USS Indianapolis at si Capt. Charles B. McVay III: Ang Kapitan na Hinatulan para sa Paglubog na Hindi Niya Sanhi

English · Español · Français · Italiano · 中文 · Tiếng Việt · Tagalog

Ginawa ni Charles McVay ang pinakamahirap na bagay na magagawa ng isang kapitan: nanatili siya sa kanyang barko, inilagay ang kanyang mga nakaligtas na tauhan sa tubig, at pagkatapos ay personal na sumulat sa mga pamilya ng 879 na hindi nakauwi. Ang kanyang gantimpala ay maging tanging Amerikanong kapitan ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig na hinatulan para sa pagkawala ng kanyang barko sa kaaway — sa isang kaso na ang mismong kumander ng kaaway ay nagpatotoo na hindi dapat tumayo. Ang pahinang ito ay ang dokumentadong rekord ng ginawa ng USS Indianapolis, ng ginawa sa kanyang kapitan pagkatapos, at ng, limampu't limang taon ang lumipas, sa wakas — at bahagya lamang — na nagawa upang itama ito.

Ang serbisyo at ang pangako

Ang USS Indianapolis (CA-35) ay isang Portland-class heavy cruiser na may rekord na kakaunting barko ang makakapantay. Nagsilbi siya bilang barko ng estado ni Pangulong Franklin D. Roosevelt at bilang flagship ni Admiral Raymond Spruance ng Fifth Fleet, at nagkamit siya ng sampung battle star sa pakikipaglaban sa buong Pasipiko. Noong Marso 1945, sa labas ng Okinawa, isang kamikaze ang bumagsak sa kanya; nakarating siya sa Mare Island sa sarili niyang lakas, naayos, at muling naglayag noong Hulyo na may tripulanteng halos sangkapat ay mga bagong tauhan — marami sa kanila ay mga bagong recruit na minadali sa mga drill pabalik sa digmaan.

Ang kanyang kapitan ay si Charles Butler McVay III, na umako ng pamumuno noong Nobyembre 1944 at namuno sa kanya sa Iwo Jima at Okinawa. Isa siyang career officer at anak ng isang admiral. Sa bawat salaysay sa rekord — kabilang ang sariling mga kasaysayan ng Navy kalaunan — isa siyang iginagalang at dekoradong commanding officer, at ang kanyang mga tauhan, ang mga nakaligtas sa kanya sa tubig, ay gugugol ng nalalabi nilang buhay sa pagsasabi niyon sa tanging forum na natitira sa kanila: isang limampung taong kampanya upang linisin ang kanyang pangalan.

Ang pangako sa tripulante ng isang barko ay tumatakbo sa dalawang direksiyon. Ang kapitan ang sumasagot para sa kanyang barko — nang lubusan, at hindi iyon kailanman pinagtatalunan ni McVay; nang mahila mula sa kanyang balsa matapos ang halos walumpu’t dalawang oras sa dagat, agad niyang iniulat ang katotohanang gagamitin ng kanyang mga tagausig laban sa kanya, na ang kanyang barko ay hindi nag-zigzag nang ito ay tamaan, at tumanggi siya, sa mga paglilitis na sumunod, na ilipat ang responsibilidad na iyon sa kanyang officer of the deck. Bilang kapalit, may utang ang institusyon sa kapitan ng isang patas na pagtutuos: ang buong rekord, ang parehong pamantayang inilalapat sa lahat, at ang sisi na inilalagay kung saan tunay na naroroon ang mga sanhi. Ang sumusunod ay kung gaano kalubusan ang nabigo ang ikalawang kalahating iyon — at kung gaano katagal bago napilit ng mga tauhan ng Indianapolis ang isang bahagyang pagtatama.

