan na ito ngayon

Ang pito ay nananatili, ngayon, bilang tanging mga Black American na kailanman ay ginawaran ng Medal of Honor para sa serbisyo sa Ikalawang Digmaang Pandaigdig — ang kumpletong listahan, isinara sa isang seremonya limampu’t dalawang taon pagkatapos ng digmaan.

Ang rekord mula 1997 ay isa sa pag-iingat. Namatay si Baker noong Hulyo 13, 2010, sa edad na 90, at inilibing sa Arlington National Cemetery; hawak ng National WWII Museum ang kanyang oral history. Muling inilibing si Carter sa Arlington sa kahilingan ng kanyang pamilya sa panahon ng seremonya. Ang medalya ni Watson ay hawak ng U.S. Army Quartermaster Museum, at pinangalanan ng Navy ang lead ship ng isang klase ng mga transport ship, ang USNS Watson, para sa kanya. Ang mga citation ng pitong lalaki ay nakatayo sa opisyal na rekord, hindi na makikilala ngayon — gaya ng dapat na palaging nangyari — mula sa iba pang 432.

Ngunit pansinin ang hugis ng pagtutuos, dahil ito ang pattern na dinodokumento ng site na ito. Ang mga kilos ay tumagal ng mga araw. Ang pagwawasto ay kinailangan ng utos ng isang acting secretary, pag-aaral ng isang unibersidad, board ng mga heneral, at isang batas ng Kongreso upang isantabi ang orasan — at dumating pa rin itong huli para sa anim sa pitong lalaki, at huli para sa bawat pamilyang nag-ingat ng kuwento nang walang medalya. At ang sariling listahan ng audit ay mas mahaba kaysa sa seremonya: sa sampung pangalang ipinasa ng Shaw, tatlo ang hindi napili, at wala pang karagdagang pagtaas para sa kanila ang kailanman ay ginawa. Maging ang pagwawasto, nang sa wakas ay dumating ito, ay huminto nang tatlong pangalan ang kulang.

Ang talaan

Ang pagtutuos, sa tatlong linya — kung ano ang ipinapakita ng rekord na nagawa na, kung ano ang ipinapakita nitong hindi pa, at kung ano ang hinahangad pa.

Ano ang nagawa na

• Enero 13, 1997: Iginawad ni Pangulong Clinton ang Medal of Honor sa lahat ng pitong lalaki — sina Vernon Baker, Edward A. Carter Jr., John R. Fox, Willy F. James Jr., Ruben Rivers, Charles L. Thomas, at George Watson — itinaas ang anim na Distinguished Service Cross at, sa kaso ni Rivers, isang Silver Star. Tinanggap ni Baker ang kanya nang personal; ang iba pang anim ay iniharap pagkatapos ng kanilang kamatayan.
• Kinomisyon, tinanggap, at isinagawa ng Army ang pag-aaral ng Shaw University — ang sarili nitong audit, na naglagay ng sanhi sa rekord sa pangalan ng Army: ang klima noong panahon ng digmaan at mga gawi ng Army ay nagsigurong wala ni isang sundalong Black ang makatatanggap ng parangal.
• Ang mga pangalan ng mga lalaki ay iniingatan sa opisyal na rekord: ang kanilang mga citation sa mga tala ng Congressional Medal of Honor Society, ang pangalan ni Watson sa isang barko ng Navy at ang kanyang medalya sa Quartermaster Museum, ang oral history ni Baker sa National WWII Museum.

Ano ang hindi pa nagagawa

• Tatlo sa sampung lalaki sa listahan ng rekomendasyon ng Shaw University ay hindi kailanman itinaas. Pumili ang board ng mga heneral ng pito sa sampung pangalang ipinasa dito; ang iba pang tatlo ay hindi naaprubahan noon, at wala pang sumunod na review ang nagbigay sa kanila ng medalya. Ang mga opisyal na salaysay ng mga parangal noong 1997 ay hindi naglalathala ng tatlong pangalan, at hindi hulaan ng pahinang ito ang mga ito.
• Wala ni isa rito ang umabot sa anim sa pito habang nabubuhay. Sina Watson, Rivers, Fox, at James ay napatay sa mga kilos mismo noong 1943–45; namatay si Carter noong 1963 at si Thomas noong 1980, mga dekada bago ang seremonya — at namatay si Carter sa ilalim ng ulap ng isang hindi maipaliwanag na pagbabawal sa kanyang muling pag-enlist na hindi kailanman, sa rekord na pinagbatayan dito, binawi ng Army sa kanyang buhay.

Ano ang hinahangad

• Wala nang iba pa, pormal, para sa pito. Kumpleto ang kanilang laban — ang medalya na utang sa bawat lalaki ay iginawad at nakatayo sa rekord. Ang pagiging kumpletong iyon, limampu’t dalawang taong huli at isang lalaki ang nabubuhay upang makita ito, ang punto ng pahinang ito: tulad ng kay Henry Johnson, ito ay isang salaysay na nagsara. Nagsara ito, para sa anim sa pito, sa ibabaw ng kanilang mga libingan — at para sa tatlong pangalang iniwan ng Shaw board, hindi pa ito kailanman nabubuksan.