Ano ang nangyari

Noong Hulyo 26, 1945, dumating ang Indianapolis sa Tinian sa Northern Marianas at inihatid ang kanyang lihim na kargamento: mga bahagi ng atomic bomb na “Little Boy” na ihuhulog sa Hiroshima. Ni si McVay ni ang kanyang tripulante ay hindi alam kung ano ang kanilang dinala. Kumpleto na ang top-secret na misyon. Ang sumunod — mahalaga ito, dahil pinalabo ito ng mga sumunod na pagsasalaysay — ay isang karaniwang pagbibiyahe: patungong Guam, pagkatapos ay patungong Leyte sa Pilipinas, kung saan magsasanay ang barko at ipagpapatuloy ang kanyang papel bilang flagship ni Spruance.

Sa Guam, ang larawang ibinigay kay McVay tungkol sa ruta ay nakapagpapapanatag. Gaya ng itinatala ng salaysay ng U.S. Naval Institute, iniulat sa kanya ng operations officer bago umalis na ang panganib ng pag-atake ng submarino sa kanyang ruta ay “napakaliit.” Naglayag ang barko nang walang escort, walang kagamitan sa pagtuklas ng submarino, sa Convoy Route Peddie. Umalis siya sa Guam noong umaga ng Hulyo 28, 1945, na may 1,195 lalaking sakay. Iniwan ng kanyang mga utos ang pag-zigzag — ang karaniwang pattern ng pag-iwas sa pagpipiloto — sa pagpapasya ng kanyang kapitan, kung pinahihintulutan ng panahon. Noong gabing iyon ng Hulyo 29–30, sa paggamit ng pagpapasya niyang iyon, itinigil ni McVay ang pag-zigzag.

Bago maghatinggabi at pagkatapos nito, ang submarinong Hapones na I-58, na pinamumunuan ni Commander Mochitsura Hashimoto, ay pumasok nang hindi natutuklasan sa posisyon ng pag-atake at nagpaputok ng anim na torpedo. Dalawa ang tumama sa kanang unahan ng Indianapolis, sa 0003 at 0004 noong Hulyo 30, 1945. Nawala ang kuryente at ang panloob na komunikasyon. Sa una ay tumanggi si McVay na iwanan ang barko; mga 0012, sa rekomendasyon ng kanyang executive officer, ibinigay niya ang utos, na ipinasa sa pamamagitan ng salita sa dilim. Pumunta siya patungo sa radio room upang matiyak na may distress call na ipinapadala, at tinangay siya sa dagat habang gumulong at lumubog ang barko — mga labindalawang minuto matapos tumama ang unang torpedo. Mga 300 lalaki ang lumubog kasama ng barko; mga 900 ang napunta sa tubig, sa mga grupong nagkalayo nang hanggang dalawampung milya ang pagitan.

Dalawang kabiguan ang nagpalala sa paglubog, at wala sa dalawa ang kay McVay. Ang una ay tungkol sa distress call. Pinindot nga ng kanyang mga radioman ang isang SOS — iyon ay pinatotohanan ng mga nakaligtas sa mga radio room. Ngunit ang historyador ng Naval History and Heritage Command na si Richard Hulver, sa pagsusuri sa rekord, ay nagpasyang ang pinsala at ang nawalang kuryente ay malamang na pumigil sa signal na makalabas kailanman, at na ang sariling imbestigasyon ng Navy ay nakahanap ng walang sumusuportang kontemporaryong ebidensya na anumang istasyon ang nakatanggap nito. Ang mga pahayag na natanggap ng mga istasyon sa baybayin ang tawag at binalewala ito ay lumitaw pagkalipas ng mga taon at inimbestigahan; wala ni isa ang nakumpirma. Hindi uulitin ng pahinang ito ang mas dramatikong bersiyon, dahil ang dokumentado ay sapat nang nakapanghahamak. Ang ikalawang kabiguan ay walang anumang pangangailangan ng pagpapaganda: itinakda ng Pacific Fleet Directive 10CL-45 na ang pagdating ng mga combatant vessel ay hindi kailangang iulat, at binasa ng mga opisyal ng daungan ang katahimikang iyon na sumasaklaw din sa mga hindi pagdating. Nabigo ang Indianapolis na lumitaw sa Leyte, at walang sinuman ang nag-ulat na siya ay overdue. Walang paghahanap na isinagawa. Ang mga nakaligtas — kasama nila si McVay, na namumuno sa isang maliit na grupo sa mga balsa — ay natagpuan nang nagkataon noong Agosto 2, nang ang isang piloto ng patrol ng Navy, si Lieutenant Wilbur “Chuck” Gwinn, ay nakakita ng isang oil slick habang inaayos ang isang antenna, at tumingin pababa upang makita ang mga lalaking kumakaway.

Ang aritmetika ng sakuna ay pinagtalunan sa loob ng pitumpu’t tatlong taon — 1,195 o 1,196 ang sakay, 316 o 317 ang nakaligtas — hanggang, noong 2018, inilathala ng historyador ng NHHC na si Richard Hulver at ng filmmaker na si Sara Vladic ang tiyak na pagtutuos: 1,195 lalaki ang sakay; 316 ang nakaligtas; 879 buhay ang nawala, sa pag-atake, sa tubig, o pagkatapos ng pagsagip. Ang pagkakaiba ay natunton sa iisang marino, si Clarence Donnor, na umalis sa barko bago ito naglayag ngunit dinala sa muling binuong listahan ng tripulante bilang isang nakaligtas. Ang bilang ng nakaligtas ng Navy noong 1945 — 316 — ay tama sa simula pa lamang. Nananatili itong pinakamalaking iisang pagkawala ng buhay sa dagat sa kasaysayan ng U.S. Navy.

Ano ang ginawa ng institusyon pagkatapos

Inirekomenda ng isang court of inquiry noong Setyembre 1945 na i-court-martial si McVay, sa dalawang batayan: ang pagkabigong mag-zigzag, at ang labis na pagtagal sa pag-uutos na iwanan ang barko. Si Fleet Admiral Chester Nimitz, ang kanyang commander in chief, ay hindi sumang-ayon sa diwa — tinawag niya ang pagkabigong mag-zigzag na «an error in judgment» (sa Tagalog: isang pagkakamali sa paghatol) at inirekomenda ang isang letter of reprimand. Binalewala siya ni Secretary of the Navy James Forrestal at ni Admiral Ernest King. Nililitis si McVay ng isang general court-martial sa Washington Navy Yard mula Disyembre 3 hanggang 19, 1945.

Inilabas ng paglilitis ang pinakatampok na sandali ng proseso. Dinala ng prosekusyon si Commander Hashimoto — ang lalaking nagpalubog sa barko — mula sa kabila ng Pasipiko upang tumestigo laban sa kanyang kapitan. Sa halip, nagpatotoo si Hashimoto na ang pag-zigzag ay walang nagawang pagkakaiba: dahil sa kanyang posisyon at sa mga kondisyon, pinalubog pa rin niya ang Indianapolis anuman ang kanyang kurso. Hinatulan pa rin siya ng korte. Noong Disyembre 19, 1945, pinawalang-sala si McVay sa pagkabigong mag-utos na iwanan ang barko sa napapanahong paraan, at hinatulan sa pagpapahamak sa kanyang barko sa pamamagitan ng kapabayaan sa pagkabigong mag-utos ng isang zigzag na kurso. Siya, gaya ng itinatala ng Naval Institute, ang tanging kumander ng U.S. Navy na hinatulan para sa pagkawala ng kanyang barko sa aksiyon ng kaaway noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig — sa daan-daang barkong Amerikanong nawala. Ang sentensiya ay pagkawala ng isang daang numero sa kanyang pansamantalang grado bilang captain at isang daan sa kanyang permanenteng grado bilang commander. Ang korte mismo ay nagkakaisang nagrekomenda ng clemency, at noong Pebrero 1946 ay binawi ni Forrestal ang sentensiya at ibinalik si McVay sa aktibong tungkulin. Ang hatol ay hindi binawi. Nanatili ito.