Ang rekord, sa video

Walang camera na umiikot sa Castle Aghinolfi, sa Guebling, o sa tubig sa labas ng Porlock Harbor — ang pito ay nabubuhay sa mga citation, sa sariling boses ng isang lalaki, at sa mga pelikulang dumating pagkatapos. Limang pelikula: si Baker sa sarili niyang mga salita, dalawang beses; ang batalyon ni Rivers, nang buo; si Fox, pinarangalan; at ang kuwento ng batalyon gaya ng isinasalaysay nito ngayon ng HISTORY.

Mga sanggunian

• S.H. Kelly, Army News Service, “Army Finally Recognizes WWII Black Heroes,” via DVIDS (War.gov), January 15, 1997 — ang milyong nagsilbi, ang utos ni Shannon noong 1992, ang kontrata sa Shaw, ang limang historyador, ang pamagat ng ulat at ang paghahatid nito noong Enero 1995, at si Baker ang tanging nabubuhay na tumanggap: https://www.dvidshub.net/news/529724/army-finally-recognizes-wwii-black-heroes
• U.S. Army account of the 1997 presentations, via the Government Publishing Office — “Out of 432 presented for World War II, none went to any of more than a million blacks who served”; ang sampung rekomendasyon sa isang board ng mga heneral, pito ang napili; si Captain Williams tungkol sa pagrerekomenda kay Rivers: https://permanent.access.gpo.gov/websites/www.history.army.mil/moh/7(AfrAm)WWIIVetsMOH.pdf
• DoD News, “Seven Black World War II Heroes Receive Medals of Honor,” via DVIDS — ang seremonya, ang pitong pangalan, at ang mga luha ni Baker: https://www.dvidshub.net/news/527975/seven-black-world-war-ii-heroes-receive-medals-honor
• President William J. Clinton, “Remarks on Presenting the Congressional Medal of Honor to African-American Heroes of World War II,” January 13, 1997, Public Papers of the Presidents (GovInfo) — ang talata tungkol sa cross-section ni Truman, ang talata ni Baker na hindi kailanman ipinasa, sina Rivers at ang Silver Star, ang mga guhit ni Carter: https://www.govinfo.gov/content/pkg/PPP-1997-book1/html/PPP-1997-book1-doc-pg30.htm
• Congressional Medal of Honor Society, recipient pages and official citations — Baker: https://www.cmohs.org/recipients/vernon-j-baker ; Carter: https://www.cmohs.org/kiosk/recipients/edward-a-carter-jr ; Fox: https://www.cmohs.org/recipients/john-r-fox ; Rivers (presentation January 13, 1997, to his sister Grace Woodfolk): https://www.cmohs.org/kiosk/recipients/ruben-rivers
• U.S. National Park Service, people pages and citations — Fox: https://www.nps.gov/people/johnfox.htm ; Rivers (Captain Williams in attendance at the White House): https://www.nps.gov/people/rubenrivers.htm ; James: https://www.nps.gov/people/willyjames.htm ; Baker (died July 13, 2010, buried Arlington): https://www.nps.gov/people/vernonbaker.htm
• National Medal of Honor Museum, recipient page, Charles L. Thomas — citation, December 14, 1944, Climbach: https://mohmuseum.org/recipient/thomas-charles-leroy ; his death on February 15, 1980, Military Hall of Honor: https://militaryhallofhonor.com/honoree-record.php?id=1666
• The National WWII Museum, “Honor Deferred: Black Veterans and the Medal of Honor” — ang seremonya ni Truman noong 1945, ang pito, at ang mga salita ni Baker pagkatapos: https://www.nationalww2museum.org/war/articles/honor-deferred-black-veterans-and-medal-honor
• U.S. Army, “Medal of Honor: African-American hero recognized decades after brave act” (Army.mil) — ang serbisyo ni Carter at ang pagbabawal sa kanyang muling pag-enlist, dinischarge nang walang paliwanag noong Setyembre 30, 1949: https://www.army.mil/article/17391/medal_of_honor_african_american_hero_recognized_decades_after_brave_act
• Elliott V. Converse et al., The Exclusion of Black Soldiers from the Medal of Honor in World War II (McFarland, 1997) — ang inilathalang pag-aaral ng Shaw.
• Shaw University, “A History of Progress” — ang sariling salaysay ng Shaw: isang listahan ng sampu na iniharap sa Pentagon; pito ang tumanggap ng medalya: http://www.shawu.edu/150/History

Karagdagang talaan

• Robert Child, Immortal Valor: The Black Medal of Honor Winners of World War II (2022) — ang mga kuwento ng pitong lalaki nang buo, itinayo sa mga citation at sa rekord ng Shaw.
• C-SPAN’s broadcast record of the Medal of Honor Presentation, January 13, 1997 — ang seremonya sa White House, nakalista sa mga panlabas na rekord ng mga citation nina Baker at Fox (hindi naka-embed dito).
• Fighting for the Right to Fight — ang buong electronic field trip ng National WWII Museum tungkol sa serbisyo ng mga African American sa Ikalawang Digmaang Pandaigdig, ang mas malawak na digmaang nilabanan ng pito.

Part of Betrayed, Not Forgotten — ang pagtutuos ng site na ito para sa mga miyembro ng serbisyo at mga beterano na binigo ng sarili nilang mga institusyon. Ang mga video ay naka-embed mula sa kanilang mga publisher; walang anumang bagay dito ang muling inihost.