Ang kawalan ng simetriya sa paligid niya ay bahagi ng rekord. Ang mga kabiguan na tunay na nag-iwan sa 900 lalaki na hindi napansin sa loob ng mga araw — ang mga desisyon sa ruta, ang hindi iniulat na hindi pagdating — ay sinagot, sa mga inilathalang salaysay ng mga paglilitis, ng mga letter of reprimand o admonition para sa apat na ibang opisyal. Ang kapitan lamang ang hinatulan ng isang krimen. Hindi na muling humawak si McVay ng isang sea command. Ang kanyang dekoradong rekord ay nagbigay sa kanya ng karapatan sa isang “tombstone promotion” bilang rear admiral nang magretiro siya noong 1949, ngunit gaya ng binabanggit ng kasaysayan ng NHHC, mas pinili niya sa nalalabi niyang buhay na tawaging “Captain.”

Kung ano ang ginawa niya sa mga taon ay nasa rekord din. Noong Setyembre 1945, bago ang kanyang paglilitis, personal na nilagdaan ni McVay ang mga liham na nag-aabiso sa mga pamilya ng kanyang 879 patay — isang salansan ng mga liham ng pakikiramay na halos isang talampakan ang taas, sa parirala ni Hulver — at sinagot niya ang mga liham na bumalik, kabilang ang mga desperado at ang mga galit. At patuloy na dumating ang mga galit. Itinatala ng Naval Institute na nakatanggap siya ng hate mail tuwing Pasko sa nalalabi niyang buhay mula sa mga pamilya ng mga lalaking namatay sa Indy. Itinago niya ang mga liham. Noong Nobyembre 6, 1968, sa kanyang tahanan sa Litchfield, Connecticut, si Charles McVay, pitumpung taong gulang, ay nagpakamatay; itinatala ng mga salaysay ng araw na iyon na siya ay naka-uniporme, na may isang laruang marino mula sa kanyang pagkabata sa kanyang kamay. Maingat ang historyador ng NHHC, at magiging maingat din ang pahinang ito: ang kanyang mga motibasyon ay hindi kailanman ganap na malalaman. Ngunit ang institusyong humatol sa kanya ay iniwan siyang nagdadala, nang mag-isa at sa publiko, ng isang sisi na ang sarili nitong senior admiral ay tinawag na isang pagkakamali sa paghatol — at ang mga nakaligtas na nakakaalam ng buong kuwento ay gumugol ng sumunod na tatlong dekada sa pagtatangkang alisin iyon sa kanyang pangalan.

Kung nasaan na ito ngayon

Ang laban ay dinala, higit sa lahat, ng mga nakaligtas. Ang mga tauhan ng USS Indianapolis Survivors Organization — na itinuring ang kanilang kapitan, sa sarili nilang mga salita, na “hindi nagkasala ng anumang bagay maliban sa suwerte o kamalasan ng digmaan” — ay nangampanya sa loob ng mga dekada, sa paulit-ulit na pagtanggi. Ang anak ni McVay, si Kimo McVay, ay nagtrabaho sa kaso sa halos buong buhay niya. Noong Pebrero 1998, sa decommissioning ng submarinong USS Indianapolis (SSN-697), hiniling ng isang nakaligtas sa kapitan ng bangkang iyon, si William J. Toti, na akuin ang adhikain; ginawa iyon ni Toti, at naging kampeon ng kampanya sa loob. Mismo si Commander Hashimoto ay sumama rito: sa isang liham noong 1999 kay Senator John Warner, chairman ng Senate Armed Services Committee, isinulat ng lalaking nagpaputok ng mga torpedo: «Our peoples have forgiven each other for that terrible war, perhaps it is time your peoples forgave Captain McVay for the humiliation of his unjust conviction.» (Sa Tagalog: Nagpatawad na ang ating mga bayan sa isa’t isa para sa kakila-kilabot na digmaang iyon; marahil ay panahon na upang patawarin ng inyong bayan si Captain McVay para sa kahihiyan ng kanyang hindi makatarungang hatol.)

Sa wakas ay nabuksan ang kaso sa pamamagitan ng isang batang mag-aaral. Si Hunter Scott, isang sixth-grader sa Pensacola, ay bumuo ng isang proyekto sa National History Day tungkol sa paglubog, kinapanayam ang halos 150 nakaligtas, sinuri ang mga 800 dokumento, at nagpasyang napagbintangan nang mali ang kapitan. Ang kanyang congressman, si Representative Joe Scarborough, ang nagdala ng adhikain sa House. Noong Setyembre 14, 1999, si Scott — labing-apat na taong gulang — ay tumestigo sa harap ng Senate Armed Services Committee kasama ang mga nakaligtas, hawak ang dog tag ni McVay sa Naval Academy. Pagkalipas ng isang taon, kumilos ang Kongreso. Ang Seksiyon 545 ng Floyd D. Spence National Defense Authorization Act for Fiscal Year 2001 (Public Law 106-398), na nilagdaan ni Pangulong Bill Clinton noong Oktubre 30, 2000, ay nagdeklara na ito ang sentimyento ng Kongreso na dapat kilalanin ng sambayanang Amerikano ang «lack of culpability for the tragic loss of the U.S.S. Indianapolis» ni McVay (sa Tagalog: kawalan ng pananagutan para sa kalunus-lunos na pagkawala ng U.S.S. Indianapolis), at na, dahil ang impormasyong nagpapawalang-sala ay hindi magagamit ng lupong court-martial, «Captain McVay’s military record should now reflect that he is exonerated for the loss of the U.S.S. Indianapolis and so many of her crew.» (Sa Tagalog: Ang rekord militar ni Captain McVay ay dapat nang sumalamin na siya ay pinawalang-sala para sa pagkawala ng U.S.S. Indianapolis at ng napakarami sa kanyang tripulante.) Itinuro ng parehong seksiyon na ang barko at ang kanyang huling tripulante ay tumanggap ng isang Navy Unit Commendation, na iniharap noong 2001.

Isang hakbang ang natitira, at napunta ito sa isang bagong Secretary of the Navy. Noong Hulyo 11, 2001, itinuro ni Secretary Gordon England na ang pagpapawalang-sala ng Kongreso ay ilagay sa rekord ng tauhan ni McVay — si Toti, sa sarili niyang salaysay kalaunan, ang gumawa ng paglalagay — na pinagtitibay ang “kawalan ng pananagutan ni McVay para sa kalunus-lunos na pagkawala ng USS Indianapolis.” Namatay si Kimo McVay noong Hunyo 29, labindalawang araw bago iyon, naghihintay pa rin para rito. Tapat ang tagapagsalita ni England tungkol sa mga limitasyon ng kilos: ang Secretary ay walang legal na awtoridad na baligtarin ang mga natuklasan ng court-martial o alisin ito sa rekord. Pumasok ang pagpapawalang-sala sa file katabi ng hatol, hindi bilang kapalit nito. Ang mga karangalang sumunod ay tunay: noong Hulyo 30, 2020, ang ikapitumpu’t limang anibersaryo, iniharap sa tripulante ng Indianapolis ang Congressional Gold Medal. At ang barko mismo ay natagpuan: noong Agosto 19, 2017, isang koponan na pinamunuan ni Paul G. Allen sakay ng research vessel na Petrel, na ginabayan ng pananaliksik sa arkibo ni Hulver, ang nakahanap sa wreck nang mahigit 18,000 talampakan ang lalim sa Philippine Sea — isang protektadong libingan ng digmaan, kung saan siya nananatili. Noong 2026, isang lalaki sa 316 ang nabubuhay pa rin: si Harold Bray ng Benicia, California, ang huling nakaligtas, na naging siyamnapu’t siyam noong Hunyong iyon.

Ang talaan

Ang kaso ni McVay ay ang eksibit ng seksyong ito na “pinawalang-sala sa papel, hindi kailanman nalinis sa batas: idineklara ng Kongreso na wala siyang kasalanan, inihain ng Navy ang deklarasyon — at ang hatol noong 1945 ay nasa rekord pa rin sa ilalim nito.” Ang napanalunan ng mga nakaligtas ay napakalaki. Hindi ito lahat ng kanilang hiniling.

Ano ang nagawa na

• Ang sentensiyang binawi ni Secretary Forrestal noong Pebrero 1946 at si McVay ay ibinalik sa aktibong tungkulin — sa nagkakaisang rekomendasyon ng clemency ng mismong korte na humatol sa kanya — bagaman ang hatol mismo ay iniwang nakatayo.
• Isang pagpapawalang-sala bilang sentimyento ng Kongreso na isinabatas bilang Seksiyon 545 ng Floyd D. Spence National Defense Authorization Act for Fiscal Year 2001 (Public Law 106-398), na nilagdaan ni Pangulong Clinton noong Oktubre 30, 2000: ang rekord ni McVay ay “dapat nang sumalamin na siya ay pinawalang-sala para sa pagkawala ng U.S.S. Indianapolis at ng napakarami sa kanyang tripulante.”
• Ang direktiba ni Secretary of the Navy Gordon England noong Hulyo 11, 2001, na naglalagay ng pagpapawalang-sala sa opisyal na rekord ng tauhan ni McVay, na pinagtitibay ang kanyang kawalan ng pananagutan.
• Ang Navy Unit Commendation para sa USS Indianapolis at sa kanyang huling tripulante, na itinuro ng parehong batas ng 2000 at iniharap noong 2001.
• Ang Congressional Gold Medal para sa tripulante, na iniharap noong Hulyo 30, 2020, ang ikapitumpu’t limang anibersaryo ng paglubog.
• Ang tiyak na pagtutuos ng tripulante ng Navy (2018): 1,195 ang sakay, 316 ang nakaligtas, 879 ang nawala — ang rekord ng mga lalaki mismo, na sa wakas ay naisaayos.
• Ang wreck na natagpuan noong Agosto 19, 2017, ng ekspedisyon ng Petrel ni Paul G. Allen, at protektado bilang isang libingan ng digmaan.

Ano ang hindi pa nagagawa

• Ang hatol ng court-martial ay hindi kailanman binawi. Gaya ng pagkakasabi ng sariling kasaysayan ng NHHC, «while the conviction still stands» (sa Tagalog: habang nananatili ang hatol), ang pagpapawalang-sala ay nasa parehong file. Ipinahayag ng tagapagsalita ni Secretary England noong Hulyo 2001 na ang Secretary ay walang legal na awtoridad na baligtarin ang mga natuklasan ng court-martial o alisin ang mga ito sa rekord ni McVay, at walang pangulo ang nagbigay sa kanya ng pardon o nag-utos na burahin ang hatol. Ang pagpapawalang-sala ay dumating sa pamamagitan ng wika ng sentimyento ng Kongreso at isang paglalagay sa rekord — hindi sa pamamagitan ng anumang korteng nagtabi sa hatol.
• Walang pormal na paghingi ng tawad mula sa Navy kay McVay o sa kanyang pamilya lampas sa pagtatama sa rekord ang inilabas. Ang institusyon na binalewala ang rekomendasyon ng sarili nitong fleet admiral na isang reprimand ay hindi kailanman nagsabi, sa sarili nitong boses, na mali ang prosekusyon — ang hatol na mali ito ay sa Kongreso, sa mga nakaligtas, at sa mga historyador nito, na inilagay sa isang file na kasama pa rin ng hatol.

Ano ang hinahangad

• Kung ano ang hinangad ng kampanya ng mga nakaligtas mula sa simula, at kung ano ang nananatiling hindi nagagawa sa batas: ang mismong hatol ang alisin — isang vacatur o expungement ng hatol noong Disyembre 19, 1945, hindi isang anotasyon sa tabi nito — upang ang rekord ni Charles McVay ay sumalamin sa batas kung ano ang idineklara ng Kongreso noong 2000 at inihain ng Navy noong 2001: na hindi siya mananagot sa pagkawala ng kanyang barko.

Ang rekord, sa video

Walang kamerang umiikot sa Philippine Sea noong 1945. Kung ano ang mayroon ang rekord sa halip ay ang mga nakaligtas sa sarili nilang mga salita — naitala nang huli na, at sa isang kaso ng huling lalaking natitira — ang sariling dokumentaryo ng mga nakaligtas tungkol sa laban upang linisin ang kanilang kapitan, at ang wreck, na natagpuan sa wakas noong 2017. Isang tala tungkol sa pagbalangkas: ang popular na pagsasalaysay ng kuwentong ito ay patungo sa mga pating. Itinatala ng mga historyador ng Naval History and Heritage Command na karamihan sa mga lalaking namatay sa tubig ay namatay sa mga sugat, dehydration, at pagkalunod; sinusundan ng mga caption ng pahinang ito ang rekord, hindi ang alamat. Anim na pelikula:

Mga sanggunian

• Floyd D. Spence National Defense Authorization Act for Fiscal Year 2001, Public Law 106-398, Section 545(b) — ang sentimyento ng Kongreso na ang sambayanang Amerikano ay “should now recognize Captain McVay’s lack of culpability” at na ang kanyang rekord ay “should now reflect that he is exonerated for the loss of the U.S.S. Indianapolis and so many of her crew”; itinuturo ng Section 545(c) ang Navy Unit Commendation para sa barko at sa kanyang huling tripulante (sa pamamagitan ng govinfo): https://www.govinfo.gov/content/pkg/PLAW-106publ398/html/PLAW-106publ398.htm
• Statement by President William J. Clinton on signing H.R. 4205, the Floyd D. Spence National Defense Authorization Act for Fiscal Year 2001, October 30, 2000 (Clinton White House archives): https://clintonwhitehouse5.archives.gov/library/hot_releases/October_30_2000_9.html
• Amber A. Wyka (U.S. Naval Institute), “Lessons in Accountability: Charles McVay and the Indianapolis,” Naval History Magazine, October 2021 — ang ulat ng panganib na “negligible”, ang mga tama ng torpedo sa 0003/0004, ang labindalawang minutong paglubog, 316 sa 1,195 ang nakaligtas, ang “error in judgment” ni Nimitz, ang hate mail tuwing Pasko, ang kamatayan noong Nobyembre 6, 1968, ang liham ni Hashimoto noong 1999, ang kahilingan kay Toti noong Pebrero 1998, at ang paglalagay sa rekord ni England noong Hulyo 11, 2001: https://www.usni.org/magazines/naval-history-magazine/2021/october/lessons-accountability-charles-mcvay-and-indianapolis
• Richard A. Hulver (Naval History and Heritage Command), “Dispelling the Myths of the Indianapolis,” Naval History Magazine, December 2017 — ang Directive 10CL-45 at ang hindi iniulat na hindi pagdating, ang imbestigasyon sa distress message at ang kawalan ng sumusuportang ebidensya ng pagtanggap, at ang pagbawasak sa paliwanag ng lihim na misyon para sa pagkaantala: https://www.usni.org/magazines/naval-history-magazine/2017/december/dispelling-myths-indianapolis
• Richard Hulver (NHHC), “The Burden of Command: The Experience of Captain Charles Butler McVay, III,” The Sextant (NHHC), November 6, 2017 — ang mga liham ng pakikiramay noong Setyembre 1945 sa mga pamilya ng kanyang 879 tripulante, ang hatol noong Disyembre 19, 1945 at ang nagkakaisang rekomendasyon ng clemency ng korte, ang tombstone promotion at ang ginustong titulong “Captain,” ang “legally sound, but morally wrong” ni Toti, at ang paglalagay ni England noong Hulyo 2001 ng teksto ng pagpapawalang-sala sa file ng tauhan ni McVay, na nananatili ang hatol: https://usnhistory.navylive.dodlive.mil/Recent/Article-View/Article/2686750/the-burden-of-command-the-experience-of-captain-charles-butler-mcvay-iii/
• Ben Werner, “Navy Determines Definitive Number of USS Indianapolis Survivors,” USNI News, March 23, 2018 — ang huling pagtutuos nina Hulver at Vladic: 1,195 ang sakay, 316 ang nakaligtas, 879 ang nawala, at ang pagkakamaling klerikal ni Clarence Donnor sa likod ng mga baryanteng 1,196/317: https://news.usni.org/2018/03/23/navy-determines-definitive-number-uss-indianapolis-survivors
• U.S. Department of Veterans Affairs, “Remembering The USS Indianapolis” (VA History) — ang paghahatid sa Tinian, ang apat na araw na palutang-lutang, ang pagkakataong pagkakita noong Agosto 2 ng isang piloto ng PV-1 patrol, 316 sa 1,195 ang nakaligtas, at ang paghaharap ng Congressional Gold Medal sa tripulante sa ikapitumpu’t limang anibersaryo noong 2020: https://department.va.gov/history/uss-indianapolis/
• Report on Court Martial of Captain Charles B. McVay, III, U.S. Navy press and radio release, February 23, 1946 — ang paglilitis noong Disyembre 3–19, 1945, ang dalawang kaso, ang pagpapawalang-sala sa kasong abandon-ship, ang hatol sa kasong hazarding, at ang sentensiya ng pagkawala ng isang daang numero sa bawat grado (kontemporaryong release ng Navy, muling inilathala sa rekord ng organisasyon ng USS Indianapolis): https://img1.wsimg.com/blobby/go/708f54b5-49d3-4f28-b9f7-b494e8a66d7e/downloads/b21223e1-ed99-437c-bd64-d11f2e923304/THE%20USS%20INDIANAPOLIS.pdf?ver=1787840611025
• “Navy clears record of USS Indianapolis skipper McVay,” The Honolulu Advertiser, July 12, 2001 — ang memorandum ng pagpapawalang-sala ni England noong Hulyo 11, 2001, at ang kamatayan ni Kimo McVay noong Hunyo 29, 2001: http://the.honoluluadvertiser.com/article/2001/Jul/12/ln/ln36a.html
• Leila Fujimori and Gregg K. Kakesako, “Navy places exonerating resolution in McVay file,” Honolulu Star-Bulletin, July 12, 2001 — si Capt. Kevin Wensing, tagapagsalita ni England: walang legal na awtoridad si England na baligtarin ang mga natuklasan ng court-martial o alisin ang mga ito sa rekord ni McVay; “only the president can issue a pardon”: https://archives.starbulletin.com/2001/07/12/news/story9.html
• “Timeline to Justice,” Naval History Magazine (U.S. Naval Institute), August 1998 — ang patotoo ni Hashimoto noong Disyembre 13 na ang pag-zigzag ay walang nagawang pagkakaiba, ang hatol noong Disyembre 19, at ang hatol na nananatili pagkatapos: https://www.usni.org/magazines/naval-history-magazine/1998/august/timeline-justice
• Capt. William J. Toti (Ret.), remarks at the USS Indianapolis Congressional Gold Medal ceremony, August 2020 (C-SPAN3, via Internet Archive) — kinuha ng isang nakaligtas noong 1998, inilagay ang wika ng pagpapawalang-sala sa rekord ni McVay noong 2001, at iniharap ang Navy Unit Commendation sa tripulante: https://archive.org/details/CSPAN3_20200811_000100_USS_Indianapolis_Gold_Medal_Ceremony
• USS Indianapolis Legacy Organization, ussindianapolis.com — ang rekord ng barko (sampung battle star, Navy Unit Commendation), ang huling pagtutuos ng tripulante, at si Harold Bray bilang nag-iisang nabubuhay na nakaligtas: https://www.ussindianapolis.com/the-story
• “Last living USS Indianapolis survivor turns 99,” Military Times, June 15, 2026 — si Harold Bray, ang huling nabubuhay na nakaligtas sa 316, ay pinarangalan sa Benicia, California, sa kanyang ikasiyamnapu’t siyam na kaarawan: https://www.militarytimes.com/veterans/military-history/2026/06/15/last-living-uss-indianapolis-survivor-turns-99/

Part of Betrayed, Not Forgotten — ang pagtutuos ng site na ito para sa mga miyembro ng serbisyo at mga beterano na binigo ng sarili nilang mga institusyon. Ang mga video ay naka-embed mula sa kanilang mga publisher; walang anumang bagay dito ang muling inihost